Omdat je niet alle zondagen in Åre kunt langlaufen (nou ja, waarom niet eigenlijk....), hadden we vandaag weer een keer een walk-in photoshoot gepland.
De vorige keer was de locatie voor de shoot buiten op het voetbalveld van Rödön. Met de 50+cm sneeuw die er nu ligt, leek het geen goed idee om het weer buiten te doen. Met Byhuset op Rödön hadden we vandaag een super locatie voor onze eerste indoor walk-in photoshoot. Aangekondigd op Facebook, via Instagram en geflyerd in de buurt hadden we al een heel aantal boekingen voordat we vandaag daarheen reden. En omdat Byhuset vandaag - bij hoge uitzondering zo midden in de winter - ook open was voor fika, kwamen er nog een heel aantal nieuwe klanten bij.
Bijna alle locals waren de vorige keer al op de foto geweest. Nu kwamen onze klanten uit Östersund, Ås en zelfs een familie uit het zuiden van Zweden! Die waren overigens toevallig hier op bezoek en dachten lekker rustig fika te kunnen komen doen. Nee, ik heb ze niet gedwongen hoor! Slechts vriendelijk gemeld dat we vandaag op de bovenverdieping van Byhuset onze fotostudio hadden en dat ze daar meer dan welkom waren.
Al met al een goeie dag waarop we weer een hoop nieuwe mensen hebben leren kennen. Meer en meer mensen weten van ons bestaan. En meer en meer mensen weten dat Marco volgende week om deze tijd (bijna) gefinished is in Mora.
Posts tonen met het label Rödön. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rödön. Alle posts tonen
zondag 28 februari 2016
donderdag 18 februari 2016
Du är en duktig kille
Twee keer per schooljaar heeft Mik een extra belangrijke rol op school. Mik is altijd super belangrijk (natuurlijk), maar 2 keer per jaar is Mik behalve heel belangrijk ook "meneer de voorzitter".
In plaats van rapporten en rapportgesprekken, worden er hier utvecklingssamtal gehouden. Dat is een gesprek met de juf (of meester), de ouders en de hoofdpersoon: de voorzitter. Mik dus, in ons geval. Veertien dagen van te voren begint de voorbereiding al. Dan worden er in de klas formulieren ingevuld door de voorzitters. Over wat ze vonden dat goed ging. En waarom. En worden er tips en tricks gedeeld over hoe je dat nou doet: voorzitter zijn. Voor Mik was het de derde keer dat hij voorzitter was.
Ben helemaal niet zenuwachtig hoor mam. Totdat wij om 9 uur vanmorgen ook op school waren. Toen was het uur aangebroken en zag je aan Mik dat het toch best een pietsie spannend was. De juf die erbij zat vanmorgen, is Miks juf van het eerste uur. Een magnifiek mens dat zich zo heeft ingespannen (net als de rest van de staf van school trouwens) om Mik zich thuis te laten voelen hier. Nadat we welkom geheten waren door de voorzitter, kregen we een heerlijk bekertje perensap van zijn assistent en werd het schoteltje Maria biskwietjes naar het midden van de tafel geschoven.
Mik heeft danig zijn best gedaan om niet in zijn gebruikelijke race tempo de formulieren door te nemen. We hebben zitten genieten van alle verhalen over Miks vorderingen met Zweeds en Engels, over Miks wens om meer gedichten en verhalen te schrijven en over de leestest die Mik recent gedaan heeft en hoe goed die gegaan is.
Mik verteld best aardig wat over hoe het op school gaat. Maar dat van die test: "oh ja mam, was ik alweer helemaal vergeten".
Juf kan er niet over uit dat Mik zo'n duktig kille is. En ambitieus.
De voorzitter was blij toen het erop zat en rende met hoogrode wangen naar buiten om met zijn vrienden rast te houden.
In plaats van rapporten en rapportgesprekken, worden er hier utvecklingssamtal gehouden. Dat is een gesprek met de juf (of meester), de ouders en de hoofdpersoon: de voorzitter. Mik dus, in ons geval. Veertien dagen van te voren begint de voorbereiding al. Dan worden er in de klas formulieren ingevuld door de voorzitters. Over wat ze vonden dat goed ging. En waarom. En worden er tips en tricks gedeeld over hoe je dat nou doet: voorzitter zijn. Voor Mik was het de derde keer dat hij voorzitter was.
Ben helemaal niet zenuwachtig hoor mam. Totdat wij om 9 uur vanmorgen ook op school waren. Toen was het uur aangebroken en zag je aan Mik dat het toch best een pietsie spannend was. De juf die erbij zat vanmorgen, is Miks juf van het eerste uur. Een magnifiek mens dat zich zo heeft ingespannen (net als de rest van de staf van school trouwens) om Mik zich thuis te laten voelen hier. Nadat we welkom geheten waren door de voorzitter, kregen we een heerlijk bekertje perensap van zijn assistent en werd het schoteltje Maria biskwietjes naar het midden van de tafel geschoven.
Mik heeft danig zijn best gedaan om niet in zijn gebruikelijke race tempo de formulieren door te nemen. We hebben zitten genieten van alle verhalen over Miks vorderingen met Zweeds en Engels, over Miks wens om meer gedichten en verhalen te schrijven en over de leestest die Mik recent gedaan heeft en hoe goed die gegaan is.
Mik verteld best aardig wat over hoe het op school gaat. Maar dat van die test: "oh ja mam, was ik alweer helemaal vergeten".
Juf kan er niet over uit dat Mik zo'n duktig kille is. En ambitieus.
De voorzitter was blij toen het erop zat en rende met hoogrode wangen naar buiten om met zijn vrienden rast te houden.
vrijdag 11 december 2015
Aftellen!
Ze hangen hoor! Eindelijk is het dan zover en staat onze fototentoonstelling op het punt van beginnen.
Het is inmiddels zo'n 9 maanden geleden dat ik de foto's gemaakt heb bij onze vrienden (en oud-klasgenoten) van SFI. Ik was al bijna vergeten hoe zij en de foto's er ook alweer uitzagen. Totdat we er een week of 6 geleden weer mee aan de slag gegaan zijn, met de foto's bedoel ik heh. Beetje extra post processing voordat ze naar de drukker gingen.
Nou ja, dat klinkt simpel. Maar eerst moesten we die drukker natuurlijk nog wel even vinden. Dankzij een Zweedse collega fotograaf uit Åre hebben we de contactgegevens van een super prof gekregen. Mathias van Picno.se heeft enorm zijn best gedaan op onze foto's! Met een strak zwart passe-partout en heel cool afgedrukt op zwaar papier hangen de 8 beelden nu klaar in de kunstkubus in Krokom.
Komende maandag is de openingsdag van het nieuwe gebouw waarin de kunstkubus gevestigd is. De bobo's van Krokom en wellicht nog wat ander volk komt dan om al het moois in de nieuwe bibliotheek te aanschouwen. En hopelijk komen ze ook nog even de kunstkubus binnen om de beelden te bekijken. De lieve geitenwollensokken mensen van de kunstvereniging in Krokom zijn degenen die het voor het zeggen hebben in de kunstkubus. Iedere keer als we ze zien, zeggen ze weer "oh daar is de kunstenaar". Ik kijk dan ietwat verschrikt om natuurlijk, want een kunstenaar? Waar? Een fototentoonstelling hebben ze nog nooit in hun repertoire gehad. Heel benieuwd hoe hun reacties zullen zijn aankomende maandag.
Ik ben er in ieder geval klaar voor: naar de kapper geweest, zondagavond lak ik mijn nagels nog even en mijn kunsterige kleren hangen klaar!
woensdag 14 oktober 2015
Voordat het winter wordt...
