Gimme a break!

Wat een week. I know, dat zeg ik wel vaker maar dit keer is het nog meer 'wat een week' dan anders. Terwijl ons allereerste stukje moose loin in de oven ligt - en daar de komende 5,5 uur nog blijft liggen - schrijf ik deze post.

Met UFU op winterbanden en weer een paar extra uren in de thuiszorg in de pocket waren Marco en ik bezig met onze Hamperium Photography blog, toen ik een vraag kreeg van Malin over onze fotoservices.
Vele dorpen kennen wel zo'n figuur die altijd klaar staat om anderen te helpen, die tot in de wijde omtrek alle mensen kent die iets in de melk te brokkelen hebben en die ook precies weet hoe de respectievelijke families in elkaar zitten en waar iedereen werkt. Nou zo'n figuur is Malin. Al pratende kwamen we op het idee om een walk-in photoshoot te organiseren.

En zo geschiedde. Voor volgend weekend hebben we zaterdag en zondag van 09.30 - 12.30 gepland voor dit evenement. De zondag was binnen 24 uur al zo goed als volgeboekt! Omdat niet iedereen kan volgend weekend, hebben we een heel aantal info aanvragen gekregen voor thuis photoshoots. En nu weten we (meer) namen van mensen die sportevenementen organiseren hier en zij weten nu ook van ons bestaan! Bij ieder bezoek dat Malin in de stad aflegt, komt ze met onze naam op de proppen en we zijn nu meer in-the-know over who-is-who dan ooit te voren! Wij doen er alles aan om dit de break te laten zijn voor ons eigen bedrijf!

Maandagochtend hebben we de afspraak staan met Krokoms kommun om de details van onze fototentoonstelling te bespreken. En om de tentoonstellingsruimte voor het eerst te bekijken. Met helm want de bouwvakkers zijn nog niet helemaal klaar. En maandagmiddag zit ik met een juffrouw van de onderwijs afdeling hier in Krokoms kommun om tafel om te praten over de mogelijkheden voor mij om als lerares Nederlands aan de slag te gaan.

Morgen en komende week,  tussen alles door, nog een paar dagen in de thuiszorg aan de slag. Maar met zicht op het écht leuke!

Later als ik dood ben

Zaterdag was het schitterend weer. April weer, welteverstaan. Met fika in de rugzak zijn we met z'n 3 even naar het meer gestrolld. Langs de school, langs de kerk en toen over de begraafplaats richting het meer.

Na alle laatste nieuwtjes van Minecraft gehoord te hebben, en wat zoonlief denkt dat de anderen gaan doen op de fjällresa, vroeg Mik me ineens "mam, als je later dood bent, wil je dan hier zo bij zo'n steen blijven liggen of zal ik je ergens uitstrooien?". Hoefde ik niet lang over na te denken. Zo maar een beetje liggen bij een steen lijkt me ondanks het schitterende uitzicht vanaf Rödön kyrka niet een heel spectaculair vooruitzicht, dus ik zei dat ik het een prima idee vind als Mik me ergens uit gaat strooien. "Prima, dat is dan geregeld". 

En toen deden we een wedstrijdje wie het hardste de heuvel af kon glijden richting het meer. 

Utopia

Geen zorgen. Het gaat hier niet over het Utopia van SBS. Heb dat programma nog nooit gezien en dat wil ik graag zo houden. Het gaat over het Utopia van het noorden. Of althans, het image dat Scandinavië heeft bij veel mensen. Niet alleen Europeanen, maar ook Amerikanen. In Amerika wordt er zelfs al aan gerefereerd als Scandimania. 

Voor ons is Zweden nu een heel goede plek, maar je zult mij niet horen zeggen dat het Walhalla is. (alhoewel, het komt wel heul dicht in de buurt.....) 

Ik vond dit stuk in de Washington Post boeiend om te lezen. Utopia of niet, wij voelen ons hier nu thuis. 

Woohooo!

Jaaahaaaa! Hier heb ik naar uitgekeken. Naar het moment dat ik de presentatie gehad heb. Genieten van het feit dat de zenuwen over zijn en dat ik het gehad heb. En nagenieten van de positieve reacties die ik kreeg.

En weet je wat: nu wil ik weer!

Cecilia (our next door neighbour van 10 km verderop) en ik waren er ruim op tijd. Ik heb alles 5 x getest. Doet het geluid het, is het beeld overal goed te zien, je kent het wel. En toen kwamen langzaam maar zeker de mensen binnendruppelen. Iedereen heeft me een hand gegeven en vertelt wie ze zijn, maar ik heb het maar van een paar mensen onthouden. Best een heel gemêleerd gezelschap. Oudere mensen die vroeger voor PWC of Deloitte hebben gewerkt en die nu als business advisors werken voor het Nyföretagarcentrum, jonge mensen die net hun eigen bedrijf gestart zijn, mannen van de Danske Bank en van Swedbank. De bankmannen waren overigens de enigen die helemaal in pak waren. Voor de rest was het allemaal vrij informeel.

We begonnen met een Zweeds julbord. Bij Lolo vorige week vond ik het best lekker, maar dit keer had ik midden op de dag (en vlak voordat ik de presentatie ging houden) niet zo'n trek in allemaal visserigheden en piepers enzo. Heb een beetje gesnoept van wat dingetjes en vooral zitten kletsen en luisteren naar tafelgenoten.

En toen mocht ik. Toen deed de beamer het niet meer. En toen de beamer het eenmaal weer deed, toen was het geluid uit. Gelukkig waren er lieve behulpzame technische mannetjes die dat voor me gefixed hebben. Ik hoorde achteraf dat ik er helemaal niet zenuwachtig uitzag, terwijl ik op dat moment toch wel het zweet op mijn voorhoofd voelde! Toen het filmpje eenmaal speelde, was het leuk om de groep rond te kijken. Bij het stukje over Amsterdam 219 km2 en Jämtland 34.000 km2 hoorde je "ooooooh". En er werd gegrinnikt bij het plaatje van alle formulieren die ingevuld moesten worden en over hoe lang het duurde om een Zweeds persoonsnummer te krijgen.

Ik heb veel positieve reacties gekregen en ook met een aantal mensen over mogelijke opdrachten gepraat.

Dus. Dank voor al jullie duimen en goede vibes! Het heeft zeker heel erg geholpen!

Op naar de volgende presentatie!