Dinsdag is zo gek nog niet

Een niet te verklaren gevoel maakte dat ik vroeger, in het pré Rödön stadium, dinsdagen nooit zo interessant vond. Niet heel boeiend, vaak met vergaderingen en nog meer vergaderingen en nog een paar vergaderingen. 

De dinsdagen hier zijn anders. Niet alleen omdat we in Zweden zijn. Of eigenlijk juist ook wel. In de zomer hadden we het druk zat met alle formaliteiten voor persoonsnummer en bedrijf etc. En sinds oktober gaan we naar SFI. Ondanks dat het een bar grote groep is nu, heb ik er echt lol in. En het begint ook zijn vruchten wel af te werpen. Ik begrijp nu in ieder geval massa's meer dan toen ik in oktober begon. En je leert nog 's wat over Eritrees taartenbakken. Een van de Eritrese dames is afgelopen weekend bevallen van een zoon en een van haar Eritrese collega's had voor vandaag in de klas taart meegenomen. Best heel lekker. 

En Delnia uit Iran heeft zitten vertellen over de favoriete sporten in haar stad: boksen, karate en taikwando. Met haar moet je geen ruzie krijgen dus. (niet dat ik dat in de planning had overigens)

Een van de Afghaanse dames van een jaar of 40 heeft zitten vertellen dat ze pas hier op school schrijven heeft geleerd. In Afghanistan is ze nooit naar school geweest. Dus behalve een taal leren die heel ver van haar eigen taal afstaat, heeft ze ook het schrijven onder de knie gekregen. Kan ik alleen maar respect voor hebben. 

Ik hoop heel erg dat het overgrote deel van de SFI mensen mee zal doen in mijn fotoproject de komende maand. Daar moet een mooie fotodocumentaire van te maken zijn! 

Bekeerd

Hier zit een bekeerd mens. Een ontspannen en bekeerd mens. Sinds 2 weken ga ik nu naar de yoga groep hier op de maandagavond. Cecilia geeft nog steeds yoga bij ons hier op school en met mijn lief gekregen kerstcadeau mag ik een jaar lang mee doen. Voor nop. En you know what? Ik vind het cool!

De eerste keer dat ik in een groep ging yoga-en was het even wennen. Dat was toen trouwens ook bij volle maan, net als vanavond. De eerste keer voelde ik me ongemakkelijk en was ik me heel erg van mezelf bewust en stond ik alsmaar aan mijn shirt te plukken of het wel goed zat weet ik nog. Maar nu ken ik de meeste mensen al van hier uit het dorp. Van een kletspraatje in het voorbijgaan, van bij de gympa, van bij de fika van Lolo. Bijna allemaal heb ik ze eerder gezien en dat scheelt. En de mevrouw van die rammelende maag, die was er vanavond ook weer. Er rammelde dit keer niks. De zonnegroet begin ik zelfs leuk te vinden en het planken (jaja, dat hoort er ook bij) is een kick.

Marco gelooft nog niet zo in het yoga verhaal. Vindt het fijn dat ik het fijn vind hoor, maar het kan nooit zo inspannend of specta zijn aldus mijn geliefde husband want het is toch alleen maar een beetje op je rug liggen. Right.

Het bekeren van Marco komt nog wel een keer. Voor nu, geniet ik na van weer een heerlijke yoga class!