Moeduumaarbeetorkaiku of De romantiek van het vliegen

Soweeh, dat was me nogal een reis. Je zou denken, valt wel mee. Wippie van Amsterdam naar Stockholm en dan helemaal nog maar een klein wippie van Stockholm naar Östersund. Nou zat het feest van de reis 'm niet in die kleine wippies.

Nadat we de huurauto ingeleverd hadden bij een vriendelijke dame van Avis, stekkerden we opgewekt naar Marco's paspoortdame. Die leek wel helemaal blij om Marco weer te zien en met een kakelvers nieuw paspoort hebben we op de borden gekeken waar we de bagage af konden geven. Easy peasy: vertrekhal 2. In het gekrioel van mensen met koffers en heel veel koffers en nog meer losse tasjes er omheen stonden een aantal belangrijke juffen van de KLM om orde te houden. Nou ja, ik vermoed dat dat de achterliggende gedachte was van het factotum dat ze bij een van de ingangen hadden neergezet. Collega wuifde ons stralend door nadat ze gehoord had dat we naar Stockholm vlogen, maar factotum dacht daar heel anders over. Neehee, kom eens terug. U moet naar vertrekhal 1. Toen ik ietwat verbaasd reageerde en haar zei dat er toch echt vertrekhal 2 op de borden stond, blafte ze ons toe "moedumaarbeetorkaiku" en we werden zo weggeduwd.

Afijn, eenmaal in vertrekhal 1 moesten we het maar uitzoeken. Uiteindelijk hadden we gevonden waar we moesten zijn, maar we waren (as usual) weer veel te vroeg dus we hebben heerlijk mensen kunnen kijken. Tot dat ons oog viel op zo'n luggage tag automaat. Zo gepiept! Zou je denken. Mmmh, de tags die eruit kwamen, waren maar tot Stockholm. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Nog even gecheckt bij een geüniformeerde juf die bij de balie stond en zij vertelde dat we deze dan wel weg konden doen. We moesten het daarna maar even aan de baliedames vragen om de luggage tags te printen. Geduldig hebben we gewacht dat de baliedames (en 1 heer) arriveerden. Gek is dat, ik heb het idee dat er altijd zo'n air van 'oeh ik ben heel belangrijk' hangt als het om juffen in uniform gaat.

Onze baliejuf was in ieder geval heel belangrijk. En ook kwaad op ons. Want hoe hadden we nou kunnen bedenken om zelf die luggage tags te printen. En dan niks tegen haar zeggen. Hadden we dan helemaal niet aan de veiligheid gedacht?! Bedremmeld hebben we de verfomfaaide foute luggagetags uit onze rugzak gehaald en aan de kwaaie mien gegeven. Die kwakte er een paar goeie luggagetags om en beet ons nog even toe dat het in principe altijd goed gaat. Het lag duidelijk aan ons vond ze.

Goed, factotum 2 achter ons gelaten! Op naar het feest van de security controle. Tuurlijk, hardstikke belangrijk. Maar ik word er wel altijd een beetje weerspannig van als mensen je alleen maar toeblaffen en niet eens even gewoon kunnen antwoorden op een vraag. En daarbij, iedere security check is weer anders. Op de ene luchthaven moet je de camera uit de tas halen. Op de andere mag je hem in de tas laten zitten. En op Schiphol moet je dus de camera uit de tas halen, én in een aparte tray leggen en Securitas op je blote knietjes danken dat ze je door laten. De dame achter de balie had haar dag duidelijk niet want het zinde haar niet dat we vroegen of de camera's echt in aparte trays moesten. Ze seinde meteen haar collega's in om ons alsjeblieft wat extra te fouilleren. Dat liet een hele grote Securitas mevrouw zich geen twee keer zeggen en zo stonden we alle 3 met onze armen omhoog op een rijtje gefouilleerd te worden.

En toen kwam het. Grote onrust om ons potje seroendeng. Een potje. En ze konden het niet zomaar vinden. Waar zat het precies. En hoe zag het eruit. Heel geduldig hebben we alle vakken in al onze tassen laten zien en uiteindelijk zijn wij én de seroendeng goed gekeurd en mochten we allemaal door.

Ondanks al het gedoe waren we nog steeds ruim op tijd. Bij onze gate vertrok eerst een KLM-erd naar Rome. Een horde wilde Chinezen kon niet stoppen met loeien en foto's maken van het toestel en 2 Canadezen die met labels van de Holland America Line om hun nek liepen, vonden het allemaal maar bar spannend. Geen wonder, zo'n vliegtuig is toch heel wat anders dan zo'n grote boot. Anyway, na 2 uur wachten kwam onze SAS eindelijk binnen zeilen. Kwaaie mien van de labels deed tot onze grote vreugde de laatste check aan de gate en toen zaten we. En zaten we. En zaten we. Er was een gedoetje met de cargodeur van het toestel. Piloot kon er niet veel aan ontdekken, maar wilde wel dat er een techneut bij kwam. Die kwam na zo'n 3 kwartier en deed de snuggere ontdekking dat een vorige reparatie niet goed bijgehouden was in het logboek. Ettelijke nieuwe formulieren - en nog eens 3 kwartier - later vertrokken we dan eindelijk na Stockholm.

