No regrets

En nu is het alweer bijna een jaar geleden dat we naar hier gekomen zijn. Vorig jaar om deze tijd zaten we tussen de verhuisdozen. Zat mijn hoofd vol met checklists en 'mag-ik-niet-vergeten' briefjes. Een jaar geleden alweer! En nu?

Een stralende zomer, een kleurrijke herfst, een exotische (exotisch is toch niet alleen warm?) winter en een laat voorjaar verder, zijn we hier nog steeds. Natuurlijk hebben we ons fair share van de nodige perikelen met de Zweedse bureaucratie gehad. En niet te vergeten onze ongoing conversatie met de Nederlandse Belastingdienst.

Natuurlijk vond (en vind) ik het af en toe best lastig. Lastig dat ik de taal niet goed sprak. Niet dat ik nu vloeiend Zweeds spreek, maar ik kan me best OK redden. Lastig dat je helemaal opnieuw moet beginnen met het opbouwen van een netwerk. Zowel op zakelijk niveau, maar ook met vrienden. Ik prijs me gelukkig dat we in een gemeenschap wonen met gezellige mensen. Mensen die niet moeilijk doen en die ons meteen het gevoel hebben gegeven dat we welkom zijn. Maar soms is het best nog even zoeken. Zoeken naar hoe dingen gaan. Want een cultuurverschil is er wel degelijk.

Dat van die schoenen uitdoen, da's appeltje eitje. Maar andere zaken zoals bijvoorbeeld hoe het gaat bij de schoolafsluiting, bij uitnodigingen voor dinner parties of een weekendje weg. Wat is gebruikelijk, hoe kan je op de beste manier nee zeggen (voornamelijk tegen nóg een glas wijn) en hoe vier je alle Zweedse parties. Van dat soort dingen.

Nu komt het. Het lijkt wel op zo'n soppy 'Ik Vertrek' afsluiting: waar men na onnoemelijk veel ellende met vergunningen, kwaaie burgemeesters en boze gasten, kinderen die heimwee hebben en een huis in Nederland dat nog altijd niet verkocht is, altijd zegt... we hebben geen spijt hoor. We hebben het zo fijn hier.

Nou zo is het voor mij ook. Ik heb geen seconde spijt gehad van onze move. In het afgelopen jaar heb ik een hoop nieuwe dingen gedaan, heb mezelf best verbaasd met alle dingen die ik hier in het Zweeds heb kunnen regelen en heerlijk veel buiten geweest. Het voelt eigenlijk nog steeds als een groot avontuur waar ik in zit.

En ja, we wonen nog altijd in ons huurappartement op Rödön. Rödön is een heerlijk plekje, waar we ons alle 3  thuis voelen en waar we na verloop van tijd ook ons eigen huis willen hebben. Dus in de komende tijd doen we ons best zoveel mogelijk te sparen zodat we in het komende jaar de eerste stappen op weg naar ons eigen huis kunnen zetten. Geen idee hoe snel dat allemaal zal gaan. Yep, het blijft een avontuur.

You never know what's around the corner.

Enneh, ik doe mijn best om het blog zo vaak mogelijk te updaten hoor. Maar af en toe schiet het er gewoon een beetje bij in. Heb geduld (of anders, check Facebook), ik kom altijd wel weer terug hier!

Inflyttarträff

We zijn net terug uit Östersund. In het raadhuis werd vanavond een Inflyttarträff georganiseerd. Voor alle nieuwe mensen die in de afgelopen maanden hier zijn komen wonen. Nu waren wij wel een beetje spionnen, want officieel wonen we natuurlijk niet in Östersunds kommun, maar in Krokoms kommun. Maar als goede (en nieuwsgierige) buren hebben we ons aangemeld en mochten we komen.

Het raadhuis was mooi verlicht met allemaal buitenkaarsen. We mochten door de grote ingang naar binnen en op de eerste verdieping had men een heel buffet ingericht. Er liepen al wat mensen wat te drentelen en naarmate het dichter naar half 6 ging, werd het steeds drukker. Ik had gedacht dat zo'n Inflyttargebeuren voor mensen is die van buitenslands komen, maar het viel me op dat de Zweden die van elders hierheen zijn gekomen in de meerderheid waren. De gemiddelde leeftijd lag overigens wel ver boven de 50.

