Het is weer begonnen. Het gewone werkende leven. Na een heerlijke (werk)vakantie van ruim 10 weken, is het nu weer modersmål wat de klok slaat.
Zowel Marco als ikzelf werken ook dit schooljaar weer als modersmålpedagoger. Als wát?? Een modersmålspedagog werkt als spraakleraar en/of studiesteun met leerlingen die een andere moedertaal dan het Zweeds hebben. Marco werkt in Krokoms kommun met Nederlandse leerlingen en ik werk in Östersunds kommun in ieder geval met Engelstalige leerlingen en wellicht ook nog met Nederlandse kinderen. Dat laatste weet ik morgen pas, dan krijg ik namelijk pas de lijst met leerlingen die ik dit jaar zal hebben.
We zijn allebei met 2 studiedagen begonnen. Marco met 20 collega's en ik met zo'n 120 collega's. In Östersund hebben we het deze 2 dagen gehad over geweld en bedreiging, over extremisme in diverse varianten en over hoe om te gaan met bedreiging en discriminatie op de werkvloer. Een opwekkend begin van het schooljaar, dat dacht ik ook. De chef legde uit dat ze hiervoor gekozen hebben omdat er vorig jaar zoveel onrust was tijdens het schooljaar: leerkrachten aangevallen door leerlingen op een school in het zuiden van Zweden, onrust in asielzoekerscentra, überhaupt onrust overal met groeiend extremisme. Kortom, het leek een zinnig idee om hiermee het schooljaar te openen.
Vandaag hebben we een presentatie gekregen van een aardige meneer van de kommun die als veiligheidschef werkt. Wat is extremisme, welke varianten bestaan er en wat moeten we doen als we denken dat een leerling radicaliseert. Daarna kwam de politiechef om te vertellen wat de 'gewelds'-trend is in Jämtland. Begin van dit jaar was Östersund natuurlijk wereldnieuws. Het was interessant om te horen hoe de politie - met een beperkte bezetting - dit geweld aanpakt. En gelukkig blijkt de aanpak effect te hebben! Daarnaast vertelde hij ook over wat de trend is met betrekking tot drugsgebruik op scholen en over de drugshandel in de provincie. Niet een van de meer opwekkende onderwerpen, maar daarom niet minder boeiend. Overigens denk ik niet dat ik als modersmålspedagog hier heel veel mee te maken zal hebben. Ik ben vaak maar 1 uurtje per week op een bepaalde school en geef dan max 5 leerlingen in een aparte ruimte les.
Op Marco's studiedag ging het voornamelijk over integratie en hoe belangrijk goede communicatie ook daarbij is.
Morgen komt de Engelse afdeling van de modersmålsenhet dan eindelijk te weten welke leerlingen een ieder krijgt. Schijnt dat er een gebrek is aan capaciteit en dat ze nu toch een dekkend schema in elkaar willen klussen. Ben benieuwd.
En yep, natuurlijk waren er weer meer dan ettelijke fikapauzes en is in iedere presentatie die gehouden is, benadrukt dat er natuurlijk 1 of meer blanketten (formulieren) zijn om diverse gevallen op aan te melden. We zijn wel in Zweden natuurlijk....
Posts tonen met het label Östersund. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Östersund. Alle posts tonen
dinsdag 23 augustus 2016
zaterdag 16 juli 2016
That's how we roll in Jämtland
De hemtjänst dus. Die zei op het laatste moment: Nee dank je, je hoeft niet naar Nälden te komen. Daar hebben we je niet nodig. Maar je kunt wel naar Krokom als je wilt. Maar misschien moet dan je schema wel helemaal omgegooid worden. Nou was ik al niet zo happig op het hemtjänst gebeuren. Maar ach, money is money en ik kende alle mensen daar al. Dus eigenlijk wel zo makkelijk. Maar helemaal opnieuw beginnen in een omgeving waarover ik al aardig wat verhalen gehoord heb... mwah, dat vond ik niet zo aanlokkelijk.
Enter: onze allerliefste buurvriendin M. Sinds bijna 1,5 jaar woont ze in het appartement schuin onder ons en zulke buren zijn goud waard. Behalve dat ze gezellig, pienter en hardwerkend is, vindt ze ons ook nog eens gezellig en zorgen we in onze respectievelijke vakanties voor elkanders katten. Zij heeft 2 lieve mooie op leeftijd zijnde langharige katten. En onze Bo vindt M het beste wat haar overkomen is want van haar krijgt Bo altijd lekkere verwenhapjes.
Nu is M vikarier in zo'n beetje dezelfde omgeving als waarin ik vikarier ben in Östersund. Alleen zijn we elkaar nog nooit tegengekomen. Tot nu! Want, M en ik gaan samenwerken! Heb gisterochtend met haar chef gesproken en na 10 minuten waren we er al uit: hup, aan het werk. Plannen van de introductieshifts (dan loop je met iemand mee in een dienst) en daarna zelf aan de slag.
Net als mijn andere vikarier job in de stad, is dit een job in het LSS werkveld. Officieel staat LSS voor: de inspanningen die gedaan moeten worden ter speciale ondersteuning voor mensen
1. met retardatie, autisme of autisme-achtige omstandigheden,
2. met een significante en blijvende verstandelijke beperking na hersenletsel bij volwassenen veroorzaakt door extern geweld of lichamelijke ziekte, of
3. met andere blijvende lichamelijke of geestelijke handicap die duidelijk niet het gevolg is van normale veroudering.
En Krokom? Heb heel keurig op hun mailtje geantwoord dat ik van de mogelijkheid om in Krokom te gaan werken af zie. Omdat ik een sommarjobb heb gevonden die veel beter betaalt!
Dan kan je nog zoveel sollicitatiebrieven sturen (heb er trouwens deze week nog een paar de deur uit gedaan), maar dan komen de meest praktische mogelijkheden zomaar uit je eigen netwerk rollen.
That's how we roll hier in Jämtland...
By the way, heb natuurlijk ook nog gewoon mijn Engelse tutoring klantjes erbij. Nu helemaal spannend voor ze, de reis naar Saudi. Ze zouden met Turkish Airlines vliegen. Ze hebben na gisteravond toch maar even omgeboekt.
Enter: onze allerliefste buurvriendin M. Sinds bijna 1,5 jaar woont ze in het appartement schuin onder ons en zulke buren zijn goud waard. Behalve dat ze gezellig, pienter en hardwerkend is, vindt ze ons ook nog eens gezellig en zorgen we in onze respectievelijke vakanties voor elkanders katten. Zij heeft 2 lieve mooie op leeftijd zijnde langharige katten. En onze Bo vindt M het beste wat haar overkomen is want van haar krijgt Bo altijd lekkere verwenhapjes.
Nu is M vikarier in zo'n beetje dezelfde omgeving als waarin ik vikarier ben in Östersund. Alleen zijn we elkaar nog nooit tegengekomen. Tot nu! Want, M en ik gaan samenwerken! Heb gisterochtend met haar chef gesproken en na 10 minuten waren we er al uit: hup, aan het werk. Plannen van de introductieshifts (dan loop je met iemand mee in een dienst) en daarna zelf aan de slag.
Net als mijn andere vikarier job in de stad, is dit een job in het LSS werkveld. Officieel staat LSS voor: de inspanningen die gedaan moeten worden ter speciale ondersteuning voor mensen
1. met retardatie, autisme of autisme-achtige omstandigheden,
2. met een significante en blijvende verstandelijke beperking na hersenletsel bij volwassenen veroorzaakt door extern geweld of lichamelijke ziekte, of
3. met andere blijvende lichamelijke of geestelijke handicap die duidelijk niet het gevolg is van normale veroudering.
En Krokom? Heb heel keurig op hun mailtje geantwoord dat ik van de mogelijkheid om in Krokom te gaan werken af zie. Omdat ik een sommarjobb heb gevonden die veel beter betaalt!
Dan kan je nog zoveel sollicitatiebrieven sturen (heb er trouwens deze week nog een paar de deur uit gedaan), maar dan komen de meest praktische mogelijkheden zomaar uit je eigen netwerk rollen.
That's how we roll hier in Jämtland...
By the way, heb natuurlijk ook nog gewoon mijn Engelse tutoring klantjes erbij. Nu helemaal spannend voor ze, de reis naar Saudi. Ze zouden met Turkish Airlines vliegen. Ze hebben na gisteravond toch maar even omgeboekt.
dinsdag 22 maart 2016
Wie had dat gedacht
De meeste mensen die ons een beetje kennen, weten wel dat ik niet van het dag voor dag plannerige soort ben. Sommigen zouden het flierefluiten noemen, ik zeg dat ik van avontuur hou. Ik blijf mezelf iedere dag gelukkig prijzen dat ik een like-minded avonturier aan mijn zijde heb.
