Nu kör vi!

Nou ja, we körde al een tijdje. Maar nu begint het toch echt wel heel dichtbij te komen: de grote dag van de Vasaloppet.

De spaghetti is een pietsie afgebouwd en we hebben een perzik-bonenschotel in de mix erbij. Winegums doen wonderen voor recupereren weet ik inmiddels en de energierepen zijn niet aan te slepen.

Mik heeft morgen eerst een generale repetitie in Krokom. Daar doet Mik mee aan de Lilla Krokomstur voor alle kinderen van 3-10 jaar. Niemand weet precies hoe lang die is, maar het belangrijkste stond wel op het affiche: alle kinderen krijgen een medaille bij de finish en natúúrlijk is er fika. Volgende week zaterdag is het dan de dag voor Miks Vasaloppet. Na 900 meter ligt er weer een medaille voor Mik klaar en ik geloof dat er hier zelfs hamburgers na de fnish zijn.

Terwijl Marco's Fischers profi gewaxed worden door onze vrienden van Team Sportia (super service!), heeft de bikkel op zijn oude Atomics vanmorgen ruim 25 km op het meer hier gelanglaufd. De rest van de week is het rustig aan, beetje fitness, beetje spaghetti en donderdagochtend vertrekken we maar Mora. Vrijdag alle formaliteiten (nummer ophalen, start verkennen enzo), zaterdag Miks Vasaloppet en zondagochtend heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel vroeg Marco afleveren bij de bus die Marco van Mora naar de start in Sälen brengt.

Mochten jullie inmiddels een onbedaarlijke behoefte hebben gekregen om een beetje mee te kijken en de sfeer te proeven, klik dan hier.

T-4

Nog 4 weken en dan is het bijna zover. Dan eten we alleen nog maar spaghetti en macaroni. Dan is de voorraad energierepen maximaal en dan weten we helemaal alles over hoe dat werkt met waxen.

Over 4 weken en een beetje begeeft mijn geliefde zich tussen minimaal 15.000 nieuwe vrienden om de Vasaloppet te gaan volbrengen. Ook al hebben we vorig jaar pas voor het eerst ooit gelanglaufd, heb ik er geen greintje twijfel over dat mijn lief de 90km gaat volbrengen. En nog in een decent tijd ook.

Tot die tijd, tot het moment dat hij gracieus over de finishlijn glijdt in Mora, tot die tijd praten we echter alleen maar over hoe het spoor is, of er gewaxed moet worden en welke pasta we vanavond weer gaan eten.

Op naar Mora!

Op avontuur

Vandaag was deel 2 van mijn shoot voor project Vänner utan Gränser. Ik had afgesproken met de Zweedse vän Lars dat ik om half 12 bij hem zou zijn en dat we dan daarna het meer op zouden gaan om te vissen. Lars woont op zo'n 13 km bij ons vandaan, dus voor Zweedse begrippen is het bijna een buurman. Hij woont in een mooi huis, direct aan het meer. 

Ik maakte me van de week nog zorgen dat het ijs misschien niet dik genoeg meer zou zijn. Lars moest daar hartelijk om lachen. Om mij gerust te stellen had ie vanmorgen nog een gat in het ijs geboord om me te kunnen laten zien dat het ijs nog altijd meer dan 30 cm dik is. 

Het waait vandaag echt heel hard. Schitterende wolkenluchten, maar we moesten ook echt wel van die ijspinnetjes onder de schoenen hebben om niet direct omver te waaien. Abdu was de stoere man, zonder muts en met gele gummihandschoenen. Lars en ik hadden wel een muts op hoor. Op 30 meter van elkaar hadden ze wakken in het ijs gemaakt. En van het ene wak naar het andere wak was er onder het ijs een visnet gespannen. 

En vissen hebben ze gevangen! Knoeperds zitten er in het meer! Het moet van de zomer echt wel heel heet zijn, wil ik gaan zwemmen! 

Het was een superleuke ochtend zo met de 2 mannen. Morgen ga ik naar de opdrachtgever om de foto's van gisteren en vandaag te laten zien en uit te kiezen welke er gebruikt gaan worden voor de lokale krant. 

Feestdag!

Wat een heerlijke dag! We werden wakker met een stralend blauwe lucht en een winters temperatuurtje van zo'n -7. Skis achterin, lekkere dingetjes mee (en heel veel drinken) en op naar Vålådalen.

Ondanks dat het vakantie is, was het helemaal niet druk. Op ons gemak eerst het spoor van 7,5 km gedaan en daarna nog een keer een kortje van 2,5 km. Met schitterend weer over super mooi spoor. What more can a girl wish for? 

Na Vålådalen zijn we nog even doorgereden naar 'ons' Åre Björnen. Zo voelt het toch een beetje, daar hebben we per slot destijds skiën geleerd. Was ook daar niet echt druk. Bij Racha van de Thai Take Away de lekkerste loempiaatjes gekocht en daarna moe maar voldaan weer terug naar Rödön. Vermoeiende business hoor, dat sportlov! 