Met een verrukkulluk stukje zalm, lekkere piepertjes, goed sausje en heerlijke salade op onze respectievelijke bordjes schoven we de conferentiezaal binnen op de eerste verdieping. Mik vond het reuze spannend dat we in het huis van de burgemeester waren. Dat we de burgemeester niet gezien hebben, vond Mik niet zo erg omdat hij Birger een hand heeft gegeven.

De inhoud van de presentaties was, hoe zal ik het zeggen, anders dan we gedacht hadden. Het begon er al mee dat het niet goed te verstaan was omdat het een geroezemoes van jewelste was, de microfoon het niet goed deed en de boxen alleen maar voorin de zaal vlakbij de spreker stonden. En de toeristische informatie was niet van dien aard dat we die niet allang gelezen hadden voordat we hierheen kwamen. Ik had gedacht, we horen uitgebreid over de nieuwe stadsdelen, wanneer gaat men beginnen met Storsjö Strand, interessante openingen op gebied van werkgelegenheid en nog wat meer van die handige handvatten. Maar nee dus.

De intentie was hartstikke goed. En het eten was heerlijk. En de lichtjes in de stad waren mooi.

Rust, ruimte en regelmaat. Of zoiets.

In Nederland kenden we een redelijk voorspelbaar schema. Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Sinds november 2012 was het een beetje screwed door al het ziekenhuisgedoe. Maar zelfs daar kwam na verloop van tijd een zekere regelmaat in.

Het was altijd: wekker vroeg, ontbijt, op weg naar school, rennen voor bus, werk, rennen voor metro, huis, koken, chill en naar bed. In het weekend dan de hort op. Leuke dingen doen. Naar evenementen, naar zwemles, naar wielerwedstrijden. In short: gewoon weg. En het laatste jaar was het VU, prikken, nog meer prikken, Mrs Oncologist, chemo en weer terug naar huis. In de weekenden was het weinig anders dan voorheen eigenlijk. Zoveel mogelijk weg.

Hier begint er nu ook wel een zekere regelmaat in te komen. Maandag thuiswerkdag, dinsdag en donderdag naar SFI, woensdag thuiswerk- en schoonmaakdagje en vrijdag werk ik thuis, Marco naar SFI en doen we 's middags in de stad de wekelijkse boodschappen. En nu komt er dan met het thuiswerken steeds vaker bij dat er dan opdrachten komen. Portretopdrachten, schrijfopdrachten, of brainstormen over nieuwe ideeën. De regelmaat gaat trouwens vanaf donderdag wel een weekje op de schop, want dan komt mam. Hebben massa's om mam te laten zien en gaan allemaal gezellige dingen doen.

En dan zijn er nog de losse flodders:
Morgen aan het eind van de middag gaan we naar Östersund. Dan wordt daar een Inflyttarträff georganiseerd door de Marketingmensen van de Kommun. Met lekkere peuzels en Birger en info over wat er allemaal zoal gebeurt hier. Is wel gezellig om weer nieuwe mensen te treffen en vooral ook lekker praktisch, hoef niet meer te koken want er wordt voor het eten gezorgd.
Op 11 december mag, nou ja.. meer soort van moeten want ik sta op de uitnodiging, ik optreden op de kwartaalbijeenkomst van het Nya Företagar Centrum. Ik word geacht daar voor een gezelschap van zo'n 100 man in 10 minuten te vertellen wie ik ben, wat ik kom doen hier in Jämtland en hoe het allemaal zo gekomen is. Weet nog niet of ik er zin in heb of dat ik er als een berg tegenop zie.
En dan is het natuurlijk nu het festive season. Lucia, Julafton, Juldagen, Nyårsafton, Marco's verjaardag, mijn verjaardag. En tussendoor willen we ook nog langlaufen leren.

Ruimte ja, regelmaat ook. Maar rust? Neeeeeeh.. daar heb ik geen tijd voor.

Soort van rust

Op die vroege maandag-, dinsdag- en de rest van de werkweek ochtenden verheug ik me altijd al op die relaxte weekend ochtenden. Lekker uitslapen, snoozen, daarna beetje badderen en dan een hoop dingen doen waar je door de week niet aan toe komt. 

En dan is het weekend. Op vrijdagavond voelt het altijd al heel feestelijk: heerlijk morgenochtend uitslapen, niks hoeven. 

Juist ja. En dan heb je dus een nacht van lik-me-vestje. Waarin de poes er een sport van maakt om ieder uur even bij je te komen checken of je nog wel in bed ligt. Dat doet ze oh zo subtiel door van de vensterbank met een plof bovenop me te landen en dan richting mijn wangen door te schuiven. Daar gezellig even spinnen en klauwen en dan is de diva weer verdwenen. En een uur later herhaalt het festijn zich weer. 