Het was zo gepland dat we dit keer niet in 1 rechte streep van terminal 5 naar terminal 4 hoefden te rennen om de volgende vlucht te halen. Maar met alle vertraging liep dat dus helemaal anders. Liep, zeg maar rustig rende! Heen hadden we al gerend om de vlucht naar Amsterdam te halen, terug was het niet anders om de vlucht naar Östersund te halen. Hijgend en wel waren we keurig op tijd om te boarden. En toen was de deur van de check-in area naar de brug naar het vliegtuig stuk! De deur zat hardstikke vast. Stonden we daar. Ingecheckt en wel. Klaar voor het laatste wippie. 100 stappen van het vliegtuig en we konden er niet in. Ach, op Arlanda zijn ze voor geen kleintje vervaard. Geen stress. De deuren techneut heeft zijn gewicht in de strijd gegooid en na zo'n 20 minuten konden we dan toch het vliegtuig in.

Het laatste stukje was echt maar een klein wippie. Met een glaasje water als versnapering en uitzicht op de wolken kwamen we uiteindelijk een half uur later dan gepland weer in Östersund. En laat het daar nou sneeuwen! Hadden we niet meer op gerekend, maar echt.. het sneeuwde en het sneeuwt nu nog steeds!

Onze gezellige taxichauffeur van de heenweg kwam ons ook nu weer halen. Hij vond dat het heel hard gegaan was en was blij dat we weer veilig en happy terug waren.

Ik ook. Waar het vliegen vroeger een spannend, ongewis en gezellig avontuur is, voelde het nu als een noodzakelijk gedoe om weer thuis te komen. De stress van de factotums (factoti?) op Schiphol stak schril af tegen de relaxedheid op Arlanda en Östersund (binnen 10 minuten uit het vliegtuig en met koffers onderweg in de taxi). Het mensen kijken is overal een feest.

We zijn weer thuis. Daar kan geen factotum wat aan veranderen.

40 graden in de schaduw

En zo liep het toch allemaal weer anders dan ik had gedacht.

Maanden had ik me er al op verheugd. Tijden stel je je voor hoe het zal zijn als je naar Nederland gaat. Lang denk je na over wat je aan doet onderweg (ik wel althans) en hoe het er nu uit zal zien op Schiphol. (wat een hoop gele nummerborden!)

Een week geleden was het eindelijk zo ver. En toen was ik ziek! Zonder stem en met koorts volgde ik Marco en Mik het vliegtuig in. Eenmaal in Stockholm was het stevig doorstappen om de vlucht naar Amsterdam te halen. Wordt er eerst in Östersund uitgebreid gecheckt en in alle tassen gekeken en dan moet je in de vliegende vaart op weg van terminal 4 naar terminal 5 in Stockholm nog weer een keer langs een uitgebreide securitycheck. Alsof we onderweg vanaf Östersund in het vliegtuig nog ongeoorloofde dingen in onze tas hadden kunnen stoppen?! Anyway, vlucht gehaald en we kwamen keurig voor tijd op Schiphol aan. De rij bij de autoverhuur was langer dan me lief was, maar het is uiteindelijk allemaal gelukt! Gammel maar stralend kwamen we aan in Heiloo.

Vooraf hadden we een program gemaakt met wat we allemaal wilden doen en wanneer. Maar ik was inmiddels niet meer de enige gammele, de mannen waren solidair! Natuurlijk hebben we mams verjaardag wel uitgebreid gevierd. En natuurlijk zijn we naar het strand geweest. Mik heeft de helft van het strand nog in zijn schoenen zitten, dus een beetje nemen we in ieder geval weer mee naar Jämtland. Maar een dag Amsterdam, pierewaaien in het Rijksmuseum was net wat teveel van het goede.

Familie gezien en geknuffeld, van de kroketjes genoten en met een voorraad pure chocoladevlokken, seroendeng en ontbijtkoek in de koffer gaan we morgen weer op huis aan.

Het is dierbaar om te weten dat er hier zoveel mensen zijn die van ons houden. Dat mooie gevoel nemen we mee naar huis.

Bye bye Sweden

Over een week en een beetje vliegen we naar Nederland. Voor het eerst in ruim 1,5 jaar zijn we dan weer even terug.

In acht dagen gaan we mams verjaardag vieren, frietjes eten (met een kroket) bij de beste snackbar in Heiloo, pierewaaien op het strand en bijkletsen met de respectievelijke familieleden. Natuurlijk gaan we ook nog even naar Aalsmeer en Amstelveen en verheugen de mannen zich op een echte Hollandse moorkop.

De mensen hier vragen me of ik zin heb om een weekje naar huis te gaan. Maar nee, het voelt niet als naar huis gaan. Ons huis, ons thuis is nu hier. We gaan een week genieten van alle lieve en gezellige dingen met mensen die we liefhebben in Nederland. En daarna gaan we weer naar huis.