Spannend!

Gisterochtend om 9 uur ging de aanmelding voor de Vasalöppet 2016 open. En gisterochtend om 1 minuut en 23 seconden over 9 was de Vasalöppet 2016 helemaal vol. Marco zat in die ene minuut en paar seconden met zijn aanmelding. En heeft in die tijd ook een bevestigingsmail gekregen dat zijn gegevens ontvangen zijn. In die mail stond nog niet of hij nu ook daadwerkelijk een van de 15.800 deelnemers is. De mails waarin staat of je wel of niet mee mag doen, die worden vanaf vandaag verstuurd.

Ik vind het spannend!

De fjäll

Wat een ontdekking zeg, die vår! En dan ook nog een nieuw langlaufgebied ontdekt! Knut en Gunhild van een paar huizen verderop waren er van de week geweest. En toen we eergisteren met ze stonden te kletsen en we vertelden dat we dit weekend weer wilden gaan langlaufen, gaven ze ons deze tip. Waar je in Vålådalen eerst een hele tijd door het bos gaat - ja, ook mooi, maar toch - ben je hier bijna meteen hoog en heb je de meest fantastische uitzichten. 

Met het vooruitzicht van de wafelstuga halverwege heeft Mik ook stoer ver gelanglaufd. Voor een beginner zoals ik waren het soms nog best spannende heuvels, maar oefening baart kunst zullen we maar zeggen.

 

Feestdag!

Wat een heerlijke dag! We werden wakker met een stralend blauwe lucht en een winters temperatuurtje van zo'n -7. Skis achterin, lekkere dingetjes mee (en heel veel drinken) en op naar Vålådalen.

Ondanks dat het vakantie is, was het helemaal niet druk. Op ons gemak eerst het spoor van 7,5 km gedaan en daarna nog een keer een kortje van 2,5 km. Met schitterend weer over super mooi spoor. What more can a girl wish for? 

Na Vålådalen zijn we nog even doorgereden naar 'ons' Åre Björnen. Zo voelt het toch een beetje, daar hebben we per slot destijds skiën geleerd. Was ook daar niet echt druk. Bij Racha van de Thai Take Away de lekkerste loempiaatjes gekocht en daarna moe maar voldaan weer terug naar Rödön. Vermoeiende business hoor, dat sportlov! 

A household divided

Mijn teerbeminde gaat vreemd. In sport. Niet zomaar een sport: in het langlaufen. Bij het langlaufen is mijn teerbeminde níet voor de Zweden, maar voor de Noren. En laten we zeggen: dat ligt nogal gevoelig bij de Zweden.

Wat we in Nederland kennen met voetbalwedstrijden tussen Duitsland en Nederland, kent men hier met langlaufwedstrijden waar de Zweden en de Noren om de hoogste eer strijden. De wereldkampioenschappen langlaufen zijn nu bijna afgelopen en zowel de Noren als de Zweden hebben het prima gedaan met ieder een paar wereldkampioenen en nog wat andere medailles. Traditioneel zijn het de Noren die beter zijn in het langlaufen, die meer wedstrijden winnen. Deze week waren er 2 toch wel verrassende gouden medailles voor de Zweden.

Omdat de wedstrijden worden uitgezonden in de tijd dat er ook SFI is, heeft men bij SFI bedacht dat het - in het kader van de integratie - een prima idee is om op school te kijken. Er is een wereld voor veel leerlingen open gegaan. Dat er zoveel meer bij langlaufen komt kijken dan alleen op een paar skietjes glijden. Wax? En dan ook nog in allerlei verschillende kleuren? En moet je sterk zijn voor langlaufen (het ziet er super easy uit toch)? Volgens de leraren bij SFI zat Noorwegen de afgelopen week in een zware dip omdat ze zowel de 10km dames als de 15km heren hadden verloren. En niet een beetje, maar dík verloren van de Zweden.

Gisteren was het tijd voor de 4x5km voor de dames. Nog helemaal in de euforie van de 2 voorgaande gouden medailles ging men opgewekt kijken. Totdat het duidelijk werd dat Noorwegen (met overmacht) zou winnen. Toen was de lol eraf. De leraren moesten ineens even wat anders doen en mijn teerbeminde? Die zat breed grijnzend naast me te kijken hoe zijn Noren gingen winnen.

A household divided. Ik ben voor Zweden! No matter what.

Nummer 10

Het was vroeg dag vanmorgen. Om 10 voor half 7 ging de wekker, en dat op een zaterdag. Om 8 uur waren we in het skistadion voor een press möte met de photo chef. Aardige Duitser die ons ging vertellen waar we allemaal mochten staan. 

Vandaag heb ik me ook in een hesje gehuld, want het was een stuk drukker dan bij de wereldbeker biathlon. En dan scheelt het als je een hesje hebt, dan heb je wat meer plekken om rustig te kunnen staan. Ik had hesje nummer 10. Marco nummer 88. Nope. Zit geen logica in. 

Het was wel een magnifiek evenement. Super parcours, dwars door het stadion en heel spannend omdat de sprint was. Morgen gaan we weer, dan is het tijd voor het lange werk: 10 en 15 kilometer. 

Benieuwd of ik weer hesje nummer 10 zal krijgen. 

Soort van rust

Op die vroege maandag-, dinsdag- en de rest van de werkweek ochtenden verheug ik me altijd al op die relaxte weekend ochtenden. Lekker uitslapen, snoozen, daarna beetje badderen en dan een hoop dingen doen waar je door de week niet aan toe komt. 

En dan is het weekend. Op vrijdagavond voelt het altijd al heel feestelijk: heerlijk morgenochtend uitslapen, niks hoeven. 

Juist ja. En dan heb je dus een nacht van lik-me-vestje. Waarin de poes er een sport van maakt om ieder uur even bij je te komen checken of je nog wel in bed ligt. Dat doet ze oh zo subtiel door van de vensterbank met een plof bovenop me te landen en dan richting mijn wangen door te schuiven. Daar gezellig even spinnen en klauwen en dan is de diva weer verdwenen. En een uur later herhaalt het festijn zich weer. 

Ach dacht ik. Heb altijd nog zondagochtend! Weekend heeft per slot 2 uitslaap-, relax-, we hoeven helemaal niks ochtenden! Dacht de poes heel anders over. Ook vannacht wilde madam er weer zeker van zijn dat ik er nog wel lag. En kwam ze al spinnend aan mijn neus likken. Dus uiteindelijk maar om half 8 uit bed gerold, poes en het nestkuiken eten gegeven. 

En dan ben ik zo'n tut dat als ik daarna nog even in bed ga liggen, dat er dan allemaal to-do lijstjes door mijn hoofd schieten. Dan lig ik dus niet rustig meer. Heb nog altijd geen knop gevonden om die to-do lijstjes uit te zetten. Afijn. We hebben het de rest van de dag soort van rustig aan gedaan. 

En dan vanavond nog even naar de gympa. 

En poes gaat vannacht op het balkon.