Ach dacht ik. Heb altijd nog zondagochtend! Weekend heeft per slot 2 uitslaap-, relax-, we hoeven helemaal niks ochtenden! Dacht de poes heel anders over. Ook vannacht wilde madam er weer zeker van zijn dat ik er nog wel lag. En kwam ze al spinnend aan mijn neus likken. Dus uiteindelijk maar om half 8 uit bed gerold, poes en het nestkuiken eten gegeven. 

En dan ben ik zo'n tut dat als ik daarna nog even in bed ga liggen, dat er dan allemaal to-do lijstjes door mijn hoofd schieten. Dan lig ik dus niet rustig meer. Heb nog altijd geen knop gevonden om die to-do lijstjes uit te zetten. Afijn. We hebben het de rest van de dag soort van rustig aan gedaan. 

En dan vanavond nog even naar de gympa. 

En poes gaat vannacht op het balkon. 

Beetje bij beetje

Wanneer voel je je ergens thuis? Wanneer is het dat je van binnen helemaal at ease bent? Of liever, wanneer voel ik dat?

Eens in de zoveel tijd heb ik zo'n beetje een kriebeltje van binnen. Begrijp me goed: ik vind het hier heerlijk. Ik geniet van de schoonheid van de natuur. Ik vind het leuk met de (meeste) mensen hier. Ik vind het spannend om te zien hoe ons bedrijf steeds verder kunnen ontwikkelen. En ik kan niet wachten tot het straks echt begint te winteren.

Maar ook, op zo'n relaxte zaterdagochtend knaagt er ergens in mijn lijf nog iets. Een raar onbestemd kriebeltje. Now you're living your dream and then what? Ik heb zolang naar dit moment toegeleefd en me erop verheugd dat ik er soms gewoon nog aan moet wennen dat we nu echt hier zijn. Voordat we verhuisd waren, had ik allemaal to-do lijstjes. Zowel op schrift als in mijn hoofd. En dan had ik bij een heel aantal punten: zo als we daar voorbij zijn, dan is het het heerlijk freewheelen! Dan is het relaxen! En nu zijn we al die punten voorbij en nu mis ik de spanning van het naar die punten toe werken! Snap je wat ik bedoel?

I know. Gecompliceerd.

Ik moet gewoon genieten. Nee, niet moet. Daar word ik alleen maar recalcitrant van, van moeten. Ik ga gewoon genieten. De wolken schuiven langzaam richting het oosten. De temperatuur zakt verder en verder onder nul. De winter lijkt nu echt te gaan komen.

Straks eerst naar Lolo en vanavond als het een beetje meezit en de wolken echt weg zijn, gaan we bij het meer sterren kijken. Wie weet zien we dan ook nog wel het Noorderlicht. Ja! Het Noorderlicht. Een droompje in een droom. Soort van.

Beetje proppen

Achter ons appartementengebouwtje ligt een stuk grond braak. Nou ja, bijna helemaal braak. Op het hoekje is een huis gebouwd. Onder architectuur no less. Dat huis is het showhuis voor de Stockholmse architect en de Stockholmse projectontwikkelaar. In het showhuis wonen sinds een half jaar Marit en Oscar en hun inmiddels 3 kleine kinderen. Marit en Oscar zijn eigenlijk ook een soort van showfamilie want als er maar iemand wil komen kijken in het huis, dan moeten ze er zijn. Vorige week woensdagavond was er open huis. Weet niet of er veel mensen geweest zijn.

Het schijnt dat de Stockholmse mannen hebben bedacht dat er wel 14 van die huizen op het braakliggende stukje grond kunnen komen. Nou kan het natuurlijk altijd. Beetje proppen, Vrijstaand met 4 mm tussen de verschillende huizen is toch nog altijd vrijstaand.

Het laatste idee van de Stockholmse mannen is om deze huizen in Nederland aan de man te gaan brengen. Want er zijn toch zoveel Nederlanders die hierheen willen komen.

Mmmmh... dat misschien wel. En dat kan ik me ook voorstellen. Want het is hier verschrikkelijk mooi. Maar willen Nederlanders een huis van omgerekend ruim 4 ton kopen op een klein stukje grond? Willen Nederlanders dan straks hier in een soort van Nederlandse enclave wonen? Lijkt mij geen aantrekkelijke propositie. Maar goed, ik zeg dat natuurlijk ook omdat we nu nog in dit huurappartementje zitten en we dan straks vanuit onze woonkamer uitkijken op 14 nieuwe huizen. Als ze ooit verkocht worden.

