Ik snap het niet

Ik ben nu ruim 2 maanden aan de gang in die job met de ingewikkelde naam.

Ik weet mijn weg in de diverse scholen waar ik kom. Ik ken inmiddels de schema's van mijn leerlingen en ken ook bijna al hun klasgenoten. En toch zijn er bijna iedere week nog dingen waar ik me over verbaas.

De oudste leerling waar ik mee werk zit nu in het 9e jaar. Hij is hier pas een maand of 5 dus is het al super knap dat hij zich zo goed kan handhaven in de klas. Een pientere jongen die super graag wil leren en grootse plannen heeft voor de toekomst. Ergens in de eerste weken van dit schooljaar was bedacht dat het een goed idee zou zijn als hij het 9e jaar twee keer zou doen. Dan kon alles goed bezinken en kon hij goed aan zijn Zweeds werken. Vlak voor de kerstvakantie kwamen de eerste cijfers van dit jaar en daar zag je dat hij voor de meeste vakken heel goede cijfers haalt, de beste van zijn klas in bijna alle vakken.

Een paar weken geleden vroeg ik hem of het hem leuk zou lijken om nog een jaar op deze school te zitten. Tja, uuhm, nou nee. Niet echt eigenlijk. Hij wil door. Toen ben ik eens rond gaan vragen hoe dat dan zit als je naar het gymnasium gaat (de eerstvolgende stap na jaar 9). Oeh, ja, nou, dan moet er online een keuze gemaakt worden in een ingewikkeld systeem waar je een inlog en password voor nodig hebt. En eigenlijk moet je dan ook maar meteen een 2e en 3e keus opgeven van gymnasium programma want als je dan niet toegelaten wordt tot je eerste programma, dan heb je altijd nog een fall back. Oh ja, en de deadline is 31 januari. Dat hoorden we dus gisteren.

Ik snap niet wat de rol van een mentor is hier. Ik zou zeggen dat die toch vinger aan de pols houdt met zo'n jongen. Je wilt toch weten hoe het met hem gaat in de klas. Je praat dan toch met zijn andere leraren, kijkt naar zijn cijfers en dan trek je toch zelf al de conclusie dat het zonde zou zijn dat die jongen hier nog een jaar op school zou doorbrengen?

Anyway, gistermiddag hebben hij en ik bij de studiecoördinator alle info gekregen over de mogelijke programma's, vanmorgen hebben we samen alle alternatieven nog een keer doorgenomen en met een lijst met drie programma's die hij interessant vindt, is hij vanmiddag naar de studiecoördinator gegaan.

Toch zal ik hem wel missen als hij volgend jaar naar het gymnasium gaat.

Chocolaatje bij?

Dank jullie allemaal voor alle lieve berichtjes gisteren en vandaag! Heb massa's apps, Facebook berichtjes en zelfs ook nog SMSjes gekregen om me succes te wensen. Overigens nog een speciaal woord van dank aan Hilben voor het immens belangrijke kledingadvies! Je had ze eens moeten zien: mijn sokken vandaag waren een multimillion dollar company waardig!

Volgens de lieve Fransoos die ik vorige week aan de lijn had, was het nogal ingewikkeld om bij hem te komen omdat hij ergens diep weggestopt in de stad zijn kantoor heeft. Met zijn 3 pagina's tellende routebeschrijving was het echter een koud kunstje.

Eenmaal binnen bleek de lieve Fransoos een hele lange (echt heeeeele lange) lieve Fransoos te zijn die me hartelijk verwelkomde. Hij pakte meteen een doos chocolaatjes en schoof me voor zich uit de kamer in van zijn vrouwelijke Zweedse collega. Natuurlijk heb ik ze uitgebreid gecomplimenteerd voor zo'n duidelijke routebeschrijving. Fransoos dook glunderend zijn iPad in om daarna van wal te steken met het gesprek.