Na een avontuur in Nieuw-Zeeland, weer moed (en financiën) verzamelen in Amstelveen, wonen we nu ruim 1,5 jaar in Zweden en hebben we massa's dingen gedaan die ik van te voren niet echt had kunnen bedenken. Een presentatie houden in het Zweeds op een conferentie voor lokale ondernemers, een fototentoonstelling organiseren in het nieuwe ontmoetingscentrum hier in de kommun en een zwarte piste skiën om maar wat te noemen.
En 1,5 jaar geleden had ik ook nooit kunnen bedenken dat ik nu als modersmålspedagog zou werken. Inmiddels is mijn lijst scholen uitgegroeid tot 9 en heb ik al vragen gekregen of ik alsjeblieft volgend jaar weer terug wil komen (I know, irritant, maar het blijft een tijdelijk contract wat je hebt als je in deze job bij Östersunds kommun werkt).
En guess what: we hadden geen van twee ooit van te voren kunnen bedenken dat we allebei als modersmålspedagog zouden werken, maar toch is het zo! Na de paasvakantie begint Marco in Krokoms kommun.
Na een avontuur in Nieuw-Zeeland, weer moed (en financiën) verzamelen in Amstelveen, wonen we nu ruim 1,5 jaar in Zweden en hebben we massa's dingen gedaan die ik van te voren niet echt had kunnen bedenken. Een presentatie houden in het Zweeds op een conferentie voor lokale ondernemers, een fototentoonstelling organiseren in het nieuwe ontmoetingscentrum hier in de kommun en een zwarte piste skiën om maar wat te noemen.
En 1,5 jaar geleden had ik ook nooit kunnen bedenken dat ik nu als modersmålspedagog zou werken. Inmiddels is mijn lijst scholen uitgegroeid tot 9 en heb ik al vragen gekregen of ik alsjeblieft volgend jaar weer terug wil komen (I know, irritant, maar het blijft een tijdelijk contract wat je hebt als je in deze job bij Östersunds kommun werkt).
En guess what: we hadden geen van twee ooit van te voren kunnen bedenken dat we allebei als modersmålspedagog zouden werken, maar toch is het zo! Na de paasvakantie begint Marco in Krokoms kommun.
woensdag 9 maart 2016
In het nieuws
En zo was het kleine gemoedelijke provinciale Östersund deze week ineens landelijk nieuws.
De politie in Östersund heeft namelijk maandag een persconferentie gehouden waarin ze verteld heeft dat er recent ongewoon veel overvallen op vrouwen zijn geweest. Sinds 20 februari hebben al 6 vrouwen aangifte gedaan bij de politie. Groepjes mannen hebben vrouwen in het centrum van Östersund lastig gevallen, soms ging dat ook met geweld gepaard. En nu gaf de politie als advies dat het misschien wel verstandig is voor vrouwen om voorlopig even niet 's avonds alleen het centrum van de stad in te gaan. De politie roept verdere getuigen op om zich te melden en doet geen uitspraken over de verdachten die ze al op het oog hebben.
Daarmee was de boot aan natuurlijk. Mannen die in groepjes vrouwen lastig vallen en dan moeten vrouwen binnen blijven? Het schoot mij ook in het verkeerde keelgat.
Maar als je even verder denkt:
De politie in Östersund heeft namelijk maandag een persconferentie gehouden waarin ze verteld heeft dat er recent ongewoon veel overvallen op vrouwen zijn geweest. Sinds 20 februari hebben al 6 vrouwen aangifte gedaan bij de politie. Groepjes mannen hebben vrouwen in het centrum van Östersund lastig gevallen, soms ging dat ook met geweld gepaard. En nu gaf de politie als advies dat het misschien wel verstandig is voor vrouwen om voorlopig even niet 's avonds alleen het centrum van de stad in te gaan. De politie roept verdere getuigen op om zich te melden en doet geen uitspraken over de verdachten die ze al op het oog hebben.
Daarmee was de boot aan natuurlijk. Mannen die in groepjes vrouwen lastig vallen en dan moeten vrouwen binnen blijven? Het schoot mij ook in het verkeerde keelgat.
Maar als je even verder denkt:
Jämtland is qua oppervlakte ettelijke duizenden vierkante kilometers groter dan Nederland. En de totale politiemacht is nog geen fractie van die in een gemiddelde provinciestad in Nederland.
Afgelopen zomer was er in Stockholm een gratis muziekfestival en in januari van dit jaar kwam het verhaal naar buiten dat er daar een heel aantal overvallen op vrouwen was geweest, maar dat de politie in Stockholm dat bewust stil had gehouden. De politie in Jämtland heeft recentelijk contact gezocht met de politie in Stockholm en in overleg heeft men besloten om nu wel naar buiten te treden. En ik geloof dat ik ze nog gelijk geef ook. Een gewaarschuwd mens telt voor twee toch? Beter gewaarschuwd dan dat er achteraf gewezen wordt naar de politie: "hadden ze maar iets gezegd".
Natuurlijk wordt er ook veel gezegd en geschreven over hoe het nou komt dat er zo'n stijging in het aantal overvallen is. En bijna overal komt naar voren dat men denkt dat het waarschijnlijk wel zal liggen aan de grote aantallen vluchtelingen die in de recente maanden hierheen zijn gekomen. Het maakt het debat er niet verheffender op dat er in de afgelopen weken vluchtelingen zijn opgepakt vanwege aanrandingen in het lokale zwembad.
Ik weet het niet. Misschien zijn er ook hierbij vluchtelingen bij betrokken, misschien ook niet. Ik weet wel dat ik het goed vind dat de politie zich uitgesproken heeft. Volgens mij wel heel on-Zweeds trouwens, om zo'n statement te maken, vandaar ook alle ophef.
Maar is het de politie die hier echt wat aan kan doen? Ik zie de persconferentie van afgelopen maandag meer als een signaal aan de Zweedse politici. Ondertussen hou ik vertrouwen dat de politie in Östersund doet wat ze kan om de daders van deze overvallen te grijpen.
zondag 17 januari 2016
A way around! .. denk ik...
Vorige week begon mijn verbazing over de manier waarop de modersmålsenheten hier in Östersund omgaat met contracten met haar werknemers.
Kom bij ons werken! Heb je vrienden? Neem ze mee, ze kunnen misschien wel direct aan de slag! Heb je een auto? Nog beter, hier is je contract: ondertekenen maar. Nee, je hoeft het niet mee naar huis te nemen. Hier is een pen, onderteken het maar. Right here, right now.
Het zijn allemaal vriendelijke mensen hoor. En ze doen ook enorm hun best. Maar dat dingetje met die contracten, dat zat en zit me nog steeds niet helemaal lekker. Heb her en der rondgevraagd en het is inderdaad zo dat dit departement geen contracten voor onbepaalde tijd afgeeft. Alle contracten zijn op zijn vroegst vanaf het begin van het schooljaar tot maximaal de dag waarop de zomervakantie begint. In de tussenliggende schoolvakanties heb je de keuze om of (gespaarde) vakantiedagen op te nemen of dat je vrij bent zonder doorbetaling. Aangezien ze hier in Zweden nogal genereus zijn met het aantal schoolvakanties, zit het er niet in dat je alle schoolvakanties kunt coveren met de gespaarde vakantiedagen.
Dat is de situatie en daar wil ik een manier om heen vinden. Nu heb ik er niet veel fiducie in om als een Don Quijote ten strijde te trekken tegen de vreemde regels met betrekking tot de contracten. Maar toen realiseerde ik me ineens dat ik sinds juni van vorig jaar lid ben van de Akademikers A-kassa. Elke maand betaal ik een heel bescheiden premie en als je voldoet aan een aantal voorwaarden, dan keert Akademikers A-kassa uit bij werkloosheid: noem het een werkloosheidsverzekering. Klinkt bijna too good to be true, maar natuurlijk heb ik al contact met ze opgenomen om te checken hoe het zit in mijn situatie: contract tot begin zomervakantie en zo goed als gegarandeerd nieuw contract na zomervakantie. Of zij dan het stuk daar tussen zullen coveren.
Ik ben benieuwd!
Kom bij ons werken! Heb je vrienden? Neem ze mee, ze kunnen misschien wel direct aan de slag! Heb je een auto? Nog beter, hier is je contract: ondertekenen maar. Nee, je hoeft het niet mee naar huis te nemen. Hier is een pen, onderteken het maar. Right here, right now.
Het zijn allemaal vriendelijke mensen hoor. En ze doen ook enorm hun best. Maar dat dingetje met die contracten, dat zat en zit me nog steeds niet helemaal lekker. Heb her en der rondgevraagd en het is inderdaad zo dat dit departement geen contracten voor onbepaalde tijd afgeeft. Alle contracten zijn op zijn vroegst vanaf het begin van het schooljaar tot maximaal de dag waarop de zomervakantie begint. In de tussenliggende schoolvakanties heb je de keuze om of (gespaarde) vakantiedagen op te nemen of dat je vrij bent zonder doorbetaling. Aangezien ze hier in Zweden nogal genereus zijn met het aantal schoolvakanties, zit het er niet in dat je alle schoolvakanties kunt coveren met de gespaarde vakantiedagen.
