Vakantie. Of toch niet.

We leven hier een luxe leven.

We wonen in een schitterende omgeving. We treffen het met de mensen om ons heen. Drie stappen buiten, wat zeg ik, 1 stap buiten en je staat midden in adembenemend mooie natuur. We hebben een warm huis (ja zelfs met het slaapkamerraam open), we hebben een eigen auto en we hebben de liefste kat van de hele wereld. Ons bedrijf staat geregistreerd. We hebben de eerste opdrachten gedaan. De bijbehorende facturen zijn betaald. We doen aan uitgebreide marketing voor ons bedrijf, we solliciteren daarnaast nog naar extra jobs. We gaan naar school om de taal (nog beter) te leren.

Daarnaast hebben we ook real life worries. Het is echt niet alleen vakantie vieren. Wat als we niet genoeg opdrachten krijgen om ons bedrijf rendabel te houden? Wat als we geen extra job kunnen vinden voor de extra inkomsten? Wat als de bodem van onze spaarpot straks echt in zicht komt? Tuurlijk krijg ik het daar wel eens warm van.

Maar daarbij blijf ik ook een enorme optimist. En ook mede door mijn recente geschiedenis, weet ik nog meer hoe ik van elke dag wil genieten. Élke dag, élk moment. De zorgen worden er niet altijd minder door. Maar als je doet wat we nu al doen, om hulp vragen bij mensen die veel voor ons bedrijf kunnen betekenen, steeds meer integreren in ons nu al geliefde Rödön, dan heb ik er rotsvast vertrouwen in dat onze toekomst hier ligt.

En niet alleen onze toekomst. Maar ook het nu.

Dus ja, elke dag vieren we alsof het vakantie is. Tussen alle gewone dagelijkse dingen door.

Het leven is mooi hier.