Nieuwe buren. Deel 2.

De drumburen zijn echt helemaal vertrokken. Olé!

De nieuwe buren komen nu net aan. Een heel aantal auto's staat nu voor de deur en het grote verhuizen gaat beginnen. Nu snap ik ook steeds beter waarom onze buurvrouw Christine zo helemaal verbaasd heeft zitten kijken naar onze verhuizing: met een grote vrachtwagen en met mannen (in allemaal een shirt van het bedrijf, dat vond Christine helemaal fantastisch) die alles naar binnen fiegelierden.

Net als bij de drumburen, hebben deze nieuwe buren een grote aanhangwagen helemaal volgeladen met spullen die sjouwen ze zelf naar binnen. Stuk goedkoper zal het waarschijnlijk zijn dan zo'n verhuisbedrijf. Zie overigens (nog?) geen drumstel tussen de spullen in de aanhangwagen.

Fingers crossed!

Verhuizen als een dief in de nacht

Wij wonen in een appartementen gebouw. Een Zweeds appartementengebouw met 4 appartementen. Behalve dit gebouw staan er nog 2 gebouwtjes met ieder 2 kleinere appartementen. Sinds wij er zijn komen wonen zijn er 3 verhuizingen hier geweest. Geen causaal verband ga ik vanuit.

Maar toch is er wel 1 ding dat opvalt: alle verhuizingen vonden (en vinden, as we speak timmeren de nieuwe benedenburen de schilderijtjes aan de muur) in de avond of de nacht plaats. Aan het eind van de middag komen dan oudere of nog oudere auto's met aanhangwagens voorrijden en soms komt er dan nog een auto bij. En dat herhaalt zich dan zo'n keer of 5 per avond. Na een week of 2,3 zijn de nieuwe buren dan geïnstalleerd.

Zou dat normaal zijn? Als je verhuist op zijn Zweeds, dan doe je dat 's avonds of 's nachts?

Dan gaan wij tezijnertijd een nieuwe trend zetten: gewoon overdag en in 1 dag klaar. Niks heen en weer en nog een keer heen en weer en met aanhangertjes enzo. Verhuizen, daar hebben we wel ervaring mee inmiddels!

Beetje bij beetje

Wanneer voel je je ergens thuis? Wanneer is het dat je van binnen helemaal at ease bent? Of liever, wanneer voel ik dat?

Eens in de zoveel tijd heb ik zo'n beetje een kriebeltje van binnen. Begrijp me goed: ik vind het hier heerlijk. Ik geniet van de schoonheid van de natuur. Ik vind het leuk met de (meeste) mensen hier. Ik vind het spannend om te zien hoe ons bedrijf steeds verder kunnen ontwikkelen. En ik kan niet wachten tot het straks echt begint te winteren.

Maar ook, op zo'n relaxte zaterdagochtend knaagt er ergens in mijn lijf nog iets. Een raar onbestemd kriebeltje. Now you're living your dream and then what? Ik heb zolang naar dit moment toegeleefd en me erop verheugd dat ik er soms gewoon nog aan moet wennen dat we nu echt hier zijn. Voordat we verhuisd waren, had ik allemaal to-do lijstjes. Zowel op schrift als in mijn hoofd. En dan had ik bij een heel aantal punten: zo als we daar voorbij zijn, dan is het het heerlijk freewheelen! Dan is het relaxen! En nu zijn we al die punten voorbij en nu mis ik de spanning van het naar die punten toe werken! Snap je wat ik bedoel?

I know. Gecompliceerd.

Ik moet gewoon genieten. Nee, niet moet. Daar word ik alleen maar recalcitrant van, van moeten. Ik ga gewoon genieten. De wolken schuiven langzaam richting het oosten. De temperatuur zakt verder en verder onder nul. De winter lijkt nu echt te gaan komen.

Straks eerst naar Lolo en vanavond als het een beetje meezit en de wolken echt weg zijn, gaan we bij het meer sterren kijken. Wie weet zien we dan ook nog wel het Noorderlicht. Ja! Het Noorderlicht. Een droompje in een droom. Soort van.