Dat is de situatie en daar wil ik een manier om heen vinden. Nu heb ik er niet veel fiducie in om als een Don Quijote ten strijde te trekken tegen de vreemde regels met betrekking tot de contracten. Maar toen realiseerde ik me ineens dat ik sinds juni van vorig jaar lid ben van de Akademikers A-kassa. Elke maand betaal ik een heel bescheiden premie en als je voldoet aan een aantal voorwaarden, dan keert Akademikers A-kassa uit bij werkloosheid: noem het een werkloosheidsverzekering. Klinkt bijna too good to be true, maar natuurlijk heb ik al contact met ze opgenomen om te checken hoe het zit in mijn situatie: contract tot begin zomervakantie en zo goed als gegarandeerd nieuw contract na zomervakantie. Of zij dan het stuk daar tussen zullen coveren.
Ik ben benieuwd!
woensdag 13 januari 2016
It's a small step from egg sandwiches to Cleopatra
Ik krijg nog al eens de vraag wat ik dan zo al doe, als.. nou ja zeg maar in die job met die moeilijke naam.
Neem nou vandaag. Zo rond kwart over 8 schuif ik aan bij het ontbijt op de kleuterschool van een Amerikaanse Zweed van net 4. De klodders boter liggen overal en om de stukjes ei wordt meestal heftig gedebatteerd. En mijn Amerikaanse Zweedje bedient zich van een mix van Engels en Zweeds om zich in het ontbijtgewoel staande te houden. Tijdens het ontbijt kletst hij meestal al honderduit tegen mij en ik kwetter opgewekt in het Engels naar hem. De andere jongens zijn nu ook wel aan me gewend en gooien er af en toe ook een Engels woord tussendoor. Na het ontbijt begint de grote plas / handen wassen en aankleed exercitie. Met een steady -20 betekent het aankleden dat er eindeloos veel laagjes aangehesen moeten worden bij alle kids. Alhoewel ik er voor mijn Amerikaanse Zweed ben, hangen er geregeld andere kinders aan me om te vragen of ik alsjeblieft even kan helpen met laagje nummer 4, met een rits, met een helm en om <vul any winter item in hier> te zoeken.
Als we dan na 20 minuten eenmaal buiten zijn, dan gaan de mannen los. Soms doen we tikkertje. Nu liggen er bergen sneeuw dus dan moet er natuurlijk gegleden worden op de sneeuwbergen. En vanmorgen heb ik met mijn Amerikaanse Zweed in de sneeuwbioscoop gezeten. Hele verhalen over de 'film' die we aan het kijken waren. Met sneeuw popcorn natuurlijk.
Na een uurtje sprong ik weer in de auto (lang leve de seatheater!) op weg naar mijn volgende school. De rest van de dag ben ik op een school geweest waar ik 2 leerlingen begeleid bij verschillende lessen. Bij een leerling help ik hem met wiskunde, aardrijkskunde en geschiedenis en bij een andere leerling help ik hem bij wiskunde, humaniora en in de voorbereidingsklas. In de voorbereidingsklas komen alle leerlingen die vanuit een ander land en onderwijssysteem instromen. En daar komen dus ook geregeld nieuwe leerlingen bij. De laatste aanwinst is een meisje uit Thailand dat geen woord Engels en helemaal geen Zweeds spreekt. Meestal zitten in deze voorbereidingsklas evenveel studiebegeleiders als leerlingen. Arabisch (en een aantal dialecten), Pashtoe, Eritrees (en de diverse varianten daarvan) en nog een hele zwik andere talen worden in deze klas vertaald. In de voorbereidingsklas werken een heel aantal verschillende leraren op min of meer individuele basis met de leerlingen om ze op het niveau van hun eigenlijke klas te krijgen.
Mijn leerling in de voorbereidingsklas komt uit Congo en we spreken Engels met elkaar. Zodra de leerling het niveau van zijn eigenlijke klas heeft, gaat hij/zij steeds meer vakken met zijn eigen klas volgen en steeds minder in de voorbereidingsklas. Mijn Congolees gaat zo goed dat hij na 4 maanden hier op school het merendeel van de tijd al in zijn gewone jaarklas 9 zit. Voor nog maar een paar vakken zit hij in de voorbereidingsklas.
Anderhalf uur hebben mijn Congolees en ik gewerkt aan zijn opdracht over genetische manipulatie en daarna heb ik met mijn andere leerling een geschiedenis les gehad over het oude Egypte. En dan vergeet ik nog dat ik dankzij mijn Congolees ook wiskunde nu leuk begin te vinden! Hij kan geweldig uitleggen en nu snap ik precies hoe het met lineaire vergelijkingen zit!
Ik bof met mijn leerlingen. Natuurlijk zijn er best bij die ik af en toe achter het behang zou willen plakken. Maar ze zijn mij vast ook wel eens zat. Over het algemeen hebben we een hoop lol en steek ik er ook nog wat van op!
Neem nou vandaag. Zo rond kwart over 8 schuif ik aan bij het ontbijt op de kleuterschool van een Amerikaanse Zweed van net 4. De klodders boter liggen overal en om de stukjes ei wordt meestal heftig gedebatteerd. En mijn Amerikaanse Zweedje bedient zich van een mix van Engels en Zweeds om zich in het ontbijtgewoel staande te houden. Tijdens het ontbijt kletst hij meestal al honderduit tegen mij en ik kwetter opgewekt in het Engels naar hem. De andere jongens zijn nu ook wel aan me gewend en gooien er af en toe ook een Engels woord tussendoor. Na het ontbijt begint de grote plas / handen wassen en aankleed exercitie. Met een steady -20 betekent het aankleden dat er eindeloos veel laagjes aangehesen moeten worden bij alle kids. Alhoewel ik er voor mijn Amerikaanse Zweed ben, hangen er geregeld andere kinders aan me om te vragen of ik alsjeblieft even kan helpen met laagje nummer 4, met een rits, met een helm en om <vul any winter item in hier> te zoeken.
Als we dan na 20 minuten eenmaal buiten zijn, dan gaan de mannen los. Soms doen we tikkertje. Nu liggen er bergen sneeuw dus dan moet er natuurlijk gegleden worden op de sneeuwbergen. En vanmorgen heb ik met mijn Amerikaanse Zweed in de sneeuwbioscoop gezeten. Hele verhalen over de 'film' die we aan het kijken waren. Met sneeuw popcorn natuurlijk.
Na een uurtje sprong ik weer in de auto (lang leve de seatheater!) op weg naar mijn volgende school. De rest van de dag ben ik op een school geweest waar ik 2 leerlingen begeleid bij verschillende lessen. Bij een leerling help ik hem met wiskunde, aardrijkskunde en geschiedenis en bij een andere leerling help ik hem bij wiskunde, humaniora en in de voorbereidingsklas. In de voorbereidingsklas komen alle leerlingen die vanuit een ander land en onderwijssysteem instromen. En daar komen dus ook geregeld nieuwe leerlingen bij. De laatste aanwinst is een meisje uit Thailand dat geen woord Engels en helemaal geen Zweeds spreekt. Meestal zitten in deze voorbereidingsklas evenveel studiebegeleiders als leerlingen. Arabisch (en een aantal dialecten), Pashtoe, Eritrees (en de diverse varianten daarvan) en nog een hele zwik andere talen worden in deze klas vertaald. In de voorbereidingsklas werken een heel aantal verschillende leraren op min of meer individuele basis met de leerlingen om ze op het niveau van hun eigenlijke klas te krijgen.
Mijn leerling in de voorbereidingsklas komt uit Congo en we spreken Engels met elkaar. Zodra de leerling het niveau van zijn eigenlijke klas heeft, gaat hij/zij steeds meer vakken met zijn eigen klas volgen en steeds minder in de voorbereidingsklas. Mijn Congolees gaat zo goed dat hij na 4 maanden hier op school het merendeel van de tijd al in zijn gewone jaarklas 9 zit. Voor nog maar een paar vakken zit hij in de voorbereidingsklas.
Anderhalf uur hebben mijn Congolees en ik gewerkt aan zijn opdracht over genetische manipulatie en daarna heb ik met mijn andere leerling een geschiedenis les gehad over het oude Egypte. En dan vergeet ik nog dat ik dankzij mijn Congolees ook wiskunde nu leuk begin te vinden! Hij kan geweldig uitleggen en nu snap ik precies hoe het met lineaire vergelijkingen zit!
