Aaaaaaaargh!!!

Right. Dus je weet nog wel van die Fransman heh? Van die Fransman die hier die hele leuke baan had geadverteerd.

Het is inmiddels 6 weken geleden dat ik het gesprek bij Peak Innovation gehad heb. En ik had (en heb) er wel een beetje genoeg van dat ik helemaal niks hoor uit Frankrijk. Gisteren heb ik de stoute schoenen aangetrokken en naar ze gebeld. Mijn beste Frans kon de telefoniste niet bekoren en - nadat ze zei dat ze had geprobeerd om de baas te pakken te krijgen - werd ik afgepoeierd dat ik maar een mail moest sturen. Pff.. ja, nóg maar een mail. Heb het natuurlijk wel gedaan.

En weer geen antwoord.

Vanmiddag heb ik toen de Zweedse contactpersoon gepolst. Of hij misschien nog iets gehoord had. Aardige kerel hoor (dat is die leukerd van het interview) en die reageert tenminste ook meteen. Die snapt wat communicatie is. Het is nu dus echt zo dat deze ronde van de rekrutering in handen is van de Fransen en het enige dat hij wist is dat er wel 1 iemand geïnterviewd is.

KLOENK! Daar zakte de moed me in de schoenen. En ik ben dus niet geïnterviewd. Tja, who knows misschien gaat dat nog komen. Maar ik heb sterk mijn twijfels.

En ik ben teleurgesteld.

Maar goed dat ik in ieder geval de Hemtjänsten nog heb.

Hur säger je dit in het svenska mam?

Heb altijd genoten van de "Ik Vertrek" verhalen waarin de respectievelijke hoofdpersonen zich dapper, maar met weinig kennis van de nieuwe taal, staande proberen te houden in hun nieuwe thuisland. Gewapend met een ANWB woordenboek en een gezonde dosis, ja.. wat zal ik het noemen.. komen ze er uiteindelijk meestal wel. 

Wij hebben voor een andere manier gekozen. Ongeveer een jaar voor vertrek zijn we in Nederland met Zweeds begonnen. Ik ben naar de Volksuniversiteit gegaan voor een cursus en dat briefde ik dan in de weekenden over aan de mannen. Mik vond het in het begin best leuk hoor, maar als je er in het dagelijks leven niet direct nut van hebt, waarom je er dan nog heel fanatiek in verdiepen? Met plaatjeswoordenboeken en stug volhouden, is er toch best iets van dat jaar blijven hangen, merken we nu. 

Eenmaal in Zweden, was het voor Mik het spannendst toen hij naar school ging. Ook voor Miks juf overigens. Die arme ziel had er al slapeloze nachten van gehad dat ze een buitenlandse jongen in de klas kreeg. Hoe moest dat nou met de lessen. En wat als die buitenlandse jongen nou nog echt helemaal niks kon begrijpen van het Zweeds. Zowel juf als Mik hebben zich er vol enthousiasme ingestort en als je nu ziet en hoort hoe lekker Mik zich voelt op school, hoe makkelijk hij mee kan komen in de klas dan kan ik alleen maar hartstikke trots op Mik zijn (en ook op juf hoor). In het begin heeft juf haar iPad elke dag meegenomen voor Google Translate. Met handen en voeten en ook met nog wat verdwaalde Zweedse woorden die bij Mik waren blijven hangen, heeft Mik in de eerste week al een boekje gemaakt. 

Toen ik gisteren op Miks feest (still post party bliss by the way!) zijn vrienden hoorde vertellen hoe knap ze het van Mik vinden dat hij na 3 maanden al zoveel Zweeds snapt en praat, toen kreeg ik het helemaal warm van trots zijn. 

Maar wat is nou de keuze die we maken met betrekking tot onze andere taal, het Nederlands? We bouwen ons nieuwe leven hier, maar natuurlijk blijft het heel belangrijk om met de familie en met vrienden in Nederland te kunnen praten. De voertaal als we in huis zijn, is nu nog voornamelijk Nederlands. We proberen elke dag tijdens het eten wel zoveel mogelijk in het Zweeds over de dag te vertellen. Dat is jätteroligt kan ik je zeggen! Behalve borden en bestek liggen er dus ook altijd woordenboeken bij ons op tafel. 

