Pfieuw!

Zo! Die kan ik ook weer van mijn lijstje strepen. Heb vanmorgen läkare Bengt ontmoet en hij was helemaal tevreden. En ik ook, want läkare Bengt is oud(er) en uuuh, nou ja, gewoon ouder. En lief.

Zoals bijna bij alle afspraken, was ik ook hier weer ruimschoots op tijd. Was en ben wel heel blij deze dagen met ons spiksplinternieuwe dubbdäck want het was beetje glibberig vanmorgen. Het is nu van dat tussen-midden weer. Gisteren en eergisteren heeft het gesneeuwd en dan is het vandaag  weer zo rond het vriespunt of net een halve graad erboven. Recept voor glibberige wegen en natgesplensde voetgangers (in de stad dan.. hier zijn er niet zoveel voetgangers om niet te zeggen géén).

Dus, mooi op tijd in het ziekenhuis en zoals ieder bezoek aan een officiële instantie hier in Zweden begint het leven pas nadat je een nummertje getrokken hebt. Zonder kölapp geen leven. Met legitimatie en de brief van läkare Bengt in de hand, braaf op mijn beurt gewacht. En nadat ik de gevraagde 100 kroon had betaald, mocht ik met nog een bonnetje erbij verder het ziekenhuis in. Viel me op dat het ziekenhuis hier helemaal niet ziekenhuizerig ruikt. Nou heb ik niet zo heel veel ervaring met ziekenhuizen behalve dan met het VU. En daar was ik wel een beetje uitgeroken. Echt zo'n overweldigende sceptische bedompte ziekenhuislucht.

Geen gekleurde lijnen of ingewikkelde plattegronden. Nee, recht zo die gaat totdat je bij het gebied in het ziekenhuis komt dat aangeduid wordt met de letter D en daar plof je dan op een bank. Easypeasy want de receptie (met de kölappenmachine) is bij A. Bij D is de Kirurgmottagning. Zijn in totaal 5 deuren waarachter de kirurgen hun spreekuurding doen. Vond het fascinerend dat geen van die deuren handvatten hadden aan de kant van de wachtkamer. Alsof ze bang zijn dat je onverdroten naar binnen marcheert zodra je bij D aangekomen bent. En ik vroeg me ook af hoe het dan moet als je als eerste kirurg van de dag binnen bent en je wilt je spreekkamer in. Zonder deurklink?

Heb Sophia, Pernilla, Bodil, Maria, Anke, en nog een paar dames achter de deuren zien verdwijnen en weer tevoorschijn zien komen en toen eindelijk werd ik geroepen: Kraaykamp. Een strenge sjuksköterska riep me naar binnen. En daar zat dokter Bengt. Een rijzige oudere meneer met een hele gezellige lach die zich stralend voorstelde als Bengt. Niks dokter, niks meneer. Nee, hej ik heet Bengt. Strenge mina verdween door een andere deur aan de achterkant van de kamer (dus dáár komen ze 's morgens naar binnen!) en Bengt deed een dappere poging tot smalltalk. Vond ik heel lief en heb ook even mee small getalked. Maar ben in het ziekenhuis niet echt van de gezellige kletserij, daar ben ik met een duidelijk doel. Bengt snapte dat en schakelde snel over.

Had in Nederland na veel soebatten mijn medisch dossier met een samenvatting van Mrs Oncologist meegekregen en dat kwam nu prima van pas. Bengt was er blij mee. Na een kort lichamelijk onderzoek en het beantwoorden van wat vragen hebben we afgesproken dat hij met de oncoloog checkt of ik toch nog de 3 maandelijkse prik moet krijgen of dat we wel zonder kunnen. En grappig, daar krijg ik dan een brief over. Zijn ze ook gek op hier: om ieder wissewasje of iets groter ding stuurt men je een brief. En zal dan waarschijnlijk wel weer een aparte brief krijgen om mijn volgende afspraak met Bengt te bevestigen.

Maar goed, stond na 10 minuten dus weer buiten. Ik ben blij met Bengt!

Lelijk en oud

Morgen mag ik dus. Morgen staat mijn date met läkare Bengt op het program. De laatste keer dat ik voor een officiële checkup in het ziekenhuis was, is al eventjes geleden. In mei ben ik bij Mrs Oncologist geweest en heb ik de clean bill of health gekregen. Maar omdat ik nog altijd mijn favo pillen Tamoxifen slik, hoort er een checkup bij door een oncoloog. En dat staat dus morgen op het program.

In Zweden heeft men een vergelijkbaar protocol met Nederland. Na operatie, bestraling en chemo hoort er in het geval van een hormoongevoelige tumor nog 5 jaar Tamoxifen bij. Heb er al ruim 1 jaar op zitten. Maar vind 4 jaar nog wel erg lang klinken. Anyway.