Ik bof met mijn leerlingen. Natuurlijk zijn er best bij die ik af en toe achter het behang zou willen plakken. Maar ze zijn mij vast ook wel eens zat. Over het algemeen hebben we een hoop lol en steek ik er ook nog wat van op!
vrijdag 4 december 2015
I'm dreaming of a white Christmas....
Dat van dat de tijd vliegt, daar is geen woord aan gelogen. Nu is er alweer een week voorbij!
Ben inmiddels geen rookie meer in het modersmålgebeuren. Weet in ieder geval alle ingangen van de diverse scholen te vinden en meestal weet ik ook waar de klassen zijn. Geloof me, sommige scholen hier in Östersund zijn zo groot dat ik bijna een GPS nodig heb om binnen niet te verdwalen. Na mijn möte met de chef van de modersmålsenhet is er nu ook sprake van dat ik na de kerstvakantie naar 100% ga in plaats van de 80+% die ik nu werk als modersmålspedagog. Goed voor de financiën en zeker ook voor de integratie.
Ook onze eigen bedoening gaat ook zijn gangetje met portretopdrachten en aanvragen voor cadeaukaarten voor familie fotoshoots.
En ondertussen zijn er ook hopen coole evenementen die we willen bezoeken: vanmiddag eerst naar de kerstmarkt in het Jamtli en morgen naar de Worldcup Biathlon. Volgende week vrijdag onze foto's ophangen in de tentoonstellingsruimte, in het weekend foto opdrachten en er is ook de Worldcup afdaling in Åre en op maandag opent dan eindelijk onze tentoonstelling in Krokom.
En het sneeuwt! Hopen dat de weermannen het mis hebben dat het morgen gaat dooien, dan zijn we al weer een stap dichter bij die witte kerst!
Ben inmiddels geen rookie meer in het modersmålgebeuren. Weet in ieder geval alle ingangen van de diverse scholen te vinden en meestal weet ik ook waar de klassen zijn. Geloof me, sommige scholen hier in Östersund zijn zo groot dat ik bijna een GPS nodig heb om binnen niet te verdwalen. Na mijn möte met de chef van de modersmålsenhet is er nu ook sprake van dat ik na de kerstvakantie naar 100% ga in plaats van de 80+% die ik nu werk als modersmålspedagog. Goed voor de financiën en zeker ook voor de integratie.
Ook onze eigen bedoening gaat ook zijn gangetje met portretopdrachten en aanvragen voor cadeaukaarten voor familie fotoshoots.
En ondertussen zijn er ook hopen coole evenementen die we willen bezoeken: vanmiddag eerst naar de kerstmarkt in het Jamtli en morgen naar de Worldcup Biathlon. Volgende week vrijdag onze foto's ophangen in de tentoonstellingsruimte, in het weekend foto opdrachten en er is ook de Worldcup afdaling in Åre en op maandag opent dan eindelijk onze tentoonstelling in Krokom.
En het sneeuwt! Hopen dat de weermannen het mis hebben dat het morgen gaat dooien, dan zijn we al weer een stap dichter bij die witte kerst!
donderdag 19 november 2015
That's it
Zo. Iets met een kogel en een kerk.
Maandag begin ik als modersmålspedagog in Östersunds kommun. Wat dat precies is? Een beetje van alles eigenlijk. Nou ja, ook weer niet alles. Maar in ieder geval is het dit: ik werk als studiebegeleider voor 2 jongens met een Afrikaanse achtergrond die Engels als bijna moedertaal hebben. Ik werk op 2 verschillende peuterspeelzalen met kleintjes met een Amerikaanse en Britse achtergrond. Ik werk op 1 peuterspeelzaal met een meisje uit Nederland en ik werk nog op 2 andere scholen om Engels taalonderwijs te geven.
Vandaag heb ik samen met de organisatrice van dit hele spektakel mijn schema voor al deze activiteiten in elkaar geklust. Eerst natuurlijk de gebruikelijke administratie met contract enzo en daarna zijn we naar bijna alle scholen geweest en heb ik de mensen ontmoet en hebben we de tijden af kunnen stemmen. Ik heb het overigens wel luxe, want mijn (Nederlandse) voorganger doet een keurige overdracht.
Dus nu werk ik 80% als modersmålspedagog, werk ik als vikarier in de leukste LSS boende (service appartementen voor mentaal gehandicapte jongeren) in Östersund en werk ik met liefde 100% als business owner en fotograaf voor Hamperium Photography.
En als de Securitas juf - over 7 maanden - nu met een onweerstaanbaar aanbod komt, dan zien we dat dan wel weer..... Weet nu vaak niet eens hoe een volgende week eruit gaat zien, laat staan hoe het eruit ziet over 7 maanden.
PS Hoera! Nu kan ik echt de Hemtjänsten opzeggen!
Maandag begin ik als modersmålspedagog in Östersunds kommun. Wat dat precies is? Een beetje van alles eigenlijk. Nou ja, ook weer niet alles. Maar in ieder geval is het dit: ik werk als studiebegeleider voor 2 jongens met een Afrikaanse achtergrond die Engels als bijna moedertaal hebben. Ik werk op 2 verschillende peuterspeelzalen met kleintjes met een Amerikaanse en Britse achtergrond. Ik werk op 1 peuterspeelzaal met een meisje uit Nederland en ik werk nog op 2 andere scholen om Engels taalonderwijs te geven.
Vandaag heb ik samen met de organisatrice van dit hele spektakel mijn schema voor al deze activiteiten in elkaar geklust. Eerst natuurlijk de gebruikelijke administratie met contract enzo en daarna zijn we naar bijna alle scholen geweest en heb ik de mensen ontmoet en hebben we de tijden af kunnen stemmen. Ik heb het overigens wel luxe, want mijn (Nederlandse) voorganger doet een keurige overdracht.
Dus nu werk ik 80% als modersmålspedagog, werk ik als vikarier in de leukste LSS boende (service appartementen voor mentaal gehandicapte jongeren) in Östersund en werk ik met liefde 100% als business owner en fotograaf voor Hamperium Photography.
En als de Securitas juf - over 7 maanden - nu met een onweerstaanbaar aanbod komt, dan zien we dat dan wel weer..... Weet nu vaak niet eens hoe een volgende week eruit gaat zien, laat staan hoe het eruit ziet over 7 maanden.
PS Hoera! Nu kan ik echt de Hemtjänsten opzeggen!
woensdag 16 september 2015
De open deur
Na een professioneel sollicitatie gesprek, een heuse referentiecheck, een keurige brief met uitnodiging voor de introductietraining en een herinnerings-SMS was het gisteren eindelijk zover: de introductietraining Basiscompetenties / deel 1 voor vikarier die in de zorg aan de slag gaan voor Östersunds kommun. Nog in de blije verwondering over het verschil in bejegening met wat ik gewend was in Krokoms kommun, meldde ik me gisterochtend even voor 8-en voor de training.
In een nondescript gebouw aan de rand van het centrum was een vergaderzaal geboekt. Als een van de eersten binnen, had ik een goed plaatsje om de andere 20 deelnemers binnen te zien sluipen. Vooral niks zeggen, ook niet naar andere mensen kijken en dan een plaatsje achterin de zaal zoeken waar je zover mogelijk in je jas kunt duiken. Om 10 over 8 kwam de laatste binnen sluipen. Wel met een stralende glimlach, dat dan weer wel. Een oudere dame en een jonge blom van de Kompetensenhet (what's in a name) waren de sprekers van de ochtend.
Guess what er als eerste werd vermeld? Natuurlijk: de fikatijden. Met die info op zak, stak men van wal met - I kid you not - 14 powerpoint presentaties. En geen presentaties van een slide of 8 of zo. Nee, minimaal 25 slides in iedere presentatie. De Kompetensenhet had wel zijn best gedaan om er bewegende plaatjes in te zetten. Het nam niet weg dat de sluipende goegemeente niet enorm enthousiast reageerde bij weer een volgende presentatie.
Om de monotonie van Powerpoint lawine enigszins te doorbreken werden er vlak voor de eerste fikapauze nog een paar filmpjes getoond. Filmpjes van de Universiteit in Uppsala over hoe het vooral níet moet wanneer je in de zorg werkt. Dat laatste werd er niet bij verteld door de Kompetensenhet. Na de hele obvious filmpjes werd ons verteld: zo, nu gaan jullie discussiëren met degene die naast je zit. Het eerste filmpje toonde bijvoorbeeld een jongen die als vikarier bij een oudere dame naar binnen stormde, niet naar haar luisterde en haar met grof geweld onder de douche wilde zetten. Omdat dat nou eenmaal op het schema stond. Varsågod, diskutera.... Right.