Ben wel benieuwd wat jullie ervan vinden. Mooi huis? Goede propositie?

Nog even SFI

Vanmorgen weer naar onze vrienden van de SFI geweest. Zijn er inmiddels wel 2 minder, want Eritrese Johannes en Italiaanse Helena hebben vorige week de nationale test gedaan en zijn geslaagd. Na de test hebben ze nog een halve dag op school doorgebracht om in hun lesboek te gummen. Iedereen schrijft erin (ondanks de waarschuwingen van de juffen) en iedereen gumt zich een ongeluk als ze naar een volgend niveau gaan of als ze van school gaan, omdat de boeken schoon ingeleverd moeten worden.

Het was maar een klein groepje dus vandaag: Eritrese Sirak (21) die al zo'n 2 jaar in Zweden is, Marokkaanse Jozef (jaar of 35) die getrouwd is met een Noorse en nu ongeveer 1,5 jaar naar SFI gaat, Eritrese Meknes (24) die hier ook al een tijdje is en vanmorgen had ze nieuwe haren en 2 nieuwelingen: Poolse Katrina (39) en Somalische Saïda (jong.. geen idee hoe jong).

Op dinsdag is het altijd een beetje schipperen. Van 10-14 zijn er dan altijd zo'n 60 leerlingen uit alle windstreken en in alle 4 SFI niveaus (A, B, C en D) en er zijn maar 2 juffen. Er wordt druk gezocht naar juf/meester 3 en 4, maar die zijn niet zo rap gevonden. Voor nu moeten we het dus met zijn allen doen met 2 juffen. Meestal worden we in groep D dan aan het werk gezet met oefeningen. Daar begint het schipperen al want het kopieerapparaat is vaker stuk dan dat het werkt en er zijn ook niet genoeg boeken voor allemaal. Vaak zijn de oefeningen dan óf een zoekplaatje omdat je maar beetje moet guessen wat er gekopieerd is óf je moet met 2 of 3 mensen met 1 boek doen. Ach, bevordert de integratie niewaar?

Vanaf 2 uur op dinsdag is alleen groep D nog op school. De rest staat óf buiten eindeloos te wachten op de enige bus naar Föllinge die om 5 uur vertrekt óf is per stokoude 34e hands auto op weg naar een ander wonderschoon oord in Krokoms kommun.

Waar bijna alle anderen verplicht zijn om naar SFI te komen (visum perikelen etc.), mogen wij zelf bepalen wanneer we wel en niet komen. Ik vind het best gezellig hoor, op SFI. En denk dat er een super mogelijkheid ligt om een heel mooie fotoreportage te maken. Je ziet er zoveel verschillende gezichten. Maar om nou te zeggen dat ik er echt heel veel leer? Ik heb heel veel profijt van de Zweedse lessen die ik bij meester Adrie in Amsterdam gevolgd heb. En daarom gaat dit me allemaal een beetje te langzaam. En dan de ongeorganiseerdheid van het gebeuren. Ik snap best dat het lastig is om alle 60 studenten bezig te houden en op hun niveau te laten werken. Maar je weet toch van te voren hoeveel mensen er komen? En op welk niveau ze werken? Dan heb je toch ook al dingen klaar liggen?

Ta det lugnt. Onze lessen beginnen officieel om 10 uur, maar als we voor 10.30 iets doen, dan is het een uitzondering.

Joh, we hebben morgen Miks verjaarsfeest. Heb zomaar het idee dat dat een super goeie oefening gaat worden voor ons Zweeds. Kan geen SFI tegenop!

And then there was... TV!

Ben net weer op mijn stoel gaan zitten, want was eraf gevallen...

Nou is dat op zich niet zo newsworthy, maar weet je waarom ik eraf gevallen was? Ik werd net gebeld door mijn grote vrienden van Bahnhof en Kristof vertelde me dat hij van de technische mensen had gehoord dat onze TV service het zou moeten doen. Nu hebben we dat de afgelopen weken wel vaker gehoord.

Maar verhip! Ik deed de tele aan en ik keek zowaar ineens naar SVT1 en Barnkanalen en nog veel meer interessante Zweedse televisie!

