Languit

Vrijdagochtend vroeg heb ik UFU met klepperende achterklep en rood licht inclusief luid gepiep bij de vrienden van Mekonomen afgeleverd. Ik voelde me heel allenig toen ik van Mekonomen weg liep en geen idee had wanneer ik trouwe UFU weer op kon halen.

De weg naar de stad (en ook weer terug) was een uitdaging. Na dagen van -25 en meer en veel sneeuw, was het afgelopen vrijdag plus 4 graden! Met een stevig windje. Dat maakte dat het vanaf de uitrit van Mekonomen zo ongeveer een ijsbaan was naar de stad. Ik hou de traditie hoog dat ik in bijna iedere stad waar ik kom - onbedoeld - wel een keer languit op straat lig.

Ook hier in Östersund. Maar als dat dan zo midden in de stad gebeurt, dan is het (achteraf) verbazingwekkend hoe snel je weer op kunt staan om verder te glibberen. Vooral niet om je heen kijken om te zien of er mensen gezien hebben dat je languit lag.

Na een rondje stad, werd ik om half 2 gebeld dat UFU weer opgehaald wilde worden (uit de garage dus heh, niet het speelparadijs).

Prijzige microchip in de achterbak, maar heerlijk dat UFU het nu weer helemaal goed doet!

Leuk hoor, die sneeuw....

Vorige week is er amper een vlok sneeuw gevallen. Geen sneeuw, gewoon vriesweer, niks aan de hand.

En toen werd het week 5. De week waarin o.a. wij verantwoordelijk zijn voor het schoonhouden van de ijsbaan bij school en het omringende terrein. Elk jaar maakt men een schema voor de tijd vanaf januari tot ergens in april voor sneeuwruimdienst. En wij zijn dus deze week aan de beurt. Samen met 3 andere ouder(s)/ouderparen. 

Laat het nu net deze week zo'n paar dagen rond het vriespunt zijn, ijsregenen, sneeuwen en waaien. Gisteravond kwam het eerste bericht van de teamleider sneeuwruimen. Jawel, er is een heuse teamleider aangewezen. Die roept het zwikkie bij elkaar om aan het werk te gaan. Via Facebook kreeg ik een berichtje of we misschien even wilden helpen. Maar natuurlijk. 

Met een joekel van een sneeuwschuiver heb ik samen met Nils eerst alle sneeuw van het ijs geschraapt en daarna de restjes er nog vanaf gehaald met de snöslunga. Ik ben overigens nog niet gepromoveerd tot het besturen van dit apparaat hoor. Eerst nog maar eens een paar keer schrapen en dan mag ik daarna een keer met de snöslunga proberen. Of als er erg veel sneeuw is, dan gaan we met de tractor over het ijs!

En nu sneeuwt het alweer. Dus we mogen vanavond en waarschijnlijk ook morgen wel weer aan de bak. Ik hoop op de tractor! 

Soort van rust

Op die vroege maandag-, dinsdag- en de rest van de werkweek ochtenden verheug ik me altijd al op die relaxte weekend ochtenden. Lekker uitslapen, snoozen, daarna beetje badderen en dan een hoop dingen doen waar je door de week niet aan toe komt. 

En dan is het weekend. Op vrijdagavond voelt het altijd al heel feestelijk: heerlijk morgenochtend uitslapen, niks hoeven. 

Juist ja. En dan heb je dus een nacht van lik-me-vestje. Waarin de poes er een sport van maakt om ieder uur even bij je te komen checken of je nog wel in bed ligt. Dat doet ze oh zo subtiel door van de vensterbank met een plof bovenop me te landen en dan richting mijn wangen door te schuiven. Daar gezellig even spinnen en klauwen en dan is de diva weer verdwenen. En een uur later herhaalt het festijn zich weer. 

Ach dacht ik. Heb altijd nog zondagochtend! Weekend heeft per slot 2 uitslaap-, relax-, we hoeven helemaal niks ochtenden! Dacht de poes heel anders over. Ook vannacht wilde madam er weer zeker van zijn dat ik er nog wel lag. En kwam ze al spinnend aan mijn neus likken. Dus uiteindelijk maar om half 8 uit bed gerold, poes en het nestkuiken eten gegeven. 

En dan ben ik zo'n tut dat als ik daarna nog even in bed ga liggen, dat er dan allemaal to-do lijstjes door mijn hoofd schieten. Dan lig ik dus niet rustig meer. Heb nog altijd geen knop gevonden om die to-do lijstjes uit te zetten. Afijn. We hebben het de rest van de dag soort van rustig aan gedaan. 

En dan vanavond nog even naar de gympa. 

En poes gaat vannacht op het balkon.