De eerste fika was meteen een heel stevige: grote bruine hompen brood lagen klaar waar we kaas of worst op konden doen, al naar gelang behoefte. Voor de sjeuigheid kon je er dan ook nog een schijfje komkommer tussen priegelen. Na de fika was het weer terug naar de obvious filmpjes, het 'discussiëren' en de rest van de 14 powerpoint presentaties.
Het is me (weer) opgevallen dat er zo vaak hetzelfde gezegd wordt, op 4 of 5 verschillende manieren. En gisteren leek de Kompetensenhet zelf iedere keer weer blij verbaasd dat ze nóg een manier hadden gevonden om iets überlogisch te vertellen.
Na de lunchpauze kwam er een nieuwe ster van de Kompetensenhet om ons te vertellen over hoe je eigenlijk je handen moet wassen en waar je het beste kunt gaan staan om te praten met je klant. De middagfika om half 3 was heel welkom, niet alleen bij mij. Nog een uurtje later was het gedaan met de Basiscompetentie training.
Natuurlijk, ik had het kunnen weten, de training heette niet voor niks introductie training basiscompetenties. Dan gaat het dus over handen wassen, hoe is je lichaamstaal, dat je moet luisteren naar de klant en welke 23 wetten, 37 policies, 62 formulieren en 100-en brochures er zijn over werken in de zorg.
De intentie is hartstikke goed. En de middagfika was ook heerlijk. Maar ben in 1 dag nog nooit zoveel open deuren door gegaan.
vrijdag 28 augustus 2015
Change
Het waren 3 mooie dagen.. uuuuuh maanden.
Dit weekend is het laatste weekend dat ik bij de Hemtjänst in Nälden (Krokoms kommun) werk. Ergens in de komende week start ik mijn introductie in Östersunds kommun.
Ik ga als invaller (vikarie) aan de slag voor de Bemanningsenheten van Östersund. In plaats van een dedicated invaller voor de Hemtjänst in Nälden ga ik nu werken voor een soort van uitzendbureau voor mensen in de zorg. Behalve als invaller in de thuiszorg, kan het ook dat ze vragen om in te springen als werkbegeleider bij gehandicapten of als persoonlijk assistent van iemand die zorg nodig heeft. Meer mogelijkheden en beter betaald. Bring it on!
donderdag 20 augustus 2015
Dieptepunt
Diplomatiek gezegd was het weer een bijzondere ervaring vanmorgen. Of eigenlijk, de afgelopen 10 dagen. Onze ervaring met de so-called service van Elgiganten.
Het begon allemaal 2 weken geleden. We schoten in een lichtelijke crisis omdat de laptop van Marco het op een donderdagmiddag begaf. Natuurlijk hebben we geregeld backups gemaakt, maar het is zo verhipte onhandig (wat ben ik diplomatiek vandaag!) om niet allebei een laptop te hebben als je blogt, foto's bewerkt, workshops schrijft en ga zo maar door. Maar goed, in crisis dus. Na een zeer welkome interventie konden we gelukkig een nieuwe laptop kopen. So far, so good. Dan heb je het moeilijkste gehad denk je. Nope.
Na uitgebreide online oriëntatie, kwamen we op Elgiganten uit. Zeg maar de MediaMarkt variant voor hier in Jämtland. Op naar de stad, op naar Elgiganten. Benny van Elgiganten was de Apple man van dienst. Wij vertelden Benny wat we hebben wilden en Benny dook in zijn computer. Om daar de volgende minuten niet meer uit te komen. In stilte hebben we ons verwonderd afgevraagd wat Benny aan het doen was. Toen Benny weer opdook uit zijn computer was het bericht. Nee, hebben we niet meer. Ga maar online. Benny zei nog net geen 'daaahaaag'.
Afijn. Verbijsterd over deze 'service' afgedropen naar huis en online gaan kijken. En wat een bof! Bij de B2B site van Elgiganten stond een betere aanbieding dan ze in de winkel hadden! Dus meteen besteld. Keurige bevestiging gekregen. So far so good. Dat was ruim 10 dagen geleden. Op die bevestiging stond niks van een indicatie van levertijd of zo. Da's wel apart natuurlijk. Vandaag eindelijk maar eens bij ze langs gegaan. Dit keer kregen we Knut. Omdat ik al aan mijn water voelde dat dit weer een gevalletje 'het ligt niet aan ons, maar aan hunnie' zou kunnen worden, ben ik meteen op Engels overgegaan. Vond Knut geloof ik wel interessant.
Ah, ja. de B2B man was er niet, dus nu zou Knut ons wel even gaan helpen. Little did he know! Ook Knut dook langdurig in de computer. Wijs geworden door de vorige keer, heb ik hem meteen gevraagd wat ie allemaal ging opzoeken. Mmmh... dat was al moeilijk want hij zocht wel, maar vond niks. Geen order, niet onze naam, niks. En ook de gewenste MacBook was niet meer op voorraad. Nergens. In heel Zweden niet. Kan toch niet waar zijn dat je als groot bedrijf helemaal geen MacBook op voorraad hebt. Knut kreeg het al wat warmer. Dook weer in zijn computer. Ja nee uuuh, de MacBook was er echt niet. Hij kon niets voor ons doen. Want het lag ook niet aan Elgiganten, maar aan Apple. En dat Elgiganten niks had gezegd over hun niet bestaande voorraad MacBooks, dat lag ook aan Apple. Lag allemaal niet aan Elgiganten.
Hah! Knut had buiten ons gerekend. Alsof we ons daarmee af zouden laten schepen! Oeeh, toen kreeg Knut het helemaal warm en met een 'I'll be 2 seconds' beende hij weg, een kantoortje in. Die 2 seconden gingen over in 2 minuten, in 10 minuten, na 19 minuten dook Knut weer op. Nou, hij had in een systeem gekeken en de gewenste MacBook was echt nergens meer. En er zat een fout in het ene systeem van Elgiganten en de website, daarom hadden we deze bevestiging gekregen. Right. Tuurlijk. Logisch!? Not! Maar voor alle hassle kregen we dan wel een waardecheque van Elgiganten, van 500 kroon. Nou daar maakte hij ons blij mee. Pfffffffffff.... nee dus! Dat was het moment om naar de chef te vragen.
Knut verteld dat we zijn persoonlijke inspanningen danig waarderen. Dat we hem persoonlijk helemaal niks kwalijk nemen. Dat we hopen dat hij begrijpt dat we onze frustratie met het klantonvriendelijke en onduidelijke bestelproces van Elgiganten ergens kwijt moeten. Knut kon nog net even knikken voordat hij heel opgelucht wegrende om zijn chef te halen. Na 5 minuten kwam van een heel andere kant zenuwachtige Simon aansluipen. Of wij die mensen waren die iets met een computer hadden. Hadden we maar een computer Simon!
Hij wapperde gelukkig met mijn orderbevestiging, dus we snapten dat hij de chef moest zijn. Ook Simon vond het nodig om ons nog 5 keer te vertellen dat het echt niet aan Elgiganten lag. Dat het echt niet Elgigantens fout was dat ze niet met ons praten. Dat het zeker niet aan Elgiganten lag dat ze geen voorraad MacBooks hebben. Dat het al helemaal niet aan Elgiganten ligt dat ze klanten de winkel uitsturen om het online te bestellen en dat dan daar ook geen voorraad is. En tot slot dat het zeker niet Elgigantens fout is dat ze klanten niet informeren. En daarna keek Simon ons vanachter zijn baard met schrik in de ogen aan. Want hij voelde wel dat we daar natuurlijk geen genoegen mee namen. Marco stond al klaar met een metroblik om Simon verbaal alle hoeken van de winkel te laten zien, dus nadat ik Marco een kneep in zijn arm had gegeven, heb ik Simon verteld wat hij moest gaan doen. De B2B man (waarvan niemand scheen te weten waar hij was) vertellen dat hij vanmiddag contact met ons op moet nemen over: met een goed alternatief komen voor de schijnbaar nergens meer bestaande gewenste MacBook, ons vertellen dat de status is van de rest van de order en vertellen welke compensatie ze ons gaan bieden.
Denk dat Simon en Knut een zucht van verlichting slaakten toen we de winkel uitliepen. Simon riep me nog achterna dat hij Simon heet. Dat had ik allang gezien. Op het 'hoe vond je de service in onze winkel' tableau hebben we allebei de diep donkerrode knop ingedrukt. Een aantal keer.
To be continued.
Het begon allemaal 2 weken geleden. We schoten in een lichtelijke crisis omdat de laptop van Marco het op een donderdagmiddag begaf. Natuurlijk hebben we geregeld backups gemaakt, maar het is zo verhipte onhandig (wat ben ik diplomatiek vandaag!) om niet allebei een laptop te hebben als je blogt, foto's bewerkt, workshops schrijft en ga zo maar door. Maar goed, in crisis dus. Na een zeer welkome interventie konden we gelukkig een nieuwe laptop kopen. So far, so good. Dan heb je het moeilijkste gehad denk je. Nope.