Sportlov

Deze week is het genieten van sportlov. Sport wat? Sport-lov. Wat ik in Nederland kende als de voorjaarsvakantie of de krokusvakantie, kent men hier als sportlov.

Lov heet het als je vakantie hebt van school en sport, ja dat is wat ze hopen dat je doet in deze vakantie. Overigens niet alleen in deze vakantie hoor, maar eerlijk is eerlijk, qua tijd van het jaar leent deze vakantie zich enorm goed voor langlaufen, skiën en schaatsen. Om maar wat te noemen. En ondanks dat ik voorspellingen gezien heb dat er 9 graden (plus welteverstaan!) aan zit te komen, genieten we vandaag van een strakblauwe hemel en verse sneeuw.

Elke dag zie ik op Facebook wel plaatjes voorbijkomen van klasgenootjes van Mik die ergens aan het schaatsen, langlaufen of skiën zijn. Heerlijk! En wij doen mee! Morgen gaan we eerst even zwemmen en donderdag gaan we de hele dag naar Våladalen. Daar de langlaufpaden eens verkennen. Rugzak met lekkere dingetjes mee, camera (natuurlijk) en zonnebrand.

Ik kan er prima aan wennen, aan sportlov!

Men neme mee

Men gaat hier naar school, men neme mee:
- 1 paar schaatsen
- 1 helm
- extra paar sokken
- extra paar handschoenen
- evt. ijshockeystick
- evt. ijshockeybescherming

Oh en een appeltje voor de pauze natuurlijk.

Deze week begint het grote schaatsfeest op school. Tot aan de volgende vakantie wordt er in ieder geval elke gymles op woensdag geschaatst. En de meeste kinderen laten hun schaatsen gedurende de week op school zodat ze als ze op de opvang zijn ook lekker kunnen schaatsen. Mik is net met de F-an en de 1-an aan het schaatsen geweest. Juf heeft eerst een half uur besteed aan de veiligheid als je aan het schaatsen bent, toen moest het hele spul natuurlijk in de schaatsen gehesen worden en daarna kwamen ze als pinguins naar buiten op weg naar het hockeyplan (=ijsbaan). Kostelijk gezicht hoor, het hele spulletje zo op het ijs. Om 5 voor 11 werd het kluppie door juf weer bijeengedreven om van het ijs af te gaan, want om 11 uur staat de kok met het eten klaar in de eetzaal.

Maandagmiddag gaat het hele spul langlaufen. Staat ook op het program tot de volgende vakantie (week 10).

Ik zou het helemaal niet erg vinden om hier naar school te gaan!

De lokale gymclub

Mensenlief. Wat een dag. Mooie dag, dat zeker. Maar ben wel kapot nu! Vanmorgen eerst een superleuke photoshoot gedaan bij Fia en Amanda. Fia is de moeder van Amanda en Amanda zit bij Mik op school. Mik zit in jaar 1 en Amanda in jaar 2. Ze spelen op school al vaak met elkaar en we zien elkaar de laatste tijd in de weekenden ook wat vaker. Gaat heel leuk samen.

Mik was vanmorgen mijn assistent bij de shoot. Bloedserieuze zaak hoor, om assistent te zijn. Na de shoot zijn we met ons 4 naar het meer gegaan om fika te doen. Over bloedserieuze zaak gesproken. We hadden ook deeg bij ons voor 'pinbröd' (deeg op een stok), maar het waaide te hard om een vuurtje te maken. Dus we hebben het bij de gewone smörgas gehouden.

En tijdens de fika heeft Fia me overgehaald om vanavond naar de gympa te gaan. Onwetend heb ik ja gezegd. Meeeeensenlief!!!! Dat was heftig! Van 7-8 waren Fia en ik bij de gympa. Met nog zo'n 15 andere dames, variërend in leeftijd van 20-50. Ja hardstikke leuk dat ik er ook bij was en het was ook prima te doen voor beginners. Yeah right! Met coördinatie van lik-me-vestje hebben Fia en ik ons door de 1e 10 minuten heen geslagen (ja en de slappe lach) en daarna ging het even wat rustiger. Toen we eenmaal de matten gingen pakken om te liggen en te rekken dacht ik "yes, dit kan ik". Maar toen begin ze na de mattensessie opnieuw met allemaal ingewikkelde benen en armenzwaai routines! Was een lang uur. Wel veel gelachen.

Of ik zondag weer wil komen. Zei tegen Fia "als jij gaat, ga ik (misschien)". Fia zei "som du går, jag går"... dussss....

Nu eerst slapen! Denk wel dat dat gaat lukken nu!

Coming together

Eindelijk. Eindelijk heb ik dit weekend het gevoel van 'it's coming together'. