Hoeraaaaaa! De lawaaiige buren gaan weg! Ik heb net met de vastgoed manager van Krokoms Bostäder gesproken en hij vertelde me dat de lawaaiburen zelf hebben opgezegd. Als ze dat niet gedaan hadden, zouden ze er toch ook uitgebonjourd zijn maar dan door Krokoms Bostäder.
Ze hebben dan nog wel 3 maanden om iets anders te vinden, maar dat is te overzien. Denk ik althans. De periode is eindig! Ze gaan echt weg!
Vrolijk Pasen wens ik jullie allemaal!
Posts tonen met het label lawaai. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lawaai. Alle posts tonen
donderdag 2 april 2015
vrijdag 27 maart 2015
Waar zijn de buren
De buren, die lawaaiige buren, zijn trouwens al 2 dagen en 2 nachten niet thuis geweest. We genieten van het drumloze bestaan! Voor zolang het duurt............
woensdag 25 maart 2015
De huurbaas
We hadden net Stefan op bezoek. Stefan is de afgevaardigde van onze huurbaas. Hij had in de afgelopen tijd zoveel klaagmail gekregen over de nieuwe buren, dat hij toch eens wilde komen praten.
Ja uuuh, wat beleven jullie nou als storend? Hoe ervaren jullie het dat er nieuwe buren wonen? Geloof dat ik dat ook al een keer of 10 in de mail heb uitgelegd, maar goed.. Stefan wilde het live horen. Ja maar, de buren moeten wel gewoon kunnen drummen. Maar níet om 8 uur 's avonds Stefan! Ah, oh ja. En de marathon training? Ja, ze moeten wel kunnen spelen. Maar niet door het huis denderen alsof ze een stel dinosaurussen zijn toch? Ah, nee... daar kon Stefan zich dan ook wel weer iets bij voorstellen.
Toen kwam hij stralend met zijn voorstel: een diskussionsmöte met alle buren. Dat was goed. Want dan konden we allemaal ons zegje doen. En duidelijk maken wat ons stoort en hoe het zou moeten zijn. Alsof we dat al niet 10-tallen keren gedaan hebben! Stefan was lichtelijk verbouwereerd dat ik dat idee meteen van tafel veegde. Ik zei hem dat wij er nu moe van zijn om met ze te praten en dat ze niet het diskussions type lijken, gebaseerd op onze laatste 'ontmoetingen'. Ik verwacht van een huurbaas dat hij dat soort dingen (die ook duidelijk in het contract staan) met de huurders regelt en dat wij er verder geen last van hebben.
Niet heel onredelijk toch?
Stefan noemt dat de eerste stap. Hij gaat nu weer met ze praten. En ze vertellen hoe het zit. En als dat niet lukt... dan wil ie een diskussionsmöte.
Ik zet in op Marco's donkere blik.
Ja uuuh, wat beleven jullie nou als storend? Hoe ervaren jullie het dat er nieuwe buren wonen? Geloof dat ik dat ook al een keer of 10 in de mail heb uitgelegd, maar goed.. Stefan wilde het live horen. Ja maar, de buren moeten wel gewoon kunnen drummen. Maar níet om 8 uur 's avonds Stefan! Ah, oh ja. En de marathon training? Ja, ze moeten wel kunnen spelen. Maar niet door het huis denderen alsof ze een stel dinosaurussen zijn toch? Ah, nee... daar kon Stefan zich dan ook wel weer iets bij voorstellen.
Toen kwam hij stralend met zijn voorstel: een diskussionsmöte met alle buren. Dat was goed. Want dan konden we allemaal ons zegje doen. En duidelijk maken wat ons stoort en hoe het zou moeten zijn. Alsof we dat al niet 10-tallen keren gedaan hebben! Stefan was lichtelijk verbouwereerd dat ik dat idee meteen van tafel veegde. Ik zei hem dat wij er nu moe van zijn om met ze te praten en dat ze niet het diskussions type lijken, gebaseerd op onze laatste 'ontmoetingen'. Ik verwacht van een huurbaas dat hij dat soort dingen (die ook duidelijk in het contract staan) met de huurders regelt en dat wij er verder geen last van hebben.
Niet heel onredelijk toch?
Stefan noemt dat de eerste stap. Hij gaat nu weer met ze praten. En ze vertellen hoe het zit. En als dat niet lukt... dan wil ie een diskussionsmöte.
Ik zet in op Marco's donkere blik.
maandag 23 maart 2015
Burengerucht
Tot nu toe had ons kleine, maar gezellige huurappartement hier op Rödön eigenlijk alleen maar voordelen. We kunnen op deze manier prima verkennen waar we straks ons eigen huis willen kopen of laten bouwen, we hebben minder schoon te maken want het is maar een klein appartement, we wonen in een rustige en kindvriendelijke omgeving, bijna midden in de natuur.
