Achter elkaar!

Het is nog minder dan een week tot aan 24 december, Julafton, en veel Zweden verkeren in opperste staat van paraatheid. Aan het rare weer kunnen we niet veel doen, behalve heel voorzichtig rijden, maar de kerstboodschappen da's een ander verhaal!

De krantjes met kerstaanbiedingen vliegen je om de oren en bij iedere winkel is het - zelfs voor Jamtse begrippen - druk. Na het werk heb ik vandaag onze wekelijkse boodschappen gedaan. Waar het gros van de shoppers rondliep met een boodschappenlijst zo lang als hun arm, hing ons lijstje nog eenzaam en alleen op de koelkast. Met een gezonde dosis ongeduld en gespinsd op de aanbiedingen die ik me nog kon herinneren heb ik me in het gedrang gestort.

So far so good, ik heb alle spullen kunnen vinden die we volgens mij nodig hadden. Maar dan. Dan komt de grootste uitdaging. Dan moet alles op de band bij de kassa en moet er afgerekend worden. Het is über Zweeds om alle zaken uit je wagentje: 1-voor-1, met de streepjescode naar de kassier of cassiere toe gewend op de band te leggen. Niks stapelen. Niks scheef op de band leggen. Nee, alle zaken uit je wagentje dienen stuk voor stuk klaar voor het scannen - achter elkaar! - op de band gelegd te worden.

Tuurlijk. Klinkt ideaal niewaar? Hardstikke fijn voor de mensen achter de kassa. Het scannen gaat in 1 moeite door en hop daar kan je alweer met de volgende lading boodschappen aan de slag.

Maar voor een ongeduldig figuur als ik is het iedere keer weer een eindeloze oefening in geduld. Lieve oude dametjes die de streepjescode niet kunnen vinden maar blijven zoeken, moeders (of vaders) die hun schattige zoontje van 3 alle boodschappen op de band laten leggen. Inclusief de streepjescode exercitie. Serieuze meneren die de meegekregen boodschappenlijst nog een keer nauwkeurig nalopen met ieder artikel dat ze op de band bij de kassa leggen. En dan eindelijk, dan ben ik aan de beurt. Na jarenlange keiharde training in de kerstrijen van Albert Heijn en de Vomar staan mijn boodschappen in notime op de band. De streepjescode zit zo ongeveer in de goeie richting en zodra de eerste boodschappen gescand worden, speer ik naar de andere kant om de boodschappen in ons trouwe AH boodschappenkratje te laden.

Nog zoiets: kratjes. Da's een redelijk onbekend fenomeen hier. Ik word vaak een beetje meewarig aangekeken als ik het kratje in sta te pakken. Maar ik vind het oh zo handig.

Then again... misschien kijken ze wel meewarig omdat ik met Hollandse snelheid in Jämtland boodschappen wil doen.

Van plastic zakjes en regenwouden

De Zweden staan volgens mij bekend als een milieuvriendelijk volk. Men is gek op recyclen, men informeert deze en gene over alle mogelijke energiebesparende maatregelen en men doet zijn best om zo milieuvriendelijk mogelijk te recreëren.

Nu verbaas ik me er al een tijdje over dat je overal, echt zelfs voor het kleinste dingetje een tasje in je maag gesplitst krijgt. En ons boodschappenkratje? Daar baren we zelfs na al die maanden hier nog steeds opzien mee. Als we bij Willy:s onze boodschappen afrekenen via de selfscan kassa's, schiet er altijd een juf op ons af met de vraag "Hoeveel tasjes heeft u nodig?". Nee dank je, we hebben geen tassen nodig. Je voelt de opperste verbazing iedere keer weer.

En dan de post. Voor ieder wissewasje stuurt men hier een brief. Een brief om te vertellen dat men je een brief gaat sturen voor de volgende afspraak in het ziekenhuis. Een brief om te vertellen dat men je een factuur - met de post - gaat sturen. Een brief om te zeggen dat je een brief kunt aanvragen om te zeggen dat je geen brief meer wilt ontvangen, maar een mailtje. Nu vind ik het tot op zekere hoogte best handig om een brief te hebben met de details van de volgende afspraak in het ziekenhuis, maar ik zou er ook prima aan kunnen wennen om dat allemaal digitaal te doen.

Ik ga zo nog even ons oud papier wegbrengen. En onze lege flessen op kleur sorteren. Dan stop ik ze in een plastic tasje, om op weg te gaan naar het recycling station.

Met een lijstje

De grote boodschappen doen, da's een ingeburgerd begrip bij ons. En nee, dat gaat niet over indrukwekkende dingen doen in het kleinste kamertje.

De grote boodschappen doen, betekent alle boodschappen doen voor een week of iets langer. Waar ik in Amstelveen nog wel eens tussendoor naar de winkel ging om nog even iets te halen wat ik vergeten was, doe ik hier 1 x in de week alle boodschappen om het een week in het Rödönse te kunnen uithouden.

En dan is het natuurlijk wel handig als je een boodschappenlijstje maakt. Zelfs nog handiger als je een lijstje maakt met wat je allemaal wilt gaan eten in de komende week, maar zover ben ik (nog?) niet. Ik kan niet bedenken waar ik overmorgen trek in ga hebben. En stel je voor dat je op je programma hebt staan dat je spruitjes gaat eten maar dat je dan juist een onbedwingbare trek hebt in nasi? En het haalt wat mij betreft ook de sjeu er een beetje uit. Van die kleine dingen die het leven 'spannend' kunnen maken toch: wat eten we vanavond.

Anyway, een boodschappenlijstje dus. Soms begin ik er wel eens aan hoor. Dan is de rijst bijvoorbeeld bijna op en dan zet ik dat vast op het lijstje. Maar als ik dan nog iets op het lijstje wil zetten, dan ben ik het lijstje weer kwijt. Inmiddels heb ik een vaste plek voor het boodschappenlijstje bedacht, bovenop de broodtrommel. Maar het is ook al voorgekomen dat het boodschappenlijstje nog keurig op zijn vaste plekje lag en ik in de winkel stond. Niet praktisch.

Hoe doe ik dan de boodschappen? Nou, heb elke week, of in ieder geval iedere keer dat we in de winkel zijn, een vaste route en dan kom ik de dingen tegen die we nodig hebben. Eigenlijk werkt het over het algemeen best prima.

Het is een uitdaging als we met ons 3 boodschappen gaan doen. Heerlijk om 2 sterke sjouwers mee te hebben hoor, dat zeker. Maar in de winkel heb ik zo mijn routine en als daar dan 2 mannen doorheen banjeren of achter me aan slenteren, dan ben ik afgeleid. Dan gaat mijn ongeorganiseerde georganiseerdheid bij het boodschappen doen, zo overboord. De een springt om me heen en roept: wat hebben we nodig mam? En de ander ratelt een indrukwekkend lange 'ik-roep-wat-nu-in-mij-opkomt-boodschappenlijst' af. En ik probeer te bedenken wat ik ook alweer op dat lijstje heb geschreven wat nog op de broodtrommel ligt. Óf ik er wel wat op geschreven had.

Maar het is weer gelukt hoor. Al glibberend en glijdend over de ijsbanerige Jämtlandse wegen hebben we de grote boodschappen weer gedaan.

Oh ja, we eten trouwens vanavond nasi. Met écht nasi kruiden (dank je mam!)!