Oh nee, toch maar niet

Ruim 3 maanden geleden, misschien waren het er zelfs wel 4, werd me door de planner van de Hemtjänst in Nälden gevraagd of ik misschien alsjeblieft toch in de zomer kon komen werken. Had graag nee gezegd, maar da's natuurlijk zonde van de verdiensten. Dus direct geantwoord welke weken ik bij hen kon komen werken.

Inmiddels heb ik er ook 2 Engelse tutoring klussen bij en de occassional fotoklus. Dus al met al nogal wat planning. De hemtjänst diensten zouden in week 30 beginnen.

Krijg ik vandaag een mailtje. Uuuh, tja, weet je, we hebben niet genoeg werk hier in Nälden. Dus je bent niet meer nodig. Maar misschien kan je nog in Krokom bij de hemtjänst aan de slag. Maar dan weten we niet of je schema wel hetzelfde kan blijven.

Tuurlijk. Logisch. Geen probleem.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAARGH!! Wat een gedoe! Had al geen zin in de hemtjänst, maar zo helemaal niet. Het was al een heel gepuzzel om de tutoring klussen en de rest in een goed schema te krijgen. Kan ik weer opnieuw beginnen!

Anyway, ik ga natuurlijk braaf de troela van Krokoms hemtjänsten bellen en dan maar eens horen wat ze te vertellen heeft.

Wie had dat gedacht

De meeste mensen die ons een beetje kennen, weten wel dat ik niet van het dag voor dag plannerige soort ben. Sommigen zouden het flierefluiten noemen, ik zeg dat ik van avontuur hou. Ik blijf mezelf iedere dag gelukkig prijzen dat ik een like-minded avonturier aan mijn zijde heb.

Na een avontuur in Nieuw-Zeeland, weer moed (en financiën) verzamelen in Amstelveen, wonen we nu ruim 1,5 jaar in Zweden en hebben we massa's dingen gedaan die ik van te voren niet echt had kunnen bedenken. Een presentatie houden in het Zweeds op een conferentie voor lokale ondernemers, een fototentoonstelling organiseren in het nieuwe ontmoetingscentrum hier in de kommun en een zwarte piste skiën om maar wat te noemen.

En 1,5 jaar geleden had ik ook nooit kunnen bedenken dat ik nu als modersmålspedagog zou werken. Inmiddels is mijn lijst scholen uitgegroeid tot 9 en heb ik al vragen gekregen of ik alsjeblieft volgend jaar weer terug wil komen (I know, irritant, maar het blijft een tijdelijk contract wat je hebt als je in deze job bij Östersunds kommun werkt).

En guess what: we hadden geen van twee ooit van te voren kunnen bedenken dat we allebei als modersmålspedagog zouden werken, maar toch is het zo! Na de paasvakantie begint Marco in Krokoms kommun.

How to screw the system

Maar dat doen we natuurlijk niet. Want dat zit dan weer niet in ons systeem. Maar als we zouden willen, dan zouden we vandaag hebben kunnen beginnen: met het screwen van het systeem, het modersmålssysteem.

Vorige week kreeg ik een uitnodiging van de modersmålscoordinator van Krokoms kommun. Ze kunnen de planning niet rond krijgen omdat ze teveel aanvragen hebben en te weinig mensen. Of ik misschien ook wat zou kunnen betekenen voor hen. Praten kan nooit kwaad, dus vanmiddag ben ik na het werk naar het gemeentehuis gereden voor een möte met de coördinator. Is een heel aanminnige dame met wie ik goed op kan schieten, dus het was in ieder geval gezellig om elkaar te zien.

En toen kwam het zakelijke gedeelte: ja, want ze hadden een aanvraag voor op Rödön. Jaha, Rödön. Dat is interessant. Nederlandse les op Rödön. Heb toch sterk de indruk dat onze zoon het enige Nederlandse kind is dat hier op school gaat. Mmmh, ja, nu moest ze toch even zoeken naar de naam van de leerling. Mik van der Ham. Ja hoor, er was door de overijverige rektor van Miks school - zonder ons medeweten - een aanvraag gedaan voor modersmålsundervisning voor onze eigen zoon! De aanvraag was op 19 januari binnen gekomen. De coördinator had de link niet gelegd met mij omdat ik hier nu onder mijn meisjesnaam geregistreerd sta (ze waren gevoeglijk Van der Ham vergeten bij de registratie voor mijn persoonsnummer) en Mik natuurlijk gewoon met Van der Ham als achternaam.