Na uitgebreide online oriëntatie, kwamen we op Elgiganten uit. Zeg maar de MediaMarkt variant voor hier in Jämtland. Op naar de stad, op naar Elgiganten. Benny van Elgiganten was de Apple man van dienst. Wij vertelden Benny wat we hebben wilden en Benny dook in zijn computer. Om daar de volgende minuten niet meer uit te komen. In stilte hebben we ons verwonderd afgevraagd wat Benny aan het doen was. Toen Benny weer opdook uit zijn computer was het bericht. Nee, hebben we niet meer. Ga maar online. Benny zei nog net geen 'daaahaaag'.
Afijn. Verbijsterd over deze 'service' afgedropen naar huis en online gaan kijken. En wat een bof! Bij de B2B site van Elgiganten stond een betere aanbieding dan ze in de winkel hadden! Dus meteen besteld. Keurige bevestiging gekregen. So far so good. Dat was ruim 10 dagen geleden. Op die bevestiging stond niks van een indicatie van levertijd of zo. Da's wel apart natuurlijk. Vandaag eindelijk maar eens bij ze langs gegaan. Dit keer kregen we Knut. Omdat ik al aan mijn water voelde dat dit weer een gevalletje 'het ligt niet aan ons, maar aan hunnie' zou kunnen worden, ben ik meteen op Engels overgegaan. Vond Knut geloof ik wel interessant.
Ah, ja. de B2B man was er niet, dus nu zou Knut ons wel even gaan helpen. Little did he know! Ook Knut dook langdurig in de computer. Wijs geworden door de vorige keer, heb ik hem meteen gevraagd wat ie allemaal ging opzoeken. Mmmh... dat was al moeilijk want hij zocht wel, maar vond niks. Geen order, niet onze naam, niks. En ook de gewenste MacBook was niet meer op voorraad. Nergens. In heel Zweden niet. Kan toch niet waar zijn dat je als groot bedrijf helemaal geen MacBook op voorraad hebt. Knut kreeg het al wat warmer. Dook weer in zijn computer. Ja nee uuuh, de MacBook was er echt niet. Hij kon niets voor ons doen. Want het lag ook niet aan Elgiganten, maar aan Apple. En dat Elgiganten niks had gezegd over hun niet bestaande voorraad MacBooks, dat lag ook aan Apple. Lag allemaal niet aan Elgiganten.
Hah! Knut had buiten ons gerekend. Alsof we ons daarmee af zouden laten schepen! Oeeh, toen kreeg Knut het helemaal warm en met een 'I'll be 2 seconds' beende hij weg, een kantoortje in. Die 2 seconden gingen over in 2 minuten, in 10 minuten, na 19 minuten dook Knut weer op. Nou, hij had in een systeem gekeken en de gewenste MacBook was echt nergens meer. En er zat een fout in het ene systeem van Elgiganten en de website, daarom hadden we deze bevestiging gekregen. Right. Tuurlijk. Logisch!? Not! Maar voor alle hassle kregen we dan wel een waardecheque van Elgiganten, van 500 kroon. Nou daar maakte hij ons blij mee. Pfffffffffff.... nee dus! Dat was het moment om naar de chef te vragen.
Knut verteld dat we zijn persoonlijke inspanningen danig waarderen. Dat we hem persoonlijk helemaal niks kwalijk nemen. Dat we hopen dat hij begrijpt dat we onze frustratie met het klantonvriendelijke en onduidelijke bestelproces van Elgiganten ergens kwijt moeten. Knut kon nog net even knikken voordat hij heel opgelucht wegrende om zijn chef te halen. Na 5 minuten kwam van een heel andere kant zenuwachtige Simon aansluipen. Of wij die mensen waren die iets met een computer hadden. Hadden we maar een computer Simon!
Hij wapperde gelukkig met mijn orderbevestiging, dus we snapten dat hij de chef moest zijn. Ook Simon vond het nodig om ons nog 5 keer te vertellen dat het echt niet aan Elgiganten lag. Dat het echt niet Elgigantens fout was dat ze niet met ons praten. Dat het zeker niet aan Elgiganten lag dat ze geen voorraad MacBooks hebben. Dat het al helemaal niet aan Elgiganten ligt dat ze klanten de winkel uitsturen om het online te bestellen en dat dan daar ook geen voorraad is. En tot slot dat het zeker niet Elgigantens fout is dat ze klanten niet informeren. En daarna keek Simon ons vanachter zijn baard met schrik in de ogen aan. Want hij voelde wel dat we daar natuurlijk geen genoegen mee namen. Marco stond al klaar met een metroblik om Simon verbaal alle hoeken van de winkel te laten zien, dus nadat ik Marco een kneep in zijn arm had gegeven, heb ik Simon verteld wat hij moest gaan doen. De B2B man (waarvan niemand scheen te weten waar hij was) vertellen dat hij vanmiddag contact met ons op moet nemen over: met een goed alternatief komen voor de schijnbaar nergens meer bestaande gewenste MacBook, ons vertellen dat de status is van de rest van de order en vertellen welke compensatie ze ons gaan bieden.
Denk dat Simon en Knut een zucht van verlichting slaakten toen we de winkel uitliepen. Simon riep me nog achterna dat hij Simon heet. Dat had ik allang gezien. Op het 'hoe vond je de service in onze winkel' tableau hebben we allebei de diep donkerrode knop ingedrukt. Een aantal keer.
To be continued.
maandag 10 augustus 2015
Bye bye Bandit
Het voelde vanmorgen als een luxe, een luxe dat ik niet hoef te werken vandaag en dat ik met mijn 2 mannen de stad in kan voor de wekelijkse boodschappen en andere nuttige zaken (biebboeken enzo).
Na het gebruikelijke rondje bij Willy:s, reden we daarna door naar Elgiganten. In de veronderstelling dat we - na al ons vooronderzoek, vergelijkend warenonderzoek en online verkenningen - daar onze nieuwe laptop gingen kopen. Vorige week heeft de laptop van Marco het met een luid geratel begeven en zonder laptop is het zo lastig om onze business te doen. Dus, stralend naar Elgiganten, want we wisten per slot wat we hebben wilden.
Benny was de Elgigantenman die ons te hulp schoot. Nou ja, te hulp. Benny begon meteen heel moeilijk te kijken toen we aanwezen en vertelden welke laptop we hebben wilden. Dook daarna in zijn computer om na 7 minuten weer tevoorschijn te komen en te melden dat ze deze laptop nergens op voorraad hebben. Behalve online. Dus of we dan toch maar alsjeblieft weg wilden gaan om deze laptop online te bestellen. Ik zeg: klantenservice van de bovenste plank!
Ah fijn, na ons gebruikelijke rondje Lillänge (rea bij de Stadium is gevaarlijk!) op weg gegaan naar de bieb in Krokom. Aangezien die pas om 12 uur open ging, zijn we eerst nog even bij de drafbaan gaan kijken. Daar was het een drukte van belang, want er staan voor vandaag flink wat races op het program. Heerlijk in het zonnetje, met vers brood (makkelijk dat we net boodschappen hadden gedaan) hebben we de warming up bekeken. En bedacht wie er wel eens zou kunnen gaan winnen. Na een half uurtje was het dan zover en ging de wedstrijd van start. De grote favoriet Bandit lag meteen prima in de race. Ook toen ze de laatste ronde in gingen, was Bandit nog altijd op kop. Tot zo'n 50 meter voor het eind. Ik weet nog steeds niet wat er precies gebeurd is, maar ik zag dat de rijder ineens naast zijn sulky liep en dat Bandit een beetje zwalkte. Tot net voorbij de finish redde Bandit het nog en toen zakte hij door zijn achterbenen en daarna met een plof viel hij op zijn zij.
Om niet meer op te staan.
Bandit is in zijn 8e race doodgegaan.
Niet dat ik Bandit kende, dat ik hem eerder gezien had. Maar als je zo eerst de warming up zit te kijken, daarna de wedstrijd en als dan zo vlak voor je neus zo'n mooi dier ineens pats boem dood neervalt, dan is dat best heftig. We waren er allemaal van ontdaan. Nog steeds wel een beetje eigenlijk.
Op de terugweg zijn we nog wel even langs de bieb gegaan natuurlijk. En straks eerst maar eens online gaan kijken waar we de nieuwe laptop gaan bestellen.
Maar eerst heffen we het glas. Op Bandit. Proost!
Na het gebruikelijke rondje bij Willy:s, reden we daarna door naar Elgiganten. In de veronderstelling dat we - na al ons vooronderzoek, vergelijkend warenonderzoek en online verkenningen - daar onze nieuwe laptop gingen kopen. Vorige week heeft de laptop van Marco het met een luid geratel begeven en zonder laptop is het zo lastig om onze business te doen. Dus, stralend naar Elgiganten, want we wisten per slot wat we hebben wilden.