Geen idee wat wie nu gedaan heeft om te zorgen dat we nu televisie hebben, maar het belangrijkste is dat de IP TV het nu ook doet.

Enneh, tot het eind van het jaar hoeven we niks te betalen.

Daarna zeggen we het op...

Lichtjes

Ze zeggen dat het de tijd van het jaar is. Nou laat ik me daar normaal gesproken niet zoveel aan gelegen liggen. Aan 'wat ze zeggen'. Maar in dit geval is 'wat ze zeggen' wel waar. Voor mij althans. Miks verjaardag is zo'n ijkpunt, zo'n mijlpaal waarop ik dan terug ga denken aan hoe het toen was, een jaar geleden, 4 jaar geleden, 7 jaar geleden. 

Er is een hoop gebeurt. Typisch zo'n zin uit een soapserie trouwens.. "ja maar, er is zoveel gebeurt!". De rode draad is wel dat het goed is. Niet altijd even makkelijk, maar ik denk wel dat ik elke dag een beetje sterker en wijzer ben geworden. 

En ik weet tegenwoordig precies waar de waxinelichtjes en grote kaarsen in de aanbieding zijn. Want in deze tijd verstoken we kilo's kaarsen! Helpt bij het overdenken! 

It's a fine line between happy and content

Talk about flow! Nee, geen zorgen. Ik ga niet klef worden en van alles verhevens schrijven over hoe ik in de flow gekomen ben. Heb namelijk geen idee. Weet wel dat ik geniet. Genieten van dingen die 'zomaar' op ons pad komen, genieten van nieuwe gezellige contacten, genieten van samen ontdekken. En genieten van een enorm (en ik bedoel ENORM!) mega grote lieve verrassingsdoos die we vandaag hier bezorgd kregen. Wat een rijkdom om zulke lieve mensen tot mijn vrienden te mogen rekenen! 

Net-werken

Vandaag naar ons eerste 'netwerk-event' geweest. Was uitgenodigd om naar een get-together te komen van allemaal lokale ondernemers (hence the networking) om samen te luisteren naar een presentatie over sociale media. 

Right. 

Werd in Krokom gehouden, dus maar op een steenworp afstand van ons huis. En ach, kwaad kan het niet om zulke evenementen bij te wonen toch? Dus met goede moed en in mijn beste spijkerbroek naar het Krokoms Värdshus gereden. Twijfelde vanmorgen nog of ik mijn pak aan zou doen, met pumps. Blij dat ik dat niet gedaan had! Er waren in totaal denk ik zo'n 65/70 mensen. Gemiddelde leeftijd lag wel boven de 50 gok ik. Zat naast oude Kurt. Geen idee in welke business hij zit en tegenover 2 leuke dames, 1 met een dansschool en Eva is van Åres Kafferosteri (naar ik me heb laten vertellen, serveren ze daar écht heeeeel erg goeie koffie). Helena van Trampolin PR kwam het verhaal houden. 

3 uur lang heeft ze een zeeeeeeeeer algemeen verhaal gehouden over social media en met alle open deuren hoop ik dat ik door de tocht geen kou heb gevat. Maar er ging een wereld voor veel mensen open. Merkte heel veel scepsis over Facebook en Twitter. En Instagram was vele zelfs helemaal onbekend. Ben benieuwd hoe dat dan nu gaat: nu zijn alle mensen weer naar huis en nu? Gaan ze vanavond allemaal een Facebook account aanmaken? Verdiepen ze zich ineens in Twitter? 

Het was best gezellig hoor. En in ieder geval goed voor mijn Zweeds. En zal dan nu nog even #tweeten dat het #blog weer geupdate is. 

Verantwoordelijkheid / part 2

Woohooo! Al mijn klachtenmails naar de nationale en lokale Consumentenbond en naar het hoofdkantoor van Toyota en naar de PR baas van Toyota hebben geholpen! Ik kreeg vandaag bericht dat Toyota Sundsvall het heeeeel vervelend vindt dat we ons verkeerd behandeld voelen. En dat het zeker niet hun intentie is geweest om ons tekort te doen. En dat ze graag onze nieuwe winterbanden betalen en ook nog een grote (service)beurt. Katching! Dat scheelt ons toch mooi weer zo'n 1.000 euro! 

En aangezien het morgen toch weer warm gaat worden (bikiniweer! voorspelling is zeker 8 graden en voor van het weekend zelfs 12!), durven we het nu nog wel even aan op de gammele winterbanden. Volgende week donderdag gaat UFU naar de garage en komt ie er met spiksplinternieuwe GoodYear Arctic Ice banden weer vandaan! 