Als ik niks gezegd zou hebben, dan zouden we vanmiddag hebben kunnen afspreken dat ik een uur per week naar Rödön skola ga om daar een zekere Mik Nederlandse les te geven. En daar zou ik dan voor betaald krijgen. Maar zo doen we het niet. Wij hebben onze eigen Nederlandse school. Elke vrijdagmiddag en dan nog een beetje tussen de bedrijven door.

De coördinator en ik hebben hartelijk gelachen om de overijverige rektor en daarna heeft ze de mail van de rektor in de prullenbak gegooid.

Aftellen!

Ze hangen hoor! Eindelijk is het dan zover en staat onze fototentoonstelling op het punt van beginnen.

Het is inmiddels zo'n 9 maanden geleden dat ik de foto's gemaakt heb bij onze vrienden (en oud-klasgenoten) van SFI. Ik was al bijna vergeten hoe zij en de foto's er ook alweer uitzagen. Totdat we er een week of 6 geleden weer mee aan de slag gegaan zijn, met de foto's bedoel ik heh. Beetje extra post processing voordat ze naar de drukker gingen. 

Nou ja, dat klinkt simpel. Maar eerst moesten we die drukker natuurlijk nog wel even vinden. Dankzij een Zweedse collega fotograaf uit Åre hebben we de contactgegevens van een super prof gekregen. Mathias van Picno.se heeft enorm zijn best gedaan op onze foto's! Met een strak zwart passe-partout en heel cool afgedrukt op zwaar papier hangen de 8 beelden nu klaar in de kunstkubus in Krokom. 

Komende maandag is de openingsdag van het nieuwe gebouw waarin de kunstkubus gevestigd is. De bobo's van Krokom en wellicht nog wat ander volk komt dan om al het moois in de nieuwe bibliotheek te aanschouwen. En hopelijk komen ze ook nog even de kunstkubus binnen om de beelden te bekijken. De lieve geitenwollensokken mensen van de kunstvereniging in Krokom zijn degenen die het voor het zeggen hebben in de kunstkubus. Iedere keer als we ze zien, zeggen ze weer "oh daar is de kunstenaar". Ik kijk dan ietwat verschrikt om natuurlijk, want een kunstenaar? Waar? Een fototentoonstelling hebben ze nog nooit in hun repertoire gehad. Heel benieuwd hoe hun reacties zullen zijn aankomende maandag. 

Ik ben er in ieder geval klaar voor: naar de kapper geweest, zondagavond lak ik mijn nagels nog even en mijn kunsterige kleren hangen klaar! 

Ssssst.....

We hebben het er niet over. Het woord komt niet over onze lippen. We zwijgen als het graf. 

Vanavond is het tijd voor de zoveelste voorronde van het Melodifestival. Maar wij gaan niet kijken. Niks tegen Mik zeggen, wij kijken écht niet. Na 3 keer Melodifestival zitten we nu wel even aan onze taks. 

Vanavond is het laat-op-blijf-avond voor Mik. Met een film. Een gezellige film. En we maken een bioscoop binnen met de fatboys en hopen dekentjes. En kaarsjes aan. I know, speciale bioscoop. Kunnen we weer even warm worden na onze rally escapade van vanmorgen. We zijn 'even' bij de Östersund Winter Rally gaan kijken. Gaaf om te zien hoor, maar na een uurtje voorbij racende auto's hadden we het wel gehad. Maar ja, omdat we langs het parcours stonden, konden we niet over de weg rustig terug tippelen naar de auto. 

Dus wachten. Nog een beetje wachten. Even in de sneeuw spelen, rennen, springen om warm te worden. En uiteindelijk zijn we - zo'n 3 uur nadat we aangekomen waren - weer naar de auto gelopen. Was wel leuk om gezien te hebben. 