Sinds onze nieuwe onderburen, weten we weer dat wonen in een appartementengebouw (hoe klein ook) niet altijd een feest is. De onderburen doen aan marathontraining binnenshuis en renoveren de boel gelijktijdig. En als ze daarmee klaar zijn, dan doet de hele familie een voor een nog even een drumsolo. Na 3 dagen van dit lawaai waren we het wel een beetje zat en heb ik in mijn beste Zweeds me voorgesteld, ze welkom geheten en daarna eens gevraagd wat voor lawaai dat toch was. Oh ja, dat is het drumstel. Maar horen jullie dat dan boven? Oh wat gek. Maar we zullen er wat aan doen. Right. So far so good.
Sinds dag 1 dat ze hier zijn komen wonen, staan de 2 (en soms 3) auto's van hen ook onder ons keukenraam geparkeerd. Feestelijk, vooral als ze de auto's starten want dan lijkt het alsof we ineens in een dichte mist zitten. Oh nee, het is buurvrouw die weggaat. En ze hebben notabene gewoon een parkeerplek op het plaatsje 50 meter verderop.
Na nog een paar weken het aangehoord te hebben, werden we aangesproken door 2 van onze andere buren. Marie en Christine. Of we iets hoorden van onze nieuwe buren. En wat we ervan vonden dat de auto's alsmaar voor het huis geparkeerd staan. Marie woont direct naast de nieuwe buren en die overwoog al serieus om maar te verhuizen. Ook zij had zich keurig voorgesteld, ze welkom geheten en daarna gevraagd of ze alsjeblieft wat zachter konden doen omdat Marie soms overdag slaapt als ze 's nachts als dierenarts assistent gewerkt heeft. Nee, Marie moest zich niet zo aanstellen en anders moest ze maar een andere baan zoeken met reguliere werktijden. Onbeschaamd toch?
Nu heb ik inmiddels al 3 keer contact gezocht met onze verhuurder. De eerste keer kregen we antwoord dat ze een 'gij zult niet storen brief' zouden krijgen. En dat ze ook verteld zou worden dat de auto's op de parkeerplaats gezet moeten worden. Maar dat is inmiddels ruim 2 weken geleden. En er is helemaal niks noppes nada veranderd.
Marie en wij hebben nu de krachten verenigd en we schrijven zowel naar de verhuurder, bellen de verhuurder als ook de huurdersvereniging. Eén zo'n familie kan toch niet een hele gemeenschap van goedwillende huurders terroriseren?
To be continued.
Sinds onze nieuwe onderburen, weten we weer dat wonen in een appartementengebouw (hoe klein ook) niet altijd een feest is. De onderburen doen aan marathontraining binnenshuis en renoveren de boel gelijktijdig. En als ze daarmee klaar zijn, dan doet de hele familie een voor een nog even een drumsolo. Na 3 dagen van dit lawaai waren we het wel een beetje zat en heb ik in mijn beste Zweeds me voorgesteld, ze welkom geheten en daarna eens gevraagd wat voor lawaai dat toch was. Oh ja, dat is het drumstel. Maar horen jullie dat dan boven? Oh wat gek. Maar we zullen er wat aan doen. Right. So far so good.
Sinds dag 1 dat ze hier zijn komen wonen, staan de 2 (en soms 3) auto's van hen ook onder ons keukenraam geparkeerd. Feestelijk, vooral als ze de auto's starten want dan lijkt het alsof we ineens in een dichte mist zitten. Oh nee, het is buurvrouw die weggaat. En ze hebben notabene gewoon een parkeerplek op het plaatsje 50 meter verderop.
Na nog een paar weken het aangehoord te hebben, werden we aangesproken door 2 van onze andere buren. Marie en Christine. Of we iets hoorden van onze nieuwe buren. En wat we ervan vonden dat de auto's alsmaar voor het huis geparkeerd staan. Marie woont direct naast de nieuwe buren en die overwoog al serieus om maar te verhuizen. Ook zij had zich keurig voorgesteld, ze welkom geheten en daarna gevraagd of ze alsjeblieft wat zachter konden doen omdat Marie soms overdag slaapt als ze 's nachts als dierenarts assistent gewerkt heeft. Nee, Marie moest zich niet zo aanstellen en anders moest ze maar een andere baan zoeken met reguliere werktijden. Onbeschaamd toch?
Nu heb ik inmiddels al 3 keer contact gezocht met onze verhuurder. De eerste keer kregen we antwoord dat ze een 'gij zult niet storen brief' zouden krijgen. En dat ze ook verteld zou worden dat de auto's op de parkeerplaats gezet moeten worden. Maar dat is inmiddels ruim 2 weken geleden. En er is helemaal niks noppes nada veranderd.
Marie en wij hebben nu de krachten verenigd en we schrijven zowel naar de verhuurder, bellen de verhuurder als ook de huurdersvereniging. Eén zo'n familie kan toch niet een hele gemeenschap van goedwillende huurders terroriseren?
To be continued.
Abonneren op:
Posts (Atom)