Läkare Måns

Ah ja, zou het bijna vergeten maar ben vanmorgen eerst nog naar de dokter geweest. Naar dokter Måns in de Hälsocentral in Krokom. Was beetje glibberdeglats omdat ik vroeg op de weg was en er nog weinig auto's voor me hadden gereden. Dikke code rood als dit op een doordeweekse dag in Amstelveen was denk ik zo. Maar met 40-50 km/uur ben ik veilig in Krokom aangekomen hoor.

Gezellige bedoening daar bij de Hälsocentral. Om te zorgen dat je niet alle sneeuwzooi binnen krijgt, wordt iedereen verondersteld óf zijn schoenen bij de deur uit te doen, óf er van die zwembadhoesjes over te doen. En het is niet gewoon als je je jas aanhoudt als je binnen bent. Uitkleden en ophangen op een van de vele kapstokken die er staan. Lijkt net een beetje een huiskamer zo, die wachtkamer. Meeste mensen schuiven er op sokken rond en bladeren wat in de laatste roddelbladen. (wisten jullie al dat Prinses Madeleine en haar Amerikaanse man naar London verhuizen?)

Dokter Måns is ergens in de 40 en vond het best gezellig om eens een utländsk patiënt te hebben. Behalve dat we even gewoon gezellig gekletst hebben over waar woon je en wat doe je, kwam natuurlijk ook het ziekteverhaal aan de orde van de afgelopen 2 jaar. Tja, dat leer je (nog) niet op SFI hoe je uitlegt dat je borstkanker hebt gehad, wat er allemaal gedaan is en wat het verdere protocol is in Nederland. Is me grotendeels verbaal maar ook beetje met handen en voeten in het Zweeds gelukt om het hem uit te leggen. Hij meldde me dat het protocol voor behandeling hier in Zweden in grote lijnen gelijk is aan het protocol in Nederland (jammer genoeg dus ook die 5 jaar Tamoxifen). Maar dat hij een doorverwijsbrief voor me zou maken voor de chirurg in Östersund. Daar zit namelijk een (borst)kanker unit in het ziekenhuis dus daar hebben ze alle specialistische kennis vergaard. Met een kopietje van de samenvatting van mijn medisch dossier is dus nu het prevelement van Måns onderweg naar de chirurg in Östersund.

Te zijner tijd zal die dan contact met mij opnemen voor het maken van verdere afspraken voor checkups enzo.

Was best gezellig hoor met Måns vandaag, maar weet je, ik had het ook niet erg gevonden om gewoon helemaal níet meer naar een dokter te gaan. Ik weet het, het is goed om gecheckt te worden op regelmatige basis. En het is verstandig. En het hoort bij het protocol enzo. Maar tot vandaag voelde alles echt zo helemaal nieuw en vers en wijds en open en nou ja, gewoon nieuw. En met dit hele medische verhaal er weer bij, komt er iets van wat ik graag achter me wil laten toch hier in mijn nieuwe leven. Moet ik gewoon even aan wennen. Het is goed, maar toch. Ik moet er gewoon even aan wennen.

Verantwoordelijkheid

Heb me vanmiddag en vanavond eens goed verdiept hoe het hier zit met consumentenrechten. Gelukkig staat daar op verschillende websites veel over uitgelegd (en niet alleen in het Zweeds, want zo goed is mijn Zweeds nu ook weer niet). Waarom vraag je?

Mmmh.. vandaag heeft onze not-so-next-door-maar-beste-neighbour-one-can-have Wouter onze winterbanden op de auto gezet. Nou ja, niet óp. Maar de zomerbanden voor winterbanden verwisseld. Als luxebeest dat in Nederland (en elders) alleen maar huur- of leaseauto's gereden heeft, heb ik werkelijk waar geen idee van car mechanics en ik heb de kennis geen seconde gemist. Nou ja, tot nu dan misschien. Want het blijkt dat de winterbanden die men ons verkocht heeft, niet goed meer zijn. Zijn ouwe barrels met maar een paar miezerige stubs erop. We kunnen er nu nog wel eventjes mee rijden aangezien de 'echte winter' nog niet begonnen is, maar ook de garage waar ik vanmiddag geweest ben, zei meteen 'mevrouwtje, dat worden nieuwe banden voor u, want dit is niet veilig in een echte winter'.