Benny was de Elgigantenman die ons te hulp schoot. Nou ja, te hulp. Benny begon meteen heel moeilijk te kijken toen we aanwezen en vertelden welke laptop we hebben wilden. Dook daarna in zijn computer om na 7 minuten weer tevoorschijn te komen en te melden dat ze deze laptop nergens op voorraad hebben. Behalve online. Dus of we dan toch maar alsjeblieft weg wilden gaan om deze laptop online te bestellen. Ik zeg: klantenservice van de bovenste plank!
Ah fijn, na ons gebruikelijke rondje Lillänge (rea bij de Stadium is gevaarlijk!) op weg gegaan naar de bieb in Krokom. Aangezien die pas om 12 uur open ging, zijn we eerst nog even bij de drafbaan gaan kijken. Daar was het een drukte van belang, want er staan voor vandaag flink wat races op het program. Heerlijk in het zonnetje, met vers brood (makkelijk dat we net boodschappen hadden gedaan) hebben we de warming up bekeken. En bedacht wie er wel eens zou kunnen gaan winnen. Na een half uurtje was het dan zover en ging de wedstrijd van start. De grote favoriet Bandit lag meteen prima in de race. Ook toen ze de laatste ronde in gingen, was Bandit nog altijd op kop. Tot zo'n 50 meter voor het eind. Ik weet nog steeds niet wat er precies gebeurd is, maar ik zag dat de rijder ineens naast zijn sulky liep en dat Bandit een beetje zwalkte. Tot net voorbij de finish redde Bandit het nog en toen zakte hij door zijn achterbenen en daarna met een plof viel hij op zijn zij.
Om niet meer op te staan.
Bandit is in zijn 8e race doodgegaan.
Niet dat ik Bandit kende, dat ik hem eerder gezien had. Maar als je zo eerst de warming up zit te kijken, daarna de wedstrijd en als dan zo vlak voor je neus zo'n mooi dier ineens pats boem dood neervalt, dan is dat best heftig. We waren er allemaal van ontdaan. Nog steeds wel een beetje eigenlijk.
Op de terugweg zijn we nog wel even langs de bieb gegaan natuurlijk. En straks eerst maar eens online gaan kijken waar we de nieuwe laptop gaan bestellen.
Maar eerst heffen we het glas. Op Bandit. Proost!
dinsdag 4 augustus 2015
Goodbye
Vandaag was de laatste Engelse tutoring sessie bij Alva, Julia en Isak. Gek hoe dat gaan kan. Net een maand geleden kwam ik er voor de eerste keer en nu voel ik me gewoon een beetje triestig omdat we afscheid moesten nemen vandaag. Tja, such is life. Was wel heel erg leuk om ze te leren kennen. Om een beetje deel uit te mogen maken van hun leven en samen met hen een beetje voor te bereiden op de supercoole stap die ze binnenkort gaan maken: verhuizen naar Riyadh.
En nu weer hard op zoek naar een volgende job voor erbij. En natuurlijk ook hard werken aan ons eigen bedrijf. Hebben jullie de tutorials al ontdekt op het blog van Hamperium Photography?
En nu weer hard op zoek naar een volgende job voor erbij. En natuurlijk ook hard werken aan ons eigen bedrijf. Hebben jullie de tutorials al ontdekt op het blog van Hamperium Photography?
vrijdag 20 februari 2015
Summer in de city
Het is vandaag 20 februari (gefeliciteerd storasyster!) en als ik naar buiten kijk, zie ik een stralend blauwe hemel. De zon maakt dat de sneeuw in stroompjes van het parkeerterrein verdwijnt en de ijsbaan laat langzaam maar zeker meer bruine grassprietjes zien. De thermometer wijst al twee dagen temperaturen tussen de 0 en 4 graden aan en ik krijg al 2 avonden geen klachten van Marco dat het slaapkamerraam openstaat.
Het lijkt wel zomer. Of minstens lente. Vanmiddag hebben we onze gebruikelijke boodschappenronde in Östersund uitgebreid met een tippeltje door de stad. We zijn ook nog even naar het Winterpark geweest en daar was het heerlijk om in het zonnetje te zitten. In de zon en uit de wind en je verlangt naar een tshirt! Benieuwd wat het weer volgende week gaat doen....
.jpg)
.jpg)
vrijdag 6 februari 2015
Warm!
Vanmorgen was ik al vroeg in de stad om UFU bij de garage te droppen. Daarna ben ik via het Vinterpark in aanbouw terug gelopen naar het centrum. Die arme Birger ziet er een beetje verdrietig uit in dit warme weer. Het zou van het weekend wel weer een beetje gaan vriezen, maar pff... wat voelt +2 Celsius ineens als warm zeg!
.jpg)
.jpg)
zaterdag 17 januari 2015
In het nieuws
Vandaag zijn we naar de Arctic Cat Cup geweest, de wedstrijd waarmee het snow cross seizoen begint. En ook meteen Europa's grootste sneeuwscooter wedstrijd. Behalve dat ik veel foto's genomen heb, ben ik ook geïnterviewd door de lokale krant, Östersunds Posten.
Nieuwsgierig? Kijk hier naar de foto's en vooral ook naar de video, rond 2:20.
Nieuwsgierig? Kijk hier naar de foto's en vooral ook naar de video, rond 2:20.
zondag 7 december 2014
Feest!
Vorige week zondag zijn we (met mam!) naar de openingsceremonie geweest van de Worldcup Biathlon en vandaag zijn we bij de afsluitende wedstrijden geweest. Is gewoon jammer dat het nu klaar is! Dit was voor het eerst dat we bij biathlon wedstrijden geweest zijn, let alone een Worldcup en ik ben seriously hooked. Wat een gave atmosfeer en wat een magnifiek mooie sport!
Ik had verwacht dat er meer publiek zou zijn. De tribunes zaten niet vol dit weekend, maar wat er aan mensen was, had het wel heel gezellig. Mik is sinds dit weekend fan van Martin Fourcade. Nou ja, eigenlijk is Mik altijd fan van alle atleten die voorop liggen. En dat is bij Martin Fourcade heel vaak het geval!
Als het een beetje meezit, zijn we volgend weekend in Åre bij de Worldcup Slalom voor dames en heren.
Maar eerst nog de komende week, met onder andere een presentatie die ik donderdag moet houden voor een grote groep bankiers en andere bigwigs in het conferentiecentrum in Östersund. Jippie.
.jpg)
.jpg)
vrijdag 5 december 2014
Van pizza, pannenlappen en potpourri
Net terug van ons bezoek aan de kerstmarkt in het Jämtli. Tot mijn verbazing ging het initiatief van de mannen uit om naar de Julmarknad te gaan. Tuurlijk, ik ga wel mee! Na de vrijdagse boodschappen bij Willy:s togen we met opgewekt gemoed naar het Jämtli.
Aan het aantal geparkeerde auto's te zien, leek het een heus druk evenement. Auto's tot ver weg langs de kant van de weg geparkeerd en daar tussendoor ook nog een tiental bussen. Het was zowaar druk! Nou ja, vergeleken met de Kalverstraat op zaterdagmiddag was het muisstil, maar voor Jämtse begrippen was het echt druk! We hebben ons geduldig in de rij begeven om een toegangskaartje te kopen. Viel alles mee met de wachttijd en was een mooi plekje om mensen te kijken. Zagen ook nog een aantal atleten uit diverse biathlon teams door het Jämtli lopen. De Russen, Canadezen en Japanners keken hun ogen uit!
Met het kaartje eenmaal in de hand hebben we ons in het gedruis gestort. Het ene kraampje na het andere met pannenlappen, met knap geborduurde handschoenen, poppenkleertjes, net uit het bos gerukte dennentakken en andere prutseltjes. Eigenlijk een soort van Allerheiligen markt zoals we hier in Rödön hadden, maar dan in het groot. Verspreid over het hele Jämtli stonden er kraampjes. En geloof me, dat is best een groot park! Overal hadden ze buitenkaarsen aangestoken en er waren natuurlijk ook eetkraampjes. Veel verschillende soorten kaas, brood en glögg. En natuurlijk konden de worstjes in alle soorten en maten niet ontbreken. Er was ook nog een sledehonden team gekomen. Tegen betaling mocht je een ritje maken over een groot weiland. De honden hadden er wel zin in, ondanks dat er niet zoveel sneeuw meer ligt. Met een karretje erachter spoten de 8 huskies over het veld, in het donker. Van Mik hoefde het niet zo.