Eerst een heel verhaal over hoe hun eenheid is ingericht. De moedertaal eenheid in Östersunds kommun telt echt 10-tallen leraren. En dat worden er alleen nog maar meer met alle nieuwe (buitenlandse) mensen die hier in de kommun komen wonen. Als je als modersmålslärare werkt, ben je overigens niet alleen bezig met het onderwijzen van de betreffende moedertaal. Daarnaast kan het ook voorkomen dat je als studiehulp voor studenten optreedt. Dat je studenten helpt bij hun Zweedse studie (van F:an tot aan de hoogste klas van het middelbaar onderwijs) door ze in hun moedertaal dingen uit te kunnen leggen, soort van vertaalwerkzaamheden dus eigenlijk.
Als je in deze rol werkt, dan reis je vaak van school naar school. De studenten die moedertaal onderwijs dan wel studiesteun hebben aangevraagd, zitten niet allemaal bij elkaar op dezelfde school. Dus per termijn wordt er een nieuw schema in elkaar geknutseld zodat het moedertaal onderwijs zowel voor de student(en) als voor de ondersteuner op de meest praktische manier ingericht is.

Na de Fransoos was het mijn beurt. En daarna heb ik nog al mijn vragen kunnen stellen en hebben we nog even wat doorgepraat. Ik leefde namelijk nog in de veronderstelling dat het om een betrekking van max 8 uur per week ging. Begin net handigheid te krijgen in het aan elkaar knutselen van allemaal verschillende extra jobs, dus eentje meer kon er ook nog wel bij.

Maar nee! Het gaat niet om een paar uurtjes in de week. Het gaat om een fulltime positie! Merendeels als Engelse moedertaal onderwijzer en als de huidige Hollandse ondersteuner straks in zijn andere baan gaat beginnen, dan komen die studenten er ook bij. Ik moest mijn best doen om niet meteen op te stijgen. Bye bye hemtjänst! Bye bye rare wisseldiensten!

Al met al was het een heel gezellig gesprek. De Fransoos zei aan het einde van het gesprek tegen zijn collega: "ja maar we kunnen toch nu meteen wel zeggen dat we graag samen aan de slag willen?". Zweedse collega was echter Zweedse collega, dus die lachte heel lief en zei me dat het wel 99% zeker is dat ze graag met me verder willen, maar dat ze wel eerst moeten overleggen. Zonder möte geen voortgang zeg maar. Prima.

Zonder chocolaatje, maar met een heel blij gevoel heb ik afscheid daar genomen. Ik ben benieuwd wanneer ze hun möte gehad hebben en ik weer van ze zal horen.

Oh ja... ken je die mop van die sollicitatie die ik écht vergeten was? Nee? De dag nadat ik gebeld was door de lieve Fransoos, werd ik door een timide Zweedse dame opgebeld. Of ik nog steeds geïnteresseerd was om als Airport officer voor Securitas hier in Östersund te werken. Oeh! Ik moest even heel erg schakelen. Verhip, wat was dat ook alweer. Jawel hoor, 7 maanden geleden - je leest het goed, 7 maanden! - heb ik inderdaad bij hen gesolliciteerd. Nooit meer iets gehoord. Tot deze week dus. Ze was helemaal blij toen ik stralend ja zei. De timide dame zei me toen iets minder timide dat ze me binnenkort een uitnodiging voor een gesprek zal sturen. Je kunt per slot maar beter iets te kiezen hebben, dan helemaal niks toch?

Ben benieuwd wie er eerder is: Securitas met een uitnodiging voor gesprek of de Modersmålsenhet met een baanvoorstel.

Gimme a break!

Wat een week. I know, dat zeg ik wel vaker maar dit keer is het nog meer 'wat een week' dan anders. Terwijl ons allereerste stukje moose loin in de oven ligt - en daar de komende 5,5 uur nog blijft liggen - schrijf ik deze post.