En als je dan bedenkt dat we al een maand lange correspondentie met de verkopende garage in Sundsvall hebben omdat ze een aantal andere zaken ook niet goed hebben gedaan, of liever gezegd: we hebben afspraken gemaakt en die zijn ze niet nagekomen, dan was het nu hoog tijd vond ik om uit te zoeken hoe het hier zit met de Zweedse Kassa, Radar, Ombudsman en noem ze allemaal maar op.

Heb net het verhaal haarfijn uitgelegd, onderbouwd met alle mails die in de afgelopen maand heen en weer gegaan zijn en verstuurd naar Konsumentverket (Zweedse Ombudsman), de lokale Konsumentenbond, naar Toyota Sverige hoofdkantoor, naar Toyota Sverige PR afdeling en heb ze ook via Twitter en Facebook gecontact.

Ben benieuwd. Als ze denken dat ze door niet te reageren er vanaf komen, dan hebben ze het mis.

Ze noemden me vroeger per slot niet voor niks pitbull.

Winter wonderland

We zijn blij! Blij met de eerste echte "liggenblijfsneeuw". Vraag ons over een paar maanden nog eens. Maar nu zijn we blij! Vanmiddag heerlijk gebanjerd door de sneeuw. In het bos ligt nog niet echt veel, maar op school en op de crossbaan en op het voetbalveld werden al sneeuwpoppen gemaakt hoor! 

Gek, maar krijg nu ook ineens zin om onze kerstboompjes te versieren. 

Het sneeuwt, HET SNEEUWT!

Grote dikke vlokken! Sinds een uur of 1 sneeuwt het hier en ik word er steeds blijer van. Ask me again in a few months time, maar nu wil ik naar buiten, de sneeuw ruiken, op mijn gezicht voelen! Wordt nu toch ook wel tijd voor die winterbanden.

Nu eerst naar buiten! En daarna: stuvade päron met Glögg.

Mooi leven heh?

Fika

Ik had een heel rustige zondag in de planning. Gewoon ta det lugnt. Na een behoorlijk intensieve week gewoon even relax. En nu is relax meestal met ons 3. Of met ons 2. Of alleen. Alhoewel dat laatste wat minder relax is. Heb wel vaak iemand nodig om me even te stoppen. Even mijn hoofd (en de rest van mijn lijf) stil te laten staan en te genieten. Maar goed, een rustige zondag dus. 

Totdat ik vanmorgen na het opstaan een Facebook berichtje kreeg van Fia, de mama van Amanda (da's weer een heel ander verhaal. Een van de vele vriendinnen van Mik). Of we zin hadden om vanmiddag fika te doen in een cafeetje hier vlakbij. Nou schijnt het een heel ding te zijn als een Zweed of Zweedse je uitnodigt om fika te doen. Wat is nu beter om te integreren dan fika? Dus nadat we eerst met Fia naar de kerk waren gegaan voor een zondagsdienst for the Stora en de Sma, zijn we vanmiddag naar de Bryggstun in Undrom gelopen voor een heerlijke fika. 

Vond het best spannend hoor. Het is nogal wat om hier gewoon van begin af aan weer vriendschappen op te bouwen. Bij Mik gaat dat allemaal toch soort van vanzelf hier op school. Maar ik betrap mezelf er best regelmatig op dat ik dan weer loop te denken "oh maar weet ik wel genoeg te zeggen", "ben ik wel interessant genoeg", "zouden ze me wel aardig vinden". En meer van dat soort tobberijen.Terwijl ik weet dat als ik gewoon ta det lugnt doe, dat het leven dan zo'n stuk makkelijker is. Dus. 

Op weg naar de Bryggstun was het al wandelend af en toe even zoeken naar woorden, maar al met al was het wel heel gezellig. En Fia vond het ook gezellig. En nu ga ik niet denken "dat zei ze vast alleen om van me af te zijn op een elegante manier en ze wil vast nooit meer". Nee. Want Fia stelde zelf voor om volgende week samen even naar de 2e hands ski-markt te gaan. Praktisch en nuttig. En gezellig. 

Ta det lugnt! 

Zonsondergang

Net uit zeer betrouwbare bron vernomen dat per week de zon nu een half uur eerder ondergaat. Omdat vanmiddag zo'n mooie zonnige middag was, dachten we vanavond een mooie zonsondergang te kunnen fotograferen. Was ook best heel mooi licht hoor, maar verhip wat gaat die zon snel onder! En helemaal als er dan ook nog 's een wolkenband boven de bergen aan de overkant van het meer hangt! Maar goed, dat was dus om 6 uur. 