Na een heerlijke vers gebakken zuurdesem pizza (klinkt niet echt lekker als ik het zo opschrijf, maar hij was het wel hoor!) hebben we nog een laatste strolletje gemaakt richting de uitgang. Daar kwamen we langs het stalletje van 2 Witrussische nonnen. Die hadden allemaal mooie houtsnijwerkjes meegebracht om te verkopen. Ik vond het schetig. Zowel de nonnen als de houtsnijwerkjes. We hebben een kerstman baboeska gekocht bij ze. Hebben dus nu meteen 6 kerstmannen! Deze staat in de keuken bij de Adventsster en de echte Tomte staat binnen bij het pepparkakshus.
En toen heerlijk de warme auto in! Het was zeker de moeite waard om zo'n kerstmarkt in het donker mee te maken!
Aan het aantal geparkeerde auto's te zien, leek het een heus druk evenement. Auto's tot ver weg langs de kant van de weg geparkeerd en daar tussendoor ook nog een tiental bussen. Het was zowaar druk! Nou ja, vergeleken met de Kalverstraat op zaterdagmiddag was het muisstil, maar voor Jämtse begrippen was het echt druk! We hebben ons geduldig in de rij begeven om een toegangskaartje te kopen. Viel alles mee met de wachttijd en was een mooi plekje om mensen te kijken. Zagen ook nog een aantal atleten uit diverse biathlon teams door het Jämtli lopen. De Russen, Canadezen en Japanners keken hun ogen uit!
Met het kaartje eenmaal in de hand hebben we ons in het gedruis gestort. Het ene kraampje na het andere met pannenlappen, met knap geborduurde handschoenen, poppenkleertjes, net uit het bos gerukte dennentakken en andere prutseltjes. Eigenlijk een soort van Allerheiligen markt zoals we hier in Rödön hadden, maar dan in het groot. Verspreid over het hele Jämtli stonden er kraampjes. En geloof me, dat is best een groot park! Overal hadden ze buitenkaarsen aangestoken en er waren natuurlijk ook eetkraampjes. Veel verschillende soorten kaas, brood en glögg. En natuurlijk konden de worstjes in alle soorten en maten niet ontbreken. Er was ook nog een sledehonden team gekomen. Tegen betaling mocht je een ritje maken over een groot weiland. De honden hadden er wel zin in, ondanks dat er niet zoveel sneeuw meer ligt. Met een karretje erachter spoten de 8 huskies over het veld, in het donker. Van Mik hoefde het niet zo.
Na een heerlijke vers gebakken zuurdesem pizza (klinkt niet echt lekker als ik het zo opschrijf, maar hij was het wel hoor!) hebben we nog een laatste strolletje gemaakt richting de uitgang. Daar kwamen we langs het stalletje van 2 Witrussische nonnen. Die hadden allemaal mooie houtsnijwerkjes meegebracht om te verkopen. Ik vond het schetig. Zowel de nonnen als de houtsnijwerkjes. We hebben een kerstman baboeska gekocht bij ze. Hebben dus nu meteen 6 kerstmannen! Deze staat in de keuken bij de Adventsster en de echte Tomte staat binnen bij het pepparkakshus.
En toen heerlijk de warme auto in! Het was zeker de moeite waard om zo'n kerstmarkt in het donker mee te maken!
woensdag 26 november 2014
Inflyttarträff
We zijn net terug uit Östersund. In het raadhuis werd vanavond een Inflyttarträff georganiseerd. Voor alle nieuwe mensen die in de afgelopen maanden hier zijn komen wonen. Nu waren wij wel een beetje spionnen, want officieel wonen we natuurlijk niet in Östersunds kommun, maar in Krokoms kommun. Maar als goede (en nieuwsgierige) buren hebben we ons aangemeld en mochten we komen.
Het raadhuis was mooi verlicht met allemaal buitenkaarsen. We mochten door de grote ingang naar binnen en op de eerste verdieping had men een heel buffet ingericht. Er liepen al wat mensen wat te drentelen en naarmate het dichter naar half 6 ging, werd het steeds drukker. Ik had gedacht dat zo'n Inflyttargebeuren voor mensen is die van buitenslands komen, maar het viel me op dat de Zweden die van elders hierheen zijn gekomen in de meerderheid waren. De gemiddelde leeftijd lag overigens wel ver boven de 50.
Met een verrukkulluk stukje zalm, lekkere piepertjes, goed sausje en heerlijke salade op onze respectievelijke bordjes schoven we de conferentiezaal binnen op de eerste verdieping. Mik vond het reuze spannend dat we in het huis van de burgemeester waren. Dat we de burgemeester niet gezien hebben, vond Mik niet zo erg omdat hij Birger een hand heeft gegeven.
De inhoud van de presentaties was, hoe zal ik het zeggen, anders dan we gedacht hadden. Het begon er al mee dat het niet goed te verstaan was omdat het een geroezemoes van jewelste was, de microfoon het niet goed deed en de boxen alleen maar voorin de zaal vlakbij de spreker stonden. En de toeristische informatie was niet van dien aard dat we die niet allang gelezen hadden voordat we hierheen kwamen. Ik had gedacht, we horen uitgebreid over de nieuwe stadsdelen, wanneer gaat men beginnen met Storsjö Strand, interessante openingen op gebied van werkgelegenheid en nog wat meer van die handige handvatten. Maar nee dus.
De intentie was hartstikke goed. En het eten was heerlijk. En de lichtjes in de stad waren mooi.
Het raadhuis was mooi verlicht met allemaal buitenkaarsen. We mochten door de grote ingang naar binnen en op de eerste verdieping had men een heel buffet ingericht. Er liepen al wat mensen wat te drentelen en naarmate het dichter naar half 6 ging, werd het steeds drukker. Ik had gedacht dat zo'n Inflyttargebeuren voor mensen is die van buitenslands komen, maar het viel me op dat de Zweden die van elders hierheen zijn gekomen in de meerderheid waren. De gemiddelde leeftijd lag overigens wel ver boven de 50.
Met een verrukkulluk stukje zalm, lekkere piepertjes, goed sausje en heerlijke salade op onze respectievelijke bordjes schoven we de conferentiezaal binnen op de eerste verdieping. Mik vond het reuze spannend dat we in het huis van de burgemeester waren. Dat we de burgemeester niet gezien hebben, vond Mik niet zo erg omdat hij Birger een hand heeft gegeven.
De inhoud van de presentaties was, hoe zal ik het zeggen, anders dan we gedacht hadden. Het begon er al mee dat het niet goed te verstaan was omdat het een geroezemoes van jewelste was, de microfoon het niet goed deed en de boxen alleen maar voorin de zaal vlakbij de spreker stonden. En de toeristische informatie was niet van dien aard dat we die niet allang gelezen hadden voordat we hierheen kwamen. Ik had gedacht, we horen uitgebreid over de nieuwe stadsdelen, wanneer gaat men beginnen met Storsjö Strand, interessante openingen op gebied van werkgelegenheid en nog wat meer van die handige handvatten. Maar nee dus.
De intentie was hartstikke goed. En het eten was heerlijk. En de lichtjes in de stad waren mooi.
zondag 23 november 2014
Lelijk en oud
Morgen mag ik dus. Morgen staat mijn date met läkare Bengt op het program. De laatste keer dat ik voor een officiële checkup in het ziekenhuis was, is al eventjes geleden. In mei ben ik bij Mrs Oncologist geweest en heb ik de clean bill of health gekregen. Maar omdat ik nog altijd mijn favo pillen Tamoxifen slik, hoort er een checkup bij door een oncoloog. En dat staat dus morgen op het program.
In Zweden heeft men een vergelijkbaar protocol met Nederland. Na operatie, bestraling en chemo hoort er in het geval van een hormoongevoelige tumor nog 5 jaar Tamoxifen bij. Heb er al ruim 1 jaar op zitten. Maar vind 4 jaar nog wel erg lang klinken. Anyway.
Morgen eerst maar eens kennismaken met läkare Bengt. Ik hoop dat hij oud en lelijk is. En lief. Dat wel. Moet geen bullebak zijn. Maar ook geen hippe, leuke, snelle Scandinavische knapperd want dan voel ik me ineens wel errug onzeker als ik me moet uitkleden.
Dus. Duimen jullie?
In Zweden heeft men een vergelijkbaar protocol met Nederland. Na operatie, bestraling en chemo hoort er in het geval van een hormoongevoelige tumor nog 5 jaar Tamoxifen bij. Heb er al ruim 1 jaar op zitten. Maar vind 4 jaar nog wel erg lang klinken. Anyway.
Morgen eerst maar eens kennismaken met läkare Bengt. Ik hoop dat hij oud en lelijk is. En lief. Dat wel. Moet geen bullebak zijn. Maar ook geen hippe, leuke, snelle Scandinavische knapperd want dan voel ik me ineens wel errug onzeker als ik me moet uitkleden.
Dus. Duimen jullie?
Abonneren op:
Posts (Atom)