Met UFU op winterbanden en weer een paar extra uren in de thuiszorg in de pocket waren Marco en ik bezig met onze Hamperium Photography blog, toen ik een vraag kreeg van Malin over onze fotoservices.
Vele dorpen kennen wel zo'n figuur die altijd klaar staat om anderen te helpen, die tot in de wijde omtrek alle mensen kent die iets in de melk te brokkelen hebben en die ook precies weet hoe de respectievelijke families in elkaar zitten en waar iedereen werkt. Nou zo'n figuur is Malin. Al pratende kwamen we op het idee om een walk-in photoshoot te organiseren.

En zo geschiedde. Voor volgend weekend hebben we zaterdag en zondag van 09.30 - 12.30 gepland voor dit evenement. De zondag was binnen 24 uur al zo goed als volgeboekt! Omdat niet iedereen kan volgend weekend, hebben we een heel aantal info aanvragen gekregen voor thuis photoshoots. En nu weten we (meer) namen van mensen die sportevenementen organiseren hier en zij weten nu ook van ons bestaan! Bij ieder bezoek dat Malin in de stad aflegt, komt ze met onze naam op de proppen en we zijn nu meer in-the-know over who-is-who dan ooit te voren! Wij doen er alles aan om dit de break te laten zijn voor ons eigen bedrijf!

Maandagochtend hebben we de afspraak staan met Krokoms kommun om de details van onze fototentoonstelling te bespreken. En om de tentoonstellingsruimte voor het eerst te bekijken. Met helm want de bouwvakkers zijn nog niet helemaal klaar. En maandagmiddag zit ik met een juffrouw van de onderwijs afdeling hier in Krokoms kommun om tafel om te praten over de mogelijkheden voor mij om als lerares Nederlands aan de slag te gaan.

Morgen en komende week,  tussen alles door, nog een paar dagen in de thuiszorg aan de slag. Maar met zicht op het écht leuke!

Eindelijk!

Eindelijk! Na een heleboel maanden wachten is het nu zover, de datum voor onze eerste fototentoonstelling hier in Zweden is vastgesteld. Van 16 december tot eind januari zijn wij de featured artists in de nieuwe Mötesplats in Krokom!

As we speak is de Mötesplats nog 1 grote bouwplaats. Als de Mötesplats klaar is, dan huist daar de nieuwe bieb, een cafeetje en een galerie. Het gebouw zou eigenlijk over 2 weken af hebben moeten zijn, maar dat is dus niet gelukt. Nu is de datum dat het écht klaar is en open gaat, vastgesteld op 16 december. 

Voor deze fototentoonstelling gebruik ik 30 beelden van mijn fotoproject bij SFI. Ben heel benieuwd, nee wat zeg ik, ik vind het rázend spannend hoe het er straks uit gaat zien, als alles hangt en hoe de reacties gaan zijn. Óf er reacties komen. 

Zal geen galagebeuren worden toch? Of zal ik mijn (enige) jurk vast naar de stomerij brengen? 

A huge piece of meat!

Toen ik vanmorgen op weg was naar Måläng voor de Engelse les aan mijn 3 Zweedse kinderen bedacht ik me dat het toch wel een luxe is dat ik nu zo'n soort van vliegende keep ben. Sure, af en toe ook best even vermoeiend, maar wel heerlijk om zoveel vrijheid te hebben. 

Eenmaal bij de family, kwam ik in de inpak- en verhuischaos terecht. Een georganiseerde chaos, dat wel. Nadat ik over de koffers, tassen, tasjes, rolkoffers, dozen en een grote collectie 'overig' was geklommen, stond de familie in slagorde klaar. En met een kado! En wat voor kado. Een groot stuk elandenvlees. Inclusief recept en jeneverbessen uit eigen tuin. Vind je dat niet lief? Isak vertelde me daarna stralend dat het vlees afkomstig is van een eland die ze zelf geschoten hebben. En ik heb ze allemaal plechtig moeten beloven om het recept écht te proberen! Natúúrlijk ga ik het proberen! Je moet er wel geduld voor hebben: 6 uur in de oven, daarna 6 uur in de koelkast en daarna nog even wachten voordat je het kunt eten. Maar het is vast en zeker de moeite waard!

En ik vind het super lief. 

Ik ga ze missen als ze in augustus naar Saudi verhuizen.