Maar om nou als we buiten zijn met ons 3 Zweeds te gaan praten, dat voelt (nog?) raar. We gaan best hard met SFI, maar ik kan nog lang niet alles zo makkelijk zeggen als ik het in het Nederlands of het Engels kan. 

Ik ben heel benieuwd wanneer we ons net zo thuis voelen in de taal als we ons nu al voelen in Rödön. 

Nog even SFI

Vanmorgen weer naar onze vrienden van de SFI geweest. Zijn er inmiddels wel 2 minder, want Eritrese Johannes en Italiaanse Helena hebben vorige week de nationale test gedaan en zijn geslaagd. Na de test hebben ze nog een halve dag op school doorgebracht om in hun lesboek te gummen. Iedereen schrijft erin (ondanks de waarschuwingen van de juffen) en iedereen gumt zich een ongeluk als ze naar een volgend niveau gaan of als ze van school gaan, omdat de boeken schoon ingeleverd moeten worden.

Het was maar een klein groepje dus vandaag: Eritrese Sirak (21) die al zo'n 2 jaar in Zweden is, Marokkaanse Jozef (jaar of 35) die getrouwd is met een Noorse en nu ongeveer 1,5 jaar naar SFI gaat, Eritrese Meknes (24) die hier ook al een tijdje is en vanmorgen had ze nieuwe haren en 2 nieuwelingen: Poolse Katrina (39) en Somalische Saïda (jong.. geen idee hoe jong).

Op dinsdag is het altijd een beetje schipperen. Van 10-14 zijn er dan altijd zo'n 60 leerlingen uit alle windstreken en in alle 4 SFI niveaus (A, B, C en D) en er zijn maar 2 juffen. Er wordt druk gezocht naar juf/meester 3 en 4, maar die zijn niet zo rap gevonden. Voor nu moeten we het dus met zijn allen doen met 2 juffen. Meestal worden we in groep D dan aan het werk gezet met oefeningen. Daar begint het schipperen al want het kopieerapparaat is vaker stuk dan dat het werkt en er zijn ook niet genoeg boeken voor allemaal. Vaak zijn de oefeningen dan óf een zoekplaatje omdat je maar beetje moet guessen wat er gekopieerd is óf je moet met 2 of 3 mensen met 1 boek doen. Ach, bevordert de integratie niewaar?

Vanaf 2 uur op dinsdag is alleen groep D nog op school. De rest staat óf buiten eindeloos te wachten op de enige bus naar Föllinge die om 5 uur vertrekt óf is per stokoude 34e hands auto op weg naar een ander wonderschoon oord in Krokoms kommun.

Waar bijna alle anderen verplicht zijn om naar SFI te komen (visum perikelen etc.), mogen wij zelf bepalen wanneer we wel en niet komen. Ik vind het best gezellig hoor, op SFI. En denk dat er een super mogelijkheid ligt om een heel mooie fotoreportage te maken. Je ziet er zoveel verschillende gezichten. Maar om nou te zeggen dat ik er echt heel veel leer? Ik heb heel veel profijt van de Zweedse lessen die ik bij meester Adrie in Amsterdam gevolgd heb. En daarom gaat dit me allemaal een beetje te langzaam. En dan de ongeorganiseerdheid van het gebeuren. Ik snap best dat het lastig is om alle 60 studenten bezig te houden en op hun niveau te laten werken. Maar je weet toch van te voren hoeveel mensen er komen? En op welk niveau ze werken? Dan heb je toch ook al dingen klaar liggen?

Ta det lugnt. Onze lessen beginnen officieel om 10 uur, maar als we voor 10.30 iets doen, dan is het een uitzondering.

Joh, we hebben morgen Miks verjaarsfeest. Heb zomaar het idee dat dat een super goeie oefening gaat worden voor ons Zweeds. Kan geen SFI tegenop!