Hoe zit dat nou...

Of we hier ook pakjesavond vieren. En of de Sint ook naar Zweden komt. Zetten we ook schoenen hier en of we naar het Sint journaal kijken. 

Nee, nee, ja en ja. 

Een paar weken geleden begon het feest met de uitzending van het eerste Sinterklaasjournaal. Wij kijken het de ochtend nadat de aflevering uitgezonden is. Dus vanaf 9 november hebben we elke ochtend bij het ontbijt de aflevering van de avond ervoor bekeken. Mik heeft vanaf het begin weer ademloos meegeleefd met Huispiet, Rommelpiet en Hoofdpiet. En die ene lieve piet die Huispiet een keer ging helpen met afwassen. 

Natuurlijk hebben we ook naar de intocht gekeken. We hebben niet live gekeken, maar we hebben het wel van het begin tot de laatste seconde gekeken. Daarna mocht Mik dan eindelijk zijn schoen zetten. In het weekend 1 keer en met een beetje geluk mocht het soms wel twee keer. En vanavond is dus de laatste keer schoen zetten, want morgen vertrekt Sint weer naar Spanje. Toch? 

Ook dit jaar heeft de Sint weer heeeeeeeeeeeeel veel super lieve helpende pieten gehad in Nederland. De post hier heeft er een extra taak bij gehad in de afgelopen weken om alle lieve pakjes te bezorgen. Ze hadden het zo druk met bezorgen, dat ze geen tijd meer hadden om de pakjes open te maken! 

Met zijn tong uit zijn mond heeft Mik net zijn laatste brief van dit jaar voor de Sint geschreven. Ben benieuwd of de buitenland piet vanavond hier nog langs zal komen....

Naarmate het kerstgebeuren dichterbij komt, wordt de kerstman toch ook wel steeds echter voor Mik. Een paar weken geleden was het nog een verklede man, maar nu is het steeds meer "ja maar mam, da's toch gewoon de kérstman". De kerstman. Punt. Die is er gewoon. 

Over een week of wat mag Mik zijn kerst sok weer ophangen en dan zullen we zien of de kerstman er is. 

We zitten er een beetje tussen in. Sint willen we niet missen. De kerstman is overal om ons heen. We doen van allebei wat. En dat bevalt ons tot nog toe prima. 

Dag hoor! 

Gone but not forgotten

Vanuit het niets kwam vanmiddag de wens van zoonlief om een briefje voor Luisterpiet te maken. Ja, want die is vast wel weer aan het werk en je kunt er maar beter op tijd bij zijn, vond Mik. Nou dacht ik dat je beter iets kunt zéggen tegen Luisterpiet en iets op kunt schrijven voor Leespiet, maar dat advies was aan dovemansoren gericht.

De afgelopen weken hebben we alweer bergen speelgoed folders in de bus gekregen. En nu het ook alweer zo vroeg donker wordt, lijkt het Sinterklaasgevoel bij Mik in volle hevigheid aangewakkerd te zijn. We hebben wel even een beetje gepeild hoor, hoe het nou zit met Sinterklaas. Dat we nu in Zweden wonen, dat maakt volgens Mik niet zo heel veel verschil. We hebben per slot vorig jaar ook gewoon de aankomst in Nederland via internet kunnen volgen. En vorig jaar heeft Mik zijn schoen gezet en de volgende ochtend lag er een cadeautje in. Maar hoe Sint nou toch aan al die pieten komt. En of die nou geschminkt zijn. Dat zijn nog wel vragen die Mik gaat stellen als we weer een keer in Nederland zijn.

Nou hadden we vanavond dus wel de ingang om te vertellen dat de Sint een verzinsel is. Een lief verzinsel, maar een verzinsel nonetheless. Daar stonden we dan. In dubio. Do we break the news now? Wat vind je eigenlijk van de Sint? Heel overtuigd kwam er toen dat Sint echt heel lief is.

Nee, we laten het nog een jaartje zo.

Dus nu ligt er een briefje voor Luisterpiet bij ons slaapkamerraam. Want dat staat open vannacht en dan kan Luisterpiet er zo fijn bij.