Morgen eerst maar eens kennismaken met läkare Bengt. Ik hoop dat hij oud en lelijk is. En lief. Dat wel. Moet geen bullebak zijn. Maar ook geen hippe, leuke, snelle Scandinavische knapperd want dan voel ik me ineens wel errug onzeker als ik me moet uitkleden.

Dus. Duimen jullie?

Läkare Bengt

Een paar weken geleden heb ik de moed bij elkaar geraapt en heb in de Krokomse Hälsocentral een afspraak gemaakt bij de dokter. Heb toen een half uurtje met läkare Mans gepraat.

Vandaag heb ik een brief van läkare Bengt gekregen. Mans heeft een verslag van zijn gesprek met mij naar het ziekenhuis in Östersund gestuurd, naar de oncologie unit. En nu heb ik dus een uitnodiging van läkare Bengt gekregen. Een Kallelse. Op 24 november om 10.40 word ik in het ziekenhuis verwacht.

Vind het tot nu toe best een heel efficiënt systeem hier. Toen we eenmaal ons persoonsnummer hadden, ging de aanmelding bij Försäkringskassan ook best vlot. Bij de Hälsocentral hier zijn ze de behulpzaamheid zelve en läkare Mans was, nee is, een aardige man.

Heel benieuwd hoe het in het ziekenhuis zal zijn. Hoop nog steeds dat ze er een beetje een vlotter protocol op na houden hier dan in Nederland: dat ik niet nog 4 jaar door hoef met mijn Tamoxifen. We gaan het zien.

Hoop dat läkare Bengt een beetje aardig is.

Läkare Måns

Ah ja, zou het bijna vergeten maar ben vanmorgen eerst nog naar de dokter geweest. Naar dokter Måns in de Hälsocentral in Krokom. Was beetje glibberdeglats omdat ik vroeg op de weg was en er nog weinig auto's voor me hadden gereden. Dikke code rood als dit op een doordeweekse dag in Amstelveen was denk ik zo. Maar met 40-50 km/uur ben ik veilig in Krokom aangekomen hoor.

Gezellige bedoening daar bij de Hälsocentral. Om te zorgen dat je niet alle sneeuwzooi binnen krijgt, wordt iedereen verondersteld óf zijn schoenen bij de deur uit te doen, óf er van die zwembadhoesjes over te doen. En het is niet gewoon als je je jas aanhoudt als je binnen bent. Uitkleden en ophangen op een van de vele kapstokken die er staan. Lijkt net een beetje een huiskamer zo, die wachtkamer. Meeste mensen schuiven er op sokken rond en bladeren wat in de laatste roddelbladen. (wisten jullie al dat Prinses Madeleine en haar Amerikaanse man naar London verhuizen?)

Dokter Måns is ergens in de 40 en vond het best gezellig om eens een utländsk patiënt te hebben. Behalve dat we even gewoon gezellig gekletst hebben over waar woon je en wat doe je, kwam natuurlijk ook het ziekteverhaal aan de orde van de afgelopen 2 jaar. Tja, dat leer je (nog) niet op SFI hoe je uitlegt dat je borstkanker hebt gehad, wat er allemaal gedaan is en wat het verdere protocol is in Nederland. Is me grotendeels verbaal maar ook beetje met handen en voeten in het Zweeds gelukt om het hem uit te leggen. Hij meldde me dat het protocol voor behandeling hier in Zweden in grote lijnen gelijk is aan het protocol in Nederland (jammer genoeg dus ook die 5 jaar Tamoxifen). Maar dat hij een doorverwijsbrief voor me zou maken voor de chirurg in Östersund. Daar zit namelijk een (borst)kanker unit in het ziekenhuis dus daar hebben ze alle specialistische kennis vergaard. Met een kopietje van de samenvatting van mijn medisch dossier is dus nu het prevelement van Måns onderweg naar de chirurg in Östersund.

Te zijner tijd zal die dan contact met mij opnemen voor het maken van verdere afspraken voor checkups enzo.

Was best gezellig hoor met Måns vandaag, maar weet je, ik had het ook niet erg gevonden om gewoon helemaal níet meer naar een dokter te gaan. Ik weet het, het is goed om gecheckt te worden op regelmatige basis. En het is verstandig. En het hoort bij het protocol enzo. Maar tot vandaag voelde alles echt zo helemaal nieuw en vers en wijds en open en nou ja, gewoon nieuw. En met dit hele medische verhaal er weer bij, komt er iets van wat ik graag achter me wil laten toch hier in mijn nieuwe leven. Moet ik gewoon even aan wennen. Het is goed, maar toch. Ik moet er gewoon even aan wennen.