Moeilijke benen

Geïnspireerd door Marco's sportieve aspiraties heb ik me vanavond weer eens aan de Rödön gympa geslingerd. En ik kan je zeggen, ondanks mijn moeilijke benen in het begin: het voelt super!

Had voor geen meter zin om te gaan, maar had vanmiddag al tegen Anna (de gympajuf) gezegd dat ik vanavond zou komen. Om 5 voor 7 dus met frisse tegenzin naar de gymzaal gelopen. Maar eenmaal aan de gang voelde het goed. Ik kon de nieuwe routines voor geen meter bijhouden. Ging de groep naar links, marcheerde ik naar rechts. Deden zij hun armen omhoog, ging ik net naar benee. Deed iedereen een dubbele huppel, bleef ik steken op een.

Na een kwartiertje snapte mijn benen het weer. En kon mijn hoofd de nieuwe routines bijhouden. Met een rood hoofd en een lege bidon zit ik nu op de bank.

En het voelt goed! Volgende week weer....

Gympa hier, gympa daar

Jawel! Was vanavond weer gympa avond! En sinds afgelopen zondag hebben we een nieuwe juf. Niet dat ik nu stond te springen om te gaan, maar toen ik 5 minuten bezig was voelde het weer goed. Deze juf is minder van het rennen, meer van het trainen van de benen en de balans. 

Maar nieuwe juf betekent ook nieuwe routines. Had de routines van de oude juf net een beetje onder de knie. Botste niet meer tegen buurvrouw aan omdat ik naar rechts ging en iedereen naar links en vice versa. Maar goed, nieuwe dansjes dus. Was zondag volledig gefixeerd op de benen van nieuwe juf. Dat hielp wel. Vanavond heb ik eens een beetje in de rondte gespiekt tijdens het hopsen. Ontdekte voor het eerst dat ik niet de enige ben die af en toe een beetje de weg kwijt is. We lachen overigens wel een hoop hoor, tijdens gympa. Nadat we uitgehijgd zijn en voordat we de volgende routine onder de knie proberen te krijgen.

Alles voor de integratie. 

Gympa rocks!

Na een bedenktijd van zo'n 1,5 week ben ik vanavond weer naar de lokale gymclub geweest. Met mijn nieuwe gymschoenen. Flitsend oranje (met een gele puma). Beetje Hollands glorie op de lokale gymclub kan geen kwaad. 

Zal je zeggen dat ik niet stond te trappelen om te gaan. Was al(laaaang!) donker, binnen kaarsjes aan, gezellig... En dan een beetje springen in de gymzaal? Maar wilde me niet laten kennen. En had het Fia beloofd, dus klokslag half 8 was ik er klaar voor! Met mij nog zo'n 18 andere Rödönezen. Trampa, höger, vänster, gå rund, en dat allemaal in kunstige formaties en dansjes die ik heel langzaam toch een beetje begin te snappen. Af en toe raken mijn benen de draad nog wel kwijt hoor. En naarmate het uur vordert, haal ik de Zweedse links en rechts nog wel eens door elkaar wat voor de nodige hilariteit zorgt.

Behalve het rennen door de zaal, waar mien fanatiek me iedere keer voorbij speerde, vond ik de formaties leuk. Vermoeiend (zit dit stukje met nog een verhit hoofd te schrijven), maar lekker vermoeiend. Je voelt dat er wat gebeurt in het lijf. Voel ik waarschijnlijk dinsdag nog meer! 

En dan mag ik woensdag de boel alweer los schudden bij de volgende gympa!