Als we er volgende week aan denken, zullen we om kwart over 5 naar het meer stuiven om daar om half 6 een foto van de zonsondergang te maken. OK? 

Onze vrienden van Bahnhof

Even kijken, hoe lang wonen we hier nu? Zit toch al dicht tegen de 3 maanden aan. 2 maanden en een beetje geleden zijn we met onze vrienden van Bahnhof begonnen. De internet mensen van Bahnhof zijn ever so patient. Het heeft ons een fortuin gekost met het bellen naar hun customer service (er zijn nog 23 wachtenden voor u... say what?), maar ze konden precies uitleggen dat we nog een wit kastje aan de muur moesten hebben en dat we daarna via een mooi schermpje in de browser een provider konden kiezen. Dat het toch allemaal iets gecompliceerder lag, dat neem ik Bahnhof niet kwalijk.

Anyway, we hebben internet en het is echt heel snel en stabiel. Zijn we heel blij mee.

Nu hebben we op dezelfde tijd als we internet hebben aangevraagd bij Bahnhof ook IP TV aangevraagd. Leek een slimme zet. Keurige uitleg gekregen aan de telefoon dat het Serverado is die de setup boxen verstuurd. Maar dat de Serverado mensen er een heel duidelijke instructie bij zouden stoppen in de box en dat het aansluiten een fluitje van een cent zou zijn.

Je voelt 'm vast al aankomen.

Ruim 3 weken geleden ging ik stralend in Krokom ons pakketje van Serverado ophalen. Setup box: check. Instructie: check. Aan de slag! Tja. En toen bleek dus dat het niet zo eenvoudig was. En is. Na aansluiten zouden er 5 lampjes groen moeten gaan branden. Bij ons komt ie alsmaar niet verder dan 2. Dus weer braaf gebeld met de vrienden. Was dit keer nummer 18 in de rij. En na laaaaaaaaang wachten, ben ik samen met een Bahnhof jongen nog een keer alle stappen nagegaan en kwam hij er na 10 minuten achter dat er geen IP adres geconfigureerd is voor deze setup box. Dan ga je niet ver komen zei hij. Maar, de goeie jongen zou het wel even fixen met de 2nd line support en we zouden snel teruggebeld worden.

Niks, noppes, nada. Geen zin om weer zoveel geld kwijt te zijn aan de telefoon, zijn we toen gaan tweeten en Facebooken. Twitter vindt Bahnhof (@BahnhofAB) maar eng. En Facebook daar moet je verhipte goed zoeken wil je hun pagina kunnen vinden. Maar goed, na een paar dagen social media gebruikt te hebben, kwam er reactie. Of we alsjeblieft even ons verhaal naar ze konden sturen op hun Facebook pagina zodat ze ernaar konden kijken! Huuuuh?? So much for 2nd line support.

En nu vandaag kregen we van onze vrienden een SMS of we alsjeblieft maar even de andere 2 poorten in het beroemde witte kastje willen proberen, want dat zou vast wel werken. Uuuh NEE DUS, want dat hebben we 3,5 week geleden allemaal al 5 keer gedaan. Voor de zekerheid natuurlijk toch nog even geprobeerd en nee, het werkt inderdaad gewoon nog steeds niet.

Dus, 's kijken wat de kracht van social media is. Wij twitteren ze alvast onze welgemeende wensen voor een goed weekend en dat we genieten van het kijken van films via Popcorn. Want die televisie van Bahnhof, ik heb er een hard hoofd in.

De hort op

Ben vanmorgen heerlijk de hort op geweest. Even niet alleen maar over de laptop gebogen. Even niet met mijn neus in de Zweedse studieboeken. Even niet de was doen of schoonmaken. Even niet gewoon. Wist niet precies waar ik heen zou gaan, maar dat maakt hier niet zoveel uit. Als je maar goed aangekleed bent (laagjes, seriously.. laagjes is the way to go!) en je hebt drinken bij je, dan kan je het lang uithouden. Heb een stukje van de Olafsleden gelopen. Mijn hoofd stond bijna niet stil. Is natuurlijk ook lastig als je aan het lopen bent en je hoofd gaat ineens stil staan. Maar het was wel heerlijk om gewoon even te gaan. Zo'n 10 km verder en 2 uur later was ik weer thuis. 

Oh ja, zijn dit nou pruimen? Of appeltjes?