Bouwpak en graafjongen hebben het op hun heupen! Er is inmiddels wel een mooie boom van het middenterrein gesneuveld, maar ik geloof wel dat we er iets voor terug krijgen.
Wat weet ik nog niet helemaal.
Bouwpak wel. Die heeft het papier.
Gemöt
Gisteravond was het dan eindelijk zover: de jaarvergadering van het bestuur van de schoolvereniging.
Aftrap om 18.15, dus om iets na kwart over 6 werd al kletsend de deur van de school van het slot gedraaid en druppelde het bestuur langzaam maar zeker binnen. De voorzitter kwam met een volle ordner, een extra map vol papieren en een laptop en een héél serieus gezicht binnen. De meneer met de fika daarentegen kwam breed lachend de fritids binnenstappen en ontving stralend het blije commentaar op de fika. Behalve ik was er nog 1 andere nieuweling in het bestuur. En toen de voorzittersdame eindelijk klaar was met het ordenen van al haar papieren (het was inmiddels ver over half 7) konden we beginnen.
Had geen idee wat te verwachten en al helemaal niet dat de vergadering mij unaniem tot voorzitter van de årsmöte zou kiezen! En wat je dan zoal als voorzitter doet? Als iedereen allang gezegd heeft dat ze het eens zijn met iets, hoor je met een heel serieus gezicht te vragen (liefst ook nog per persoon) of hij/zij ermee instemt. Right. So far so good. Na een ellenlang verhaal van de vorige voorzitter - die met dat heel ernstige gezicht - over wat er vorig jaar allemaal gedaan was en nadat de penningmeester zijn prevelement had gedaan, moesten er mensen voor in het nieuwe bestuur 'gekozen' worden. Nou was het maar een klein kluppie dat er zat, maar dat kluppie werd nog kleiner voor in het nieuwe bestuur! Dus toen de årsmöte voorbij was en we doorstoomden naar de konstituerande styrelsemöte, zaten we ineens nog maar met 5 mensen in plaats van de 10 die er daarvoor zaten! Inmiddels had ik mijn voorzittershamer overgedragen aan de dame die het voor de komende 8 mötes van de vereniging gaat doen. Die is voorzitter van het bestuur, ik was slechts voorzitter van de årsmöte. Logisch niewaar? I know, ontgaat mij ook, maar het was wel geinig.
Nu begon het moeilijke stuk: met het bestuur duidelijk, moesten de posten verdeeld gaan worden. Penningmeester, secretaris en vervangers. Right. Had inmiddels wel door wanneer je strategisch je met de koffie moet bemoeien of de jaarrekening van vorig jaar moest bestuderen. To no avail... waar ik de penningsmeester positie gelukkig heb kunnen ontwijken, ben ik wel secretaris in het bestuur.
Ruim 2 uur na het officiële begin van de vergaderavond, deed de nieuwe voorzitter van de vereniging de schooldeur achter ons dicht. Er is veel gepraat, of liever: er is veel gekletst. De belangrijkste dingen die in de volgende mötes besloten moeten gaan worden zijn: waar gaan we heen op school-(lees: ski) reis, welke cadeautjes kopen we voor de leraren bij het afscheid en hoeveel aardbeientaarten moeten er gebakken worden voor de schoolafsluiting.
Denk dat de notulen van zo'n möte niet heel lang gaan worden.
Aftrap om 18.15, dus om iets na kwart over 6 werd al kletsend de deur van de school van het slot gedraaid en druppelde het bestuur langzaam maar zeker binnen. De voorzitter kwam met een volle ordner, een extra map vol papieren en een laptop en een héél serieus gezicht binnen. De meneer met de fika daarentegen kwam breed lachend de fritids binnenstappen en ontving stralend het blije commentaar op de fika. Behalve ik was er nog 1 andere nieuweling in het bestuur. En toen de voorzittersdame eindelijk klaar was met het ordenen van al haar papieren (het was inmiddels ver over half 7) konden we beginnen.
Had geen idee wat te verwachten en al helemaal niet dat de vergadering mij unaniem tot voorzitter van de årsmöte zou kiezen! En wat je dan zoal als voorzitter doet? Als iedereen allang gezegd heeft dat ze het eens zijn met iets, hoor je met een heel serieus gezicht te vragen (liefst ook nog per persoon) of hij/zij ermee instemt. Right. So far so good. Na een ellenlang verhaal van de vorige voorzitter - die met dat heel ernstige gezicht - over wat er vorig jaar allemaal gedaan was en nadat de penningmeester zijn prevelement had gedaan, moesten er mensen voor in het nieuwe bestuur 'gekozen' worden. Nou was het maar een klein kluppie dat er zat, maar dat kluppie werd nog kleiner voor in het nieuwe bestuur! Dus toen de årsmöte voorbij was en we doorstoomden naar de konstituerande styrelsemöte, zaten we ineens nog maar met 5 mensen in plaats van de 10 die er daarvoor zaten! Inmiddels had ik mijn voorzittershamer overgedragen aan de dame die het voor de komende 8 mötes van de vereniging gaat doen. Die is voorzitter van het bestuur, ik was slechts voorzitter van de årsmöte. Logisch niewaar? I know, ontgaat mij ook, maar het was wel geinig.
Nu begon het moeilijke stuk: met het bestuur duidelijk, moesten de posten verdeeld gaan worden. Penningmeester, secretaris en vervangers. Right. Had inmiddels wel door wanneer je strategisch je met de koffie moet bemoeien of de jaarrekening van vorig jaar moest bestuderen. To no avail... waar ik de penningsmeester positie gelukkig heb kunnen ontwijken, ben ik wel secretaris in het bestuur.
Ruim 2 uur na het officiële begin van de vergaderavond, deed de nieuwe voorzitter van de vereniging de schooldeur achter ons dicht. Er is veel gepraat, of liever: er is veel gekletst. De belangrijkste dingen die in de volgende mötes besloten moeten gaan worden zijn: waar gaan we heen op school-(lees: ski) reis, welke cadeautjes kopen we voor de leraren bij het afscheid en hoeveel aardbeientaarten moeten er gebakken worden voor de schoolafsluiting.
Denk dat de notulen van zo'n möte niet heel lang gaan worden.
dinsdag 13 oktober 2015
Ze gaan bouwen!
Of althans...
Een donkere pick-up reed vanmorgen vertwijfeld een paar rondjes over onze parkeerplaats. Na drie keer haperend gestopt te zijn, stapte uiteindelijk een meneer in bouwpak uit. Een stevige meneer in een overall met hele diepe zakken. Met zijn snor in de krul en zijn petje scheef begon hij de ronde te lopen die hij eerder drie keer gereden had. Ondertussen probeerde hij wijs te worden uit iets wat op het papier in zijn hand stond. Je kon aan zijn hele manier van lopen zien dat het hem niet lukte. Dat wijs worden.
Gelukkig kwam er een busje bij. Met grote gebaren wees het bouwpak waar het busje met aanhanger moest gaan staan. Busje was niet onder de indruk en parkeerde zijn combinatie vlak voor de donkere pick-up van bouwpak. Samen deden ze nog een keer dunnetjes de ronde van bouwpak over. Ook de man van het busje straalde niet uit dat hij snapte wat ze met het papier moesten.
Wat een geluk dat er nóg een autootje aan kwam rijden! Met zwaailichten op het dak notabene. Zwaailichten man riep bouwpak en de man van het busje bij zich en ze hebben samen over het papier gebogen gestaan bij een van de auto's. Daarna beende zwaailichten man gedecideerd naar de hoek van ons appartement, krabde onder zijn muts en holde toen terug om zijn twee kompanen te vinden. Die waren inmiddels weer achter een van de andere appartementengebouwtjes verdwenen.
Terwijl het trio zich elders onder de pet stond te krabben, kwam een vrachtwagen met een bak vol aarde aangereden. Achteruit. Zo van "ik ga hier mijn lading lossen". Tuurlijk!
Ondanks al deze opwindende ontwikkelingen zijn Marco en ik de hort op gegaan. Er moet per slot aan het portfolio gewerkt worden! Neemt niet weg dat we razend nieuwsgierig waren naar alle activiteit bij terugkomst. I know, still thinking non-Rödönesk. (of -ietisch, of zoiets)
Na een paar uur waren we terug en guess what? Er liggen nu 2 grote hopen aarde. Een vlakbij de auto's en de andere midden op het grasveld. En bouwpak en co zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Fika pauze misschien?
Een donkere pick-up reed vanmorgen vertwijfeld een paar rondjes over onze parkeerplaats. Na drie keer haperend gestopt te zijn, stapte uiteindelijk een meneer in bouwpak uit. Een stevige meneer in een overall met hele diepe zakken. Met zijn snor in de krul en zijn petje scheef begon hij de ronde te lopen die hij eerder drie keer gereden had. Ondertussen probeerde hij wijs te worden uit iets wat op het papier in zijn hand stond. Je kon aan zijn hele manier van lopen zien dat het hem niet lukte. Dat wijs worden.
Gelukkig kwam er een busje bij. Met grote gebaren wees het bouwpak waar het busje met aanhanger moest gaan staan. Busje was niet onder de indruk en parkeerde zijn combinatie vlak voor de donkere pick-up van bouwpak. Samen deden ze nog een keer dunnetjes de ronde van bouwpak over. Ook de man van het busje straalde niet uit dat hij snapte wat ze met het papier moesten.
Wat een geluk dat er nóg een autootje aan kwam rijden! Met zwaailichten op het dak notabene. Zwaailichten man riep bouwpak en de man van het busje bij zich en ze hebben samen over het papier gebogen gestaan bij een van de auto's. Daarna beende zwaailichten man gedecideerd naar de hoek van ons appartement, krabde onder zijn muts en holde toen terug om zijn twee kompanen te vinden. Die waren inmiddels weer achter een van de andere appartementengebouwtjes verdwenen.
Terwijl het trio zich elders onder de pet stond te krabben, kwam een vrachtwagen met een bak vol aarde aangereden. Achteruit. Zo van "ik ga hier mijn lading lossen". Tuurlijk!
Ondanks al deze opwindende ontwikkelingen zijn Marco en ik de hort op gegaan. Er moet per slot aan het portfolio gewerkt worden! Neemt niet weg dat we razend nieuwsgierig waren naar alle activiteit bij terugkomst. I know, still thinking non-Rödönesk. (of -ietisch, of zoiets)
Na een paar uur waren we terug en guess what? Er liggen nu 2 grote hopen aarde. Een vlakbij de auto's en de andere midden op het grasveld. En bouwpak en co zijn in geen velden of wegen te bekennen.
Fika pauze misschien?
zondag 13 september 2015
All is fair in love and loppis
Er zijn van die woorden die niet uit te leggen zijn. Dat zíjn niet alleen maar woorden. Achter die woorden gaat een hele wereld schuil.
Vandaag hebben Mik en ik ons begeven in de wereld die loppis heet. Deze loppis was georganiseerd door 2 moeders hier op Rödön. Al weken van te voren was het aangekondigd, dus mensen hadden plenty tijd om al hun oude zooi, pardon, al hun niet-langer-gewenste-enorm-interessante-spullen te verzamelen voor de verkoop. Behalve de loppis, werd er ook een lotterij gehouden. De organiserende dames hadden heel veel bedrijven hier in de omgeving enthousiast gekregen om prijzen te doneren. Van zakjes snoep tot vliegtickets naar Stockholm en weer terug. Na alle enthousiaste verhalen over de voorbereiding en - eerlijk is eerlijk - met al die schitterende prijzen van de loterij in gedachten, hebben Mik en ik ons vol verwachting ook in het loppis- en lotterijgebeuren begeven.
Een krap uurtje na openingstijd kwamen wij aangewandeld bij de Bygdegård. Het weiland naast de locatie stond al helemaal vol met auto's en er waren ook plenty loppis-enthousiasten die de auto gewoon in de berm gekwakt hadden. Massa's mensen met kinderen, hele kleine kinderen en met een blik op 'hebben-hebben-hebben' stonden op de parkeerplaats in de babyspullen te graaien. Omdat de loppis tafels binnen al in een mum van tijd waren uitverkocht, had men ook een kofferbak loppis georganiseerd. De kinderbuggies, de plastic loopfietsen en verschoten rompertjes gingen grif van de hand. En aangezien het een familieloppis was, waren de kinderen de loppiswinst van de verkopende ouders alweer aan het uitgeven bij andere loppistafels.
Eenmaal binnen in de Bygdegård was het helemaal een drukte van jewelste. Bij de tafel voor de loterij kon je geen zinnig gesprek meer voeren. Nou geloof ik ook niet dat een loppis evenement daar nou direct de plaats voor is, maar bijna alle volwassenen die we daar tegen kwamen hadden alleen maar oog voor de prijzentafel en walsten je rustig omver. Mik en ik hebben onze toevlucht gezocht in de hoek waar alle fika stond. Konden we even op adem komen en onze strategie bepalen voor de rest van het evenement. Na de fika was het alleen nog een kwestie van een lot scoren en daarna snel wegwezen. Laten de loten nou net uitverkocht zijn toen wij eenmaal aan de beurt waren.
Een belevenis was het. Dat zeker. Wat een hoop uuuh.. spullen! En wat een hoop mensen! Maar het zal niet als een verrassing komen dat een evenement als dit niet hoog op onze verlanglijst staat om nog een keer te bezoeken.
PS het was wel een heel goed doel waarvoor deze loppis georganiseerd was. Alle winsten van de loppis, de loterij en de fika verkoop gaan naar Hej Framling. Een non-profit organisatie die door 2 dames hier uit de buurt is gestart om asielzoekers afleiding te bezorgen. Zo hebben ze bijvoorbeeld met deze vereniging een oude skiheuvel opgeknapt vlakbij een asielzoekers opvanghuis zodat ze daar ook skiën kunnen leren, is men een koor begonnen en is er ook een loopgroep gestart.
Vandaag hebben Mik en ik ons begeven in de wereld die loppis heet. Deze loppis was georganiseerd door 2 moeders hier op Rödön. Al weken van te voren was het aangekondigd, dus mensen hadden plenty tijd om al hun oude zooi, pardon, al hun niet-langer-gewenste-enorm-interessante-spullen te verzamelen voor de verkoop. Behalve de loppis, werd er ook een lotterij gehouden. De organiserende dames hadden heel veel bedrijven hier in de omgeving enthousiast gekregen om prijzen te doneren. Van zakjes snoep tot vliegtickets naar Stockholm en weer terug. Na alle enthousiaste verhalen over de voorbereiding en - eerlijk is eerlijk - met al die schitterende prijzen van de loterij in gedachten, hebben Mik en ik ons vol verwachting ook in het loppis- en lotterijgebeuren begeven.
Een krap uurtje na openingstijd kwamen wij aangewandeld bij de Bygdegård. Het weiland naast de locatie stond al helemaal vol met auto's en er waren ook plenty loppis-enthousiasten die de auto gewoon in de berm gekwakt hadden. Massa's mensen met kinderen, hele kleine kinderen en met een blik op 'hebben-hebben-hebben' stonden op de parkeerplaats in de babyspullen te graaien. Omdat de loppis tafels binnen al in een mum van tijd waren uitverkocht, had men ook een kofferbak loppis georganiseerd. De kinderbuggies, de plastic loopfietsen en verschoten rompertjes gingen grif van de hand. En aangezien het een familieloppis was, waren de kinderen de loppiswinst van de verkopende ouders alweer aan het uitgeven bij andere loppistafels.
Eenmaal binnen in de Bygdegård was het helemaal een drukte van jewelste. Bij de tafel voor de loterij kon je geen zinnig gesprek meer voeren. Nou geloof ik ook niet dat een loppis evenement daar nou direct de plaats voor is, maar bijna alle volwassenen die we daar tegen kwamen hadden alleen maar oog voor de prijzentafel en walsten je rustig omver. Mik en ik hebben onze toevlucht gezocht in de hoek waar alle fika stond. Konden we even op adem komen en onze strategie bepalen voor de rest van het evenement. Na de fika was het alleen nog een kwestie van een lot scoren en daarna snel wegwezen. Laten de loten nou net uitverkocht zijn toen wij eenmaal aan de beurt waren.
Een belevenis was het. Dat zeker. Wat een hoop uuuh.. spullen! En wat een hoop mensen! Maar het zal niet als een verrassing komen dat een evenement als dit niet hoog op onze verlanglijst staat om nog een keer te bezoeken.
PS het was wel een heel goed doel waarvoor deze loppis georganiseerd was. Alle winsten van de loppis, de loterij en de fika verkoop gaan naar Hej Framling. Een non-profit organisatie die door 2 dames hier uit de buurt is gestart om asielzoekers afleiding te bezorgen. Zo hebben ze bijvoorbeeld met deze vereniging een oude skiheuvel opgeknapt vlakbij een asielzoekers opvanghuis zodat ze daar ook skiën kunnen leren, is men een koor begonnen en is er ook een loopgroep gestart.
dinsdag 4 augustus 2015
Goodbye
Vandaag was de laatste Engelse tutoring sessie bij Alva, Julia en Isak. Gek hoe dat gaan kan. Net een maand geleden kwam ik er voor de eerste keer en nu voel ik me gewoon een beetje triestig omdat we afscheid moesten nemen vandaag. Tja, such is life. Was wel heel erg leuk om ze te leren kennen. Om een beetje deel uit te mogen maken van hun leven en samen met hen een beetje voor te bereiden op de supercoole stap die ze binnenkort gaan maken: verhuizen naar Riyadh.
En nu weer hard op zoek naar een volgende job voor erbij. En natuurlijk ook hard werken aan ons eigen bedrijf. Hebben jullie de tutorials al ontdekt op het blog van Hamperium Photography?
En nu weer hard op zoek naar een volgende job voor erbij. En natuurlijk ook hard werken aan ons eigen bedrijf. Hebben jullie de tutorials al ontdekt op het blog van Hamperium Photography?
donderdag 30 april 2015
Det är alltid mysigare när man är med vänner
Vanavond weer een eerste keer. Op de vooravond van ons 9-maands Rödön jubileum was het tijd voor Valborgsmässoafton. Eerder deze week was men al begonnen met het bouwen van de vuurstapel.
.jpg)
En omdat het al jaaaaren zo gaat, stommelde iedereen zo rond een uur of half 9 naar buiten, naar het veld. Mannetjes met jerrycans diesel liepen al bedrijvig rond de stapel hout. Paar zenuwachtige meisjes liepen zich voor te bereiden op hun act en eindelijk, toen was het zover: het vuur ging aan! Omdat het vanmorgen nog gesneeuwd had, was er eerst een heeeeeeeele hoop rook en kwam het vuur langzaam op gang, maar ondertussen werden we vermaakt door de zenuwachtige meisjes met hun vuuract.
.jpg)
.jpg)
Mik heeft zich kostelijk vermaakt met zijn beste vriend Erik (ja, je kan best meerdere beste vrienden hebben). En wij hebben onze ogen uitgekeken naar alle Rödön mensen en gezellig met deze en gene gekletst. Wij waren niet zo fanatiek dat we vanavond nog een paar andere vuren ook wilden zien, dus zijn na dit vuur lekker naar huis gelopen.
.jpg)
Waar we vooraf nog dachten dat er hier gezongen moest worden, werd dat (gelukkig!) overgeslagen. Het schijnt dat er bij het volgende feest, midzomer, ook gedanst moet worden. Met een bloemenkransje op. Right.
donderdag 16 april 2015
Spoken!
Na lange tijd niet, was er vanavond eindelijk weer een keer tijd voor de donderdagse sessie van de Rödön Sportklubb. Niet dat we veel keus hadden, want vanavond voerde Fia het bevel en we waren van harte uitgenodigd (verordonneerd, maar dan wel vriendelijk) om op te komen draven. Op het programma stond Hela Havet Stormar. Vonden we alle 3 wel spectaculair klinken, dus vol goeie moed gingen we om 18.15 naar school.
Programma bleek iets anders dan aangekondigd: we zouden beginnen met spökboll, daarna indiansmyg en als laatste dan eindelijk Hela Havet Stormar. Waar we om 10 voor half 7 nog met zijn 4-en waren, stonden er om half 7 ineens met zo'n 25 kinderen en een aantal ouders in de gymzaal. En toen begon het feest.
Spökboll als eerste. Fia, Amanda en ik zaten in het ene team (met nog zo'n 10 anderen) en Marco en Mik in het andere. Dan moet je elkaar af zien te gooien en als je af bent, ga ja naar de bank achter het andere team en mag je - als je de bal krijgt - ook van achteren proberen mensen van het andere team af te gooien. Grote hilariteit natuurlijk en ook best fanatiek! Er doet spul van 4 tot 45 mee en iedereen wil toch winnen. Was bijna jammer om met spökboll te stoppen. Daarna hebben we indiansmyg gedaan. Staat basically een hele hoop in de gymzaal waar je je achter kunt verstoppen. En voorin de gymzaal ligt een dikke mat met allemaal pittenzakken erop en 2 kinderen. Je hebt een aantal teams die achterin de zaal staan en zodra de kinderen op de mat beginnen met tellen (met hun ogen dicht en ze mogen zelf weten volgens mij tot hoeveel) mag er een van ieder team gaan rennen om een pittenzak van de grote mat te stelen. Als de kinderen op de mat je zien, ben je af en moet je de pittenzak terugleggen. Het team met de meeste pittenzakken aan het eind van het spel wint. Met 25 kinderen die allemaal überfanatiek meededen was het goed uitkijken dat er niemand ondersteboven gelopen werd. Op het eind mochten alle teams tegelijk meedoen. Inclusief de ouders. Grote lol!
Maar we weten nu nog steeds niet wat Hela Havet Stormar is (soort van apenkooi? of stoelendans? of een mengeling?) want daar hadden we geen tijd meer voor.
Wel hoop lol gehad en Mik ligt nu met hoogrode konen in bed het hele feest nog een keer dunnetjes over te doen.
Programma bleek iets anders dan aangekondigd: we zouden beginnen met spökboll, daarna indiansmyg en als laatste dan eindelijk Hela Havet Stormar. Waar we om 10 voor half 7 nog met zijn 4-en waren, stonden er om half 7 ineens met zo'n 25 kinderen en een aantal ouders in de gymzaal. En toen begon het feest.
Spökboll als eerste. Fia, Amanda en ik zaten in het ene team (met nog zo'n 10 anderen) en Marco en Mik in het andere. Dan moet je elkaar af zien te gooien en als je af bent, ga ja naar de bank achter het andere team en mag je - als je de bal krijgt - ook van achteren proberen mensen van het andere team af te gooien. Grote hilariteit natuurlijk en ook best fanatiek! Er doet spul van 4 tot 45 mee en iedereen wil toch winnen. Was bijna jammer om met spökboll te stoppen. Daarna hebben we indiansmyg gedaan. Staat basically een hele hoop in de gymzaal waar je je achter kunt verstoppen. En voorin de gymzaal ligt een dikke mat met allemaal pittenzakken erop en 2 kinderen. Je hebt een aantal teams die achterin de zaal staan en zodra de kinderen op de mat beginnen met tellen (met hun ogen dicht en ze mogen zelf weten volgens mij tot hoeveel) mag er een van ieder team gaan rennen om een pittenzak van de grote mat te stelen. Als de kinderen op de mat je zien, ben je af en moet je de pittenzak terugleggen. Het team met de meeste pittenzakken aan het eind van het spel wint. Met 25 kinderen die allemaal überfanatiek meededen was het goed uitkijken dat er niemand ondersteboven gelopen werd. Op het eind mochten alle teams tegelijk meedoen. Inclusief de ouders. Grote lol!
Maar we weten nu nog steeds niet wat Hela Havet Stormar is (soort van apenkooi? of stoelendans? of een mengeling?) want daar hadden we geen tijd meer voor.
Wel hoop lol gehad en Mik ligt nu met hoogrode konen in bed het hele feest nog een keer dunnetjes over te doen.
woensdag 8 april 2015
Knippen
Het is bijna 9 maanden geleden dat ik voor het laatst bij de kapper was. En toen was het voor het eerst dat ik na mijn chemo weer bij de kapper was.
Morgen gaan we voor het eerst hier naar Jasmin. De Belgisch-Zweedse knipconnectie op Rödön. Begrijp van Fia dat Jasmin het knippen erbij doet, gewoon omdat ze het zo leuk vindt. Haar man heeft een grote sjieke houten stuga achter hun huis laten bouwen en die is helemaal ingericht als kapsalon. De mannen zijn al eerder naar de kapper geweest hier. Dat je niet denkt dat ik met een stel half verwilderde Viking look-alikes over straat ga. Een kom-en-ga-maar-zitten-wachten kapper. Die er stevige prijzen op na hield. Nu dus naar Jasmin.
Heb overigens al wel de gelukkige ontdekking gedaan dat mijn grijze haren van pre-chemo verdwenen zijn! Zijn geschrokken natuurlijk. Ga het nu dus niet laten verven. Alleen een kek Rödöns modelletje erin.
I know. Het is maar haar. Maar toch. Ik ben zo blij dat het er weer is. Ik laat de mannen wel eerst gaan. Dan weet ik hoe Jasmin knipt. Pff.. het zal mij benieuwen!
Morgen gaan we voor het eerst hier naar Jasmin. De Belgisch-Zweedse knipconnectie op Rödön. Begrijp van Fia dat Jasmin het knippen erbij doet, gewoon omdat ze het zo leuk vindt. Haar man heeft een grote sjieke houten stuga achter hun huis laten bouwen en die is helemaal ingericht als kapsalon. De mannen zijn al eerder naar de kapper geweest hier. Dat je niet denkt dat ik met een stel half verwilderde Viking look-alikes over straat ga. Een kom-en-ga-maar-zitten-wachten kapper. Die er stevige prijzen op na hield. Nu dus naar Jasmin.
Heb overigens al wel de gelukkige ontdekking gedaan dat mijn grijze haren van pre-chemo verdwenen zijn! Zijn geschrokken natuurlijk. Ga het nu dus niet laten verven. Alleen een kek Rödöns modelletje erin.
I know. Het is maar haar. Maar toch. Ik ben zo blij dat het er weer is. Ik laat de mannen wel eerst gaan. Dan weet ik hoe Jasmin knipt. Pff.. het zal mij benieuwen!
maandag 30 maart 2015
Rondje in de kerk
Was ik nog helemaal vergeten te vertellen: gisteren zijn Mik en ik naar de Palmzondag gudtjänst geweest hier in Rödön kyrka. Het was een tijdje geleden dat we in de kerk geweest waren, maar Amanda en het koor moesten zingen in de dienst en die vond het wel heel leuk als we zouden komen.
Om half 11 stonden Mik en ik bij de kerk. Amanda en Fia waren er nog niet, maar Anette en Nathalie wel. Bleek dat er eerst nog gerepeteerd moest worden. Een hele hoop hoeha voordat duidelijk was hoe en waar. Uiteindelijk waren er welgeteld 5 meisjes van het koor en stond het kluppie klaar om te gaan repeteren. Fia, Anette, Mik en ik waren intussen neergestreken op een van de eerste bankjes om goed zicht te hebben. Mik heeft zijn ogen weer uitgekeken en vond het jammer dat het niet zulke rockerige liedjes waren dit keer. In de periode voor kerst zongen ze veel meer swingende liedjes, mam.
Deze dienst werd ook bijgewoond door een bus vol meiden en jongens van een jaar of 16, 17 hier uit de omgeving. Wat ik ervan begreep zijn die soort van op tour, een heel jaar, voordat ze daarna belijdenis doen. En deel van de tour is het bijwonen van minimaal 10 gudtjänsten. Toen de dienst dan eindelijk begon, kwamen zij met de präst binnenlopen. Het was een nieuwe präst, die niet zo goed bij stem was, maar toch heel erg zijn best deed om te zingen. Mik vond vooral zijn jurk en zijn ketting heel erg mooi.
Na het welkom, stond iedereen weer op en gingen we lopen! Mik en ik keken elkaar eens aan en zijn achter Fia en Anette de hele kerk rond geschuifeld. Al grinnikend heeft Fia uitgelegd dat dit hoort bij de Palmzondag dienst omdat deze rondgang de tocht naar Jeruzalem symboliseert. Ik dacht nog: dan hebben we nog wel een paar ronden te gaan, Jeruzalem ligt niet naast de deur. Maar na 1 keer rond mochten we weer gaan zitten en zette de präst weer een volgende psalm in.
Al met al vind ik het eigenlijk altijd wel gezellig hier in de kerk. Het is geen stijve bedoening en er wordt veel gezongen. Na een uur vonden Mik en de präst het wel weer mooi geweest voor Palmzondag en zijn we weer naar huis gegaan. Hadden in ieder geval lekker getraind met ons rondje in de kerk.
Om half 11 stonden Mik en ik bij de kerk. Amanda en Fia waren er nog niet, maar Anette en Nathalie wel. Bleek dat er eerst nog gerepeteerd moest worden. Een hele hoop hoeha voordat duidelijk was hoe en waar. Uiteindelijk waren er welgeteld 5 meisjes van het koor en stond het kluppie klaar om te gaan repeteren. Fia, Anette, Mik en ik waren intussen neergestreken op een van de eerste bankjes om goed zicht te hebben. Mik heeft zijn ogen weer uitgekeken en vond het jammer dat het niet zulke rockerige liedjes waren dit keer. In de periode voor kerst zongen ze veel meer swingende liedjes, mam.
Deze dienst werd ook bijgewoond door een bus vol meiden en jongens van een jaar of 16, 17 hier uit de omgeving. Wat ik ervan begreep zijn die soort van op tour, een heel jaar, voordat ze daarna belijdenis doen. En deel van de tour is het bijwonen van minimaal 10 gudtjänsten. Toen de dienst dan eindelijk begon, kwamen zij met de präst binnenlopen. Het was een nieuwe präst, die niet zo goed bij stem was, maar toch heel erg zijn best deed om te zingen. Mik vond vooral zijn jurk en zijn ketting heel erg mooi.
Na het welkom, stond iedereen weer op en gingen we lopen! Mik en ik keken elkaar eens aan en zijn achter Fia en Anette de hele kerk rond geschuifeld. Al grinnikend heeft Fia uitgelegd dat dit hoort bij de Palmzondag dienst omdat deze rondgang de tocht naar Jeruzalem symboliseert. Ik dacht nog: dan hebben we nog wel een paar ronden te gaan, Jeruzalem ligt niet naast de deur. Maar na 1 keer rond mochten we weer gaan zitten en zette de präst weer een volgende psalm in.
Al met al vind ik het eigenlijk altijd wel gezellig hier in de kerk. Het is geen stijve bedoening en er wordt veel gezongen. Na een uur vonden Mik en de präst het wel weer mooi geweest voor Palmzondag en zijn we weer naar huis gegaan. Hadden in ieder geval lekker getraind met ons rondje in de kerk.
donderdag 12 maart 2015
Plaatjes kijken
Het is nu al 4 dagen stralend zonnig weer. Het ijs op het meer ligt er nog wel even, maar het ijs op de wegen en paden begint gelukkig nu echt te verdwijnen. Dit weer nodigt aan alle kanten uit om de hort op te gaan. Marco moest vandaag weer naar SFI, dus ik ben vanmorgen alleen hier in de buurt gaan pierewaaien.
Ben je na die paar fotootjes hier en op Facebook nieuwsgierig hoe het er hier uitziet? Kijk in dit album en je weet iets meer van hoe Rödön eruit ziet.
Ben je na die paar fotootjes hier en op Facebook nieuwsgierig hoe het er hier uitziet? Kijk in dit album en je weet iets meer van hoe Rödön eruit ziet.
dinsdag 3 maart 2015
Een nieuwe vriend
Mam, maaahaaaam! Ik heb een nieuwe vriend!
Zoonlief ging vandaag een dagje naar de fritids. Dinsdag is voor mij de dag dat ik administratie doe, de volgende 100 sollicitaties de deur uit doe en de stofzuiger door het huis slinger. In schoolweken gaat Mik elke dinsdag en elke donderdag na school naar de opvang. Deze week is het maar 1 dagje, vandaag dus.
Met enig gesputter hees meneer zich vanmorgen in zijn pak. De nieuw gevallen sneeuw maakte een hoop goed en huppelend vervolgde Mik zijn weg naar school (de fritids zit in de school) en eenmaal daar werd ik al rap weggeduwd want er moest gespeeld worden.
Na een productieve dag voor mij, heb ik net Mik opgehaald. Een stralende zoon kwam me tegemoet rennen. Al roepend dat hij (alweer) een nieuwe vriend heeft. Vigo. Uit jaar 4 of 5 of 6. De mannen hadden bedacht dat er bij ons gespeeld gaat worden. Niet vandaag, maar een keer.
En precies on cue kwam Vigo tevoorschijn. Of ie even mijn nummer mocht. Want nu gaat er officieel afgesproken worden.
Zoonlief ging vandaag een dagje naar de fritids. Dinsdag is voor mij de dag dat ik administratie doe, de volgende 100 sollicitaties de deur uit doe en de stofzuiger door het huis slinger. In schoolweken gaat Mik elke dinsdag en elke donderdag na school naar de opvang. Deze week is het maar 1 dagje, vandaag dus.
Met enig gesputter hees meneer zich vanmorgen in zijn pak. De nieuw gevallen sneeuw maakte een hoop goed en huppelend vervolgde Mik zijn weg naar school (de fritids zit in de school) en eenmaal daar werd ik al rap weggeduwd want er moest gespeeld worden.
Na een productieve dag voor mij, heb ik net Mik opgehaald. Een stralende zoon kwam me tegemoet rennen. Al roepend dat hij (alweer) een nieuwe vriend heeft. Vigo. Uit jaar 4 of 5 of 6. De mannen hadden bedacht dat er bij ons gespeeld gaat worden. Niet vandaag, maar een keer.
En precies on cue kwam Vigo tevoorschijn. Of ie even mijn nummer mocht. Want nu gaat er officieel afgesproken worden.
Sportlov
Deze week is het genieten van sportlov. Sport wat? Sport-lov. Wat ik in Nederland kende als de voorjaarsvakantie of de krokusvakantie, kent men hier als sportlov.
Lov heet het als je vakantie hebt van school en sport, ja dat is wat ze hopen dat je doet in deze vakantie. Overigens niet alleen in deze vakantie hoor, maar eerlijk is eerlijk, qua tijd van het jaar leent deze vakantie zich enorm goed voor langlaufen, skiën en schaatsen. Om maar wat te noemen. En ondanks dat ik voorspellingen gezien heb dat er 9 graden (plus welteverstaan!) aan zit te komen, genieten we vandaag van een strakblauwe hemel en verse sneeuw.
Elke dag zie ik op Facebook wel plaatjes voorbijkomen van klasgenootjes van Mik die ergens aan het schaatsen, langlaufen of skiën zijn. Heerlijk! En wij doen mee! Morgen gaan we eerst even zwemmen en donderdag gaan we de hele dag naar Våladalen. Daar de langlaufpaden eens verkennen. Rugzak met lekkere dingetjes mee, camera (natuurlijk) en zonnebrand.
Ik kan er prima aan wennen, aan sportlov!
Lov heet het als je vakantie hebt van school en sport, ja dat is wat ze hopen dat je doet in deze vakantie. Overigens niet alleen in deze vakantie hoor, maar eerlijk is eerlijk, qua tijd van het jaar leent deze vakantie zich enorm goed voor langlaufen, skiën en schaatsen. Om maar wat te noemen. En ondanks dat ik voorspellingen gezien heb dat er 9 graden (plus welteverstaan!) aan zit te komen, genieten we vandaag van een strakblauwe hemel en verse sneeuw.
Elke dag zie ik op Facebook wel plaatjes voorbijkomen van klasgenootjes van Mik die ergens aan het schaatsen, langlaufen of skiën zijn. Heerlijk! En wij doen mee! Morgen gaan we eerst even zwemmen en donderdag gaan we de hele dag naar Våladalen. Daar de langlaufpaden eens verkennen. Rugzak met lekkere dingetjes mee, camera (natuurlijk) en zonnebrand.
Ik kan er prima aan wennen, aan sportlov!
maandag 23 februari 2015
Later als ik dood ben
Zaterdag was het schitterend weer. April weer, welteverstaan. Met fika in de rugzak zijn we met z'n 3 even naar het meer gestrolld. Langs de school, langs de kerk en toen over de begraafplaats richting het meer.
Na alle laatste nieuwtjes van Minecraft gehoord te hebben, en wat zoonlief denkt dat de anderen gaan doen op de fjällresa, vroeg Mik me ineens "mam, als je later dood bent, wil je dan hier zo bij zo'n steen blijven liggen of zal ik je ergens uitstrooien?". Hoefde ik niet lang over na te denken. Zo maar een beetje liggen bij een steen lijkt me ondanks het schitterende uitzicht vanaf Rödön kyrka niet een heel spectaculair vooruitzicht, dus ik zei dat ik het een prima idee vind als Mik me ergens uit gaat strooien. "Prima, dat is dan geregeld".
En toen deden we een wedstrijdje wie het hardste de heuvel af kon glijden richting het meer.
dinsdag 11 november 2014
Van alles een beetje is bij elkaar een hele hoop
Alweer een mijlpaal vandaag! Marco is vanmorgen vroeg gaan hardlopen op het langlaufspoor aan de overkant en ja hoor, eieieieieieindelijk heeft Marco een eland gezien hier! Twee nog wel, een moeder met een kalfje. Ze zitten dus wel degelijk hier vlakbij ons huis. Misschien zochten ze Bo wel, was ze hun vriendinnetje de afgelopen maanden. Bo ligt trouwens uitgevloerd op mijn schoot terwijl ik dit schrijf, maar dit terzijde.
Na zo'n begin van de dag, kon het alleen maar een goeie dag zijn niewaar? Vol goede moed naar onze vrienden van SFI. En het is echt: sinds we vorige week een boek hebben gekregen en er ook testen gepland staan, is het leuker. Tuurlijk, je leert voor jezelf maar om ergens naartoe te werken is toch wel fijn. Zo werkt het in ieder geval voor ons. Marco had afgelopen vrijdag al een test gemaakt. Ik heb er vandaag 2 gemaakt. En over 2 weken staat er een nationale proef op het program. Alleen komt voor ons niet zo goed uit omdat we dan hoog bezoek uit Nederland hebben. Dus we hopen dat we de nationale proef een weekje later mogen schrijven. Was overigens wel verbijsterend snel dat we aan de proef deel mogen nemen aldus juf Gabriela. We aim to amaze!
Toen we de deur van ons appartement open deden, was het alsof Bo nooit was weggeweest. De diva lag uitgevloerd in de gang te wachten totdat we haar kwamen aaien. Hebben ons daarna nog danig ingespannen om een leuke foto van ons 3 te maken. Morgen komt namelijk Birgitta van de kommun om ons te interviewen en natuurlijk wil ze daar ook een foto bij zetten in het krantje. Nu maken we natuurlijk het liefst de foto zelf. Kost wel even wat moeite, want als je een ruime zolder gewend bent waar je de hele rataplan aan lichten en alles kan opzetten en je moet het nu op 12 vierkante meter zien te priegelen dan is dat een aanslag op ieders geduld. Maar het is gelukt.
En net ook nog gemaild met een projectleider van een bouwproject. Sommigen van jullie zullen misschien nog wel weten dat ik vertelde over het nieuwbouw project achter ons appartementje. Nu ben ik via via in contact gekomen met de projectleider. Blijkt dat men het project graag in Nederland wil gaan marketen. Nu hebben wij zo onze vraagtekens. Waarom in Nederland? Eerst jullie maar eens vragen: wat vinden jullie van dit project? Locatie, prijs, huis? Ben heel benieuwd te horen wat jullie vinden. Spreek de projectleider waarschijnlijk morgenavond nog even op het open huis (als ik de gympa heb gehad). En anders heb ik een afspraak met hem staan op 3 december. Let me know wat jullie ervan vinden. Ben heel benieuwd!
En vanavond natuurlijk de eerste aflevering van het Sinterklaasjournaal. Spannend man! Gewoon een gat in de boot!
Niks gelogen heh, is van alles wat in dit stukje.
Nu gaan we genieten van een enorm grote pot thee met een hele grote schaal pepernoten! Met grote dank aan onze Haagse Sint connectie Yo en Peter!
Na zo'n begin van de dag, kon het alleen maar een goeie dag zijn niewaar? Vol goede moed naar onze vrienden van SFI. En het is echt: sinds we vorige week een boek hebben gekregen en er ook testen gepland staan, is het leuker. Tuurlijk, je leert voor jezelf maar om ergens naartoe te werken is toch wel fijn. Zo werkt het in ieder geval voor ons. Marco had afgelopen vrijdag al een test gemaakt. Ik heb er vandaag 2 gemaakt. En over 2 weken staat er een nationale proef op het program. Alleen komt voor ons niet zo goed uit omdat we dan hoog bezoek uit Nederland hebben. Dus we hopen dat we de nationale proef een weekje later mogen schrijven. Was overigens wel verbijsterend snel dat we aan de proef deel mogen nemen aldus juf Gabriela. We aim to amaze!
Toen we de deur van ons appartement open deden, was het alsof Bo nooit was weggeweest. De diva lag uitgevloerd in de gang te wachten totdat we haar kwamen aaien. Hebben ons daarna nog danig ingespannen om een leuke foto van ons 3 te maken. Morgen komt namelijk Birgitta van de kommun om ons te interviewen en natuurlijk wil ze daar ook een foto bij zetten in het krantje. Nu maken we natuurlijk het liefst de foto zelf. Kost wel even wat moeite, want als je een ruime zolder gewend bent waar je de hele rataplan aan lichten en alles kan opzetten en je moet het nu op 12 vierkante meter zien te priegelen dan is dat een aanslag op ieders geduld. Maar het is gelukt.
En net ook nog gemaild met een projectleider van een bouwproject. Sommigen van jullie zullen misschien nog wel weten dat ik vertelde over het nieuwbouw project achter ons appartementje. Nu ben ik via via in contact gekomen met de projectleider. Blijkt dat men het project graag in Nederland wil gaan marketen. Nu hebben wij zo onze vraagtekens. Waarom in Nederland? Eerst jullie maar eens vragen: wat vinden jullie van dit project? Locatie, prijs, huis? Ben heel benieuwd te horen wat jullie vinden. Spreek de projectleider waarschijnlijk morgenavond nog even op het open huis (als ik de gympa heb gehad). En anders heb ik een afspraak met hem staan op 3 december. Let me know wat jullie ervan vinden. Ben heel benieuwd!
En vanavond natuurlijk de eerste aflevering van het Sinterklaasjournaal. Spannend man! Gewoon een gat in de boot!
Niks gelogen heh, is van alles wat in dit stukje.
Nu gaan we genieten van een enorm grote pot thee met een hele grote schaal pepernoten! Met grote dank aan onze Haagse Sint connectie Yo en Peter!
woensdag 5 november 2014
Post Party Bliss
Wat een heerlijk gevoel is dat, die post party bliss! Kan geen worstenbroodje meer zien en heb ook geen puf om nu alle gekregen Lego Chima dingen in elkaar te gaan zetten. Wil alleen maar genieten van dat heerlijke gevoel dat we de party gehad hebben!
Volgens Mik was het zijn allerbeste dag ooit. En toen de respectievelijke ouders de kids van het feest op kwamen halen, lag het zootje verstopt onder de Fatboy in Miks kamer niet thuis te spelen. Ze waren nog helemaal niet klaar om weg te gaan! Al met al was het een heel gezellige partij. En het is ook mooi dat het nu weer over is.
Was dit nou heel anders dan Mik zijn Nederlandse feestjes? Denk het eigenlijk niet. Klein clubje hadden we maar. De klas van Mik heeft in totaal 7 kinderen, maar Lili was nog in Stockholm, dus vanmiddag waren we met zijn 6-en. En wij dus. Ze hebben ons een Zweeds verjaarslied geleerd, nou ja.. ze hebben het gezongen voor ons. Maar voor de rest, was er niet veel anders echt anders.
Ben nu wel nieuwsgierig wat de kinderen thuis vertellen over vanmiddag. In ieder geval dat ze de pepernoten lekker vonden, dat weet ik zeker. Maar hoe ze nou gaan uitleggen dat ze aan spijkerpoepen gedaan hebben.......
Volgens Mik was het zijn allerbeste dag ooit. En toen de respectievelijke ouders de kids van het feest op kwamen halen, lag het zootje verstopt onder de Fatboy in Miks kamer niet thuis te spelen. Ze waren nog helemaal niet klaar om weg te gaan! Al met al was het een heel gezellige partij. En het is ook mooi dat het nu weer over is.
Was dit nou heel anders dan Mik zijn Nederlandse feestjes? Denk het eigenlijk niet. Klein clubje hadden we maar. De klas van Mik heeft in totaal 7 kinderen, maar Lili was nog in Stockholm, dus vanmiddag waren we met zijn 6-en. En wij dus. Ze hebben ons een Zweeds verjaarslied geleerd, nou ja.. ze hebben het gezongen voor ons. Maar voor de rest, was er niet veel anders echt anders.
Ben nu wel nieuwsgierig wat de kinderen thuis vertellen over vanmiddag. In ieder geval dat ze de pepernoten lekker vonden, dat weet ik zeker. Maar hoe ze nou gaan uitleggen dat ze aan spijkerpoepen gedaan hebben.......
vrijdag 31 oktober 2014
Lichtjes
Ze zeggen dat het de tijd van het jaar is. Nou laat ik me daar normaal gesproken niet zoveel aan gelegen liggen. Aan 'wat ze zeggen'. Maar in dit geval is 'wat ze zeggen' wel waar. Voor mij althans. Miks verjaardag is zo'n ijkpunt, zo'n mijlpaal waarop ik dan terug ga denken aan hoe het toen was, een jaar geleden, 4 jaar geleden, 7 jaar geleden.
Er is een hoop gebeurt. Typisch zo'n zin uit een soapserie trouwens.. "ja maar, er is zoveel gebeurt!". De rode draad is wel dat het goed is. Niet altijd even makkelijk, maar ik denk wel dat ik elke dag een beetje sterker en wijzer ben geworden.
En ik weet tegenwoordig precies waar de waxinelichtjes en grote kaarsen in de aanbieding zijn. Want in deze tijd verstoken we kilo's kaarsen! Helpt bij het overdenken!
zondag 26 oktober 2014
Coming together
Eindelijk. Eindelijk heb ik dit weekend het gevoel van 'it's coming together'. Tuurlijk, de afgelopen weken heb ik al echt genoten van al het moois dat Rödön te bieden heeft. En niet alleen Rödön, maar het leven hier in Zweden. Mik vindt het geweldig op school, ik leer steeds meer mensen kennen, mijn Zweeds gaat iedere keer weer een stukje beter (gaat alleen natuurlijk lang niet hard genoeg naar mijn zin), maar nu - dit weekend - voelt het echt alsof dingen gaan lukken.
Gek is dat. Toen we nog gewoon in Amstelveen woonden en het leven in Zweden nog maar een plan was, toen kon ik me al verheugen op de stap dat de verhuisdozen zouden komen. En daarna dat alle verhuisdozen ingepakt zouden zijn en daarna.. nou ja, you get the picture... toch? En nu, nu zitten we in die final step (voorlopig althans) dat ons bedrijf gaat groeien, dat we voldoende geld gaan verdienen om volgend jaar rond deze tijd een leuk huis te kunnen kopen. En dan verhuizen we (voorlopig in ieder geval...) voor de laatste keer hoor!
Vrijdagmiddag was het al goed om Gunhild en Knut te spreken. Gunhild is een van de leading ladies hier in de Rödöns Kyrka. Ze organiseren op 1 november een loterij op de grote Allerheiligen markt hier in Rödön en ze vroegen vorige zondag in de kerk of er nog mensen ideeën hadden voor prijzen. Nou, dat hadden wij wel! Gunhild en Knut vinden het helemaal geweldig en heb vrijdagmiddag wel 20 minuten bij ze in het gangetje staan kletsen omdat ze het zo tof vinden dat we meedoen. Ze wonen trouwens in een supermooi huis. Is vroeger een bejaardenhuis geweest maar wordt nu alleen door Gunhild en Knut bewoond. Ze zijn uit Skåne hierheen gekomen omdat hun dochter met een Jämtlander is getrouwd en kinderen heeft gekregen. Ze wilden niet zover bij hun (klein)kinderen vandaan wonen. Anyway, dat was dus al heel gezellig.
En zaterdag zijn we met Fia de hort op geweest om bij 2 wintersportmarkten op zoek te gaan naar goeie 2e hands ski- en langlaufspullen voor ons. Was hardstikke gezellig! En nog goed geslaagd ook. En vandaag zijn we weer naar Lolo geweest. Lolo heeft hier op ongeveer een 20 minuten lopen vandaan een leuk cafeetje wat op zaterdag- en zondagmiddag van 1-4 open is en Lolo bakt de meest fantastische taartjes! En Lolo blijkt een zoon te hebben die fotograaf is. Woont niet meer hier, maar in Bolivia met zijn Boliviaanse vrouw. Anders (zo heet de zoon) maakt hele mooie foto's! We hebben elkaar al gevonden op Facebook en Flickr.
Morgenmiddag naar een netwerk meeting. Een of andere juf van een PR bureau gaat praten over hoe belangrijk het is dat je je als bedrijf op de juiste wijze profileert op sociale media. Goed voor mijn Zweeds zullen we maar zeggen.
Gek is dat. Toen we nog gewoon in Amstelveen woonden en het leven in Zweden nog maar een plan was, toen kon ik me al verheugen op de stap dat de verhuisdozen zouden komen. En daarna dat alle verhuisdozen ingepakt zouden zijn en daarna.. nou ja, you get the picture... toch? En nu, nu zitten we in die final step (voorlopig althans) dat ons bedrijf gaat groeien, dat we voldoende geld gaan verdienen om volgend jaar rond deze tijd een leuk huis te kunnen kopen. En dan verhuizen we (voorlopig in ieder geval...) voor de laatste keer hoor!
Vrijdagmiddag was het al goed om Gunhild en Knut te spreken. Gunhild is een van de leading ladies hier in de Rödöns Kyrka. Ze organiseren op 1 november een loterij op de grote Allerheiligen markt hier in Rödön en ze vroegen vorige zondag in de kerk of er nog mensen ideeën hadden voor prijzen. Nou, dat hadden wij wel! Gunhild en Knut vinden het helemaal geweldig en heb vrijdagmiddag wel 20 minuten bij ze in het gangetje staan kletsen omdat ze het zo tof vinden dat we meedoen. Ze wonen trouwens in een supermooi huis. Is vroeger een bejaardenhuis geweest maar wordt nu alleen door Gunhild en Knut bewoond. Ze zijn uit Skåne hierheen gekomen omdat hun dochter met een Jämtlander is getrouwd en kinderen heeft gekregen. Ze wilden niet zover bij hun (klein)kinderen vandaan wonen. Anyway, dat was dus al heel gezellig.
En zaterdag zijn we met Fia de hort op geweest om bij 2 wintersportmarkten op zoek te gaan naar goeie 2e hands ski- en langlaufspullen voor ons. Was hardstikke gezellig! En nog goed geslaagd ook. En vandaag zijn we weer naar Lolo geweest. Lolo heeft hier op ongeveer een 20 minuten lopen vandaan een leuk cafeetje wat op zaterdag- en zondagmiddag van 1-4 open is en Lolo bakt de meest fantastische taartjes! En Lolo blijkt een zoon te hebben die fotograaf is. Woont niet meer hier, maar in Bolivia met zijn Boliviaanse vrouw. Anders (zo heet de zoon) maakt hele mooie foto's! We hebben elkaar al gevonden op Facebook en Flickr.
Morgenmiddag naar een netwerk meeting. Een of andere juf van een PR bureau gaat praten over hoe belangrijk het is dat je je als bedrijf op de juiste wijze profileert op sociale media. Goed voor mijn Zweeds zullen we maar zeggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)