Nu dichtbij de kachel warm worden! Enneh, niks zeggen heh, over het M-woord! 

Please take my picture.......

De eerste week van het fotoproject zit erop en het is leuk! Op woensdag was het nog een beetje onwennig voor een aantal, met zelfs discussie over of ik al dan niet foto's van mensen mocht nemen nadat ze al toestemming gegeven hadden. Gelukkig waren er woensdag meerdere groepen dus toen ben ik gewoon bij een andere groep gaan zitten. Einde discussie. 

En guess what: gisteren kwamen de mannen van de discussie naar me toe. Of ik alsjeblieft toch foto's van hen wilde maken. Sure! 

Foto's van de mensen zul je hier nog niet treffen. Tezijnertijd zal er dan wel hier gepubliceerd worden en/of lokaal hier in Jämtland. Maar dat mag natuurlijk alleen maar na overleg met mijn SFI topmodellen. 

Het is begonnen!

Vandaag is het dan eindelijk begonnen: mijn fotoproject bij SFI in Krokom. Veel mensen vonden het best spannend, maar ik geloof dat ze na een tijdje wel gewend waren aan mij als aanwezige niet-aanwezige, if you catch my drift. 

Van de leerlingen van de woensdag (de B-groep) heeft niet iedereen zich opgegeven voor het project. Het is ongeveer de helft van de mensen die mee wil doen en ik heb met ze afgesproken dat ik de foto's vooralsnog alleen deel in de besloten Facebook groep. In de komende maand voer ik gesprekken met onder andere een aantal mensen van de kommun over het fotoproject en zodra er sprake is van publicatie en/of tentoonstellen elders, dan gaat dat in overleg met de 'modellen'. 

Ik ben heel benieuwd waar dit allemaal toe gaat leiden!

Spannend!

Het lijkt erop dat alles geregeld is voor mijn eerste fotodocumentaire. We hebben in de afgelopen tijd natuurlijk al een aantal foto opdrachten gedaan, maar dit wordt de allereerste keer dat ik een fotodocumentaire ga maken. Iets wat ik al lang op mijn verlanglijstje had staan.

Eerst doe ik eind januari 'even' de afsluitingstoets bij SFI in Krokom en dan ga ik in februari terug. Terug naar SFI om een maand lang een aantal studenten (en leraren) te volgen met de camera. Ik doe dit project niet voor een opdrachtgever. Wel heb ik er natuurlijk al met een heel aantal mensen over gesproken en er bestaat vanuit Miroi (het bedrijf dat de SFI lessen verzorgd) en de kommun al interesse voor dit project.

Ik heb er echt heel veel zin in!

Nu eerst nog even studeren voor de afsluitingstoets.

Van klanten en koningen

We zijn inmiddels wel wat gewend op gebied van klantenservice hier in Jämtland. Ben nu vrienden met het hoofd PR van Toyota. Bij Bahnhof kennen ze allemaal onze naam en ook onze vrienden van de Mekonomen groeten ons als oude bekenden.

Nou was het sinds een week of 2 dat er een mysterieuze brom in het appartement was. Soms hard, soms zacht, soms met ratels erbij en dan weer klapperend. Na wat vakkundig speurwerk kwamen we bij de afzuigkap uit. Hebben daar nog een knopje ontdekt waar we het nut nog steeds niet van inzien, maar ja.. dat geluid. Daar konden we niks aan doen. Aan knopjes draaien, een tik er tegen geven (ik geef toe, dat was mijn idee... Marco stemde in, maar het was niet van harte), geduld hebben. Niks hielp.

Afgelopen vrijdag dus toch maar een berichtje naar onze vrienden van de verhuur gestuurd, Krokoms Bostäder. De laatste keer dat we een aanvraag voor een reparatie deden was voor onze kapotte badkar. Het bad viel uit elkaar, of althans.. de voorkant viel van het omhulsel af. En als dat op je teen valt, dan is dat pijnlijk kan ik je uit ervaring zeggen. Anyway, toen we dat hadden aangemeld duurde het 5 weken voordat er een mannetje langs kwam om het te repareren. We waren blij dát hij kwam, maar heb er ook wel mijn verbazing over uitgesproken dat het 5 weken moest duren (zonder enig bericht).

Marco en ik hadden al een weddenschap afgesloten hoe lang het dit keer zou duren voordat er een mannetje zou komen.

Geloof je het als ik je zeg dat er nu achter mij 2 stralende mannen van Krokoms Bostäder bezig zijn om de afzuigkap te fixen? Blijkt dat de motor vervangen moest worden. Ze zijn vanmorgen om 9 uur de eerste keer gekomen. Hebben alles gedemonteerd (al gezellig keuvelend), constateerde dat het een tråsige motor was en zijn toen vertrokken om een nieuwe motor te kopen. En nu zijn ze net weer terug om het erin te zetten.

Service! Met een smile. Ik kan ervan genieten.

Nog even SFI

Vanmorgen weer naar onze vrienden van de SFI geweest. Zijn er inmiddels wel 2 minder, want Eritrese Johannes en Italiaanse Helena hebben vorige week de nationale test gedaan en zijn geslaagd. Na de test hebben ze nog een halve dag op school doorgebracht om in hun lesboek te gummen. Iedereen schrijft erin (ondanks de waarschuwingen van de juffen) en iedereen gumt zich een ongeluk als ze naar een volgend niveau gaan of als ze van school gaan, omdat de boeken schoon ingeleverd moeten worden.

Het was maar een klein groepje dus vandaag: Eritrese Sirak (21) die al zo'n 2 jaar in Zweden is, Marokkaanse Jozef (jaar of 35) die getrouwd is met een Noorse en nu ongeveer 1,5 jaar naar SFI gaat, Eritrese Meknes (24) die hier ook al een tijdje is en vanmorgen had ze nieuwe haren en 2 nieuwelingen: Poolse Katrina (39) en Somalische Saïda (jong.. geen idee hoe jong).

Op dinsdag is het altijd een beetje schipperen. Van 10-14 zijn er dan altijd zo'n 60 leerlingen uit alle windstreken en in alle 4 SFI niveaus (A, B, C en D) en er zijn maar 2 juffen. Er wordt druk gezocht naar juf/meester 3 en 4, maar die zijn niet zo rap gevonden. Voor nu moeten we het dus met zijn allen doen met 2 juffen. Meestal worden we in groep D dan aan het werk gezet met oefeningen. Daar begint het schipperen al want het kopieerapparaat is vaker stuk dan dat het werkt en er zijn ook niet genoeg boeken voor allemaal. Vaak zijn de oefeningen dan óf een zoekplaatje omdat je maar beetje moet guessen wat er gekopieerd is óf je moet met 2 of 3 mensen met 1 boek doen. Ach, bevordert de integratie niewaar?

Vanaf 2 uur op dinsdag is alleen groep D nog op school. De rest staat óf buiten eindeloos te wachten op de enige bus naar Föllinge die om 5 uur vertrekt óf is per stokoude 34e hands auto op weg naar een ander wonderschoon oord in Krokoms kommun.

Waar bijna alle anderen verplicht zijn om naar SFI te komen (visum perikelen etc.), mogen wij zelf bepalen wanneer we wel en niet komen. Ik vind het best gezellig hoor, op SFI. En denk dat er een super mogelijkheid ligt om een heel mooie fotoreportage te maken. Je ziet er zoveel verschillende gezichten. Maar om nou te zeggen dat ik er echt heel veel leer? Ik heb heel veel profijt van de Zweedse lessen die ik bij meester Adrie in Amsterdam gevolgd heb. En daarom gaat dit me allemaal een beetje te langzaam. En dan de ongeorganiseerdheid van het gebeuren. Ik snap best dat het lastig is om alle 60 studenten bezig te houden en op hun niveau te laten werken. Maar je weet toch van te voren hoeveel mensen er komen? En op welk niveau ze werken? Dan heb je toch ook al dingen klaar liggen?

Ta det lugnt. Onze lessen beginnen officieel om 10 uur, maar als we voor 10.30 iets doen, dan is het een uitzondering.

Joh, we hebben morgen Miks verjaarsfeest. Heb zomaar het idee dat dat een super goeie oefening gaat worden voor ons Zweeds. Kan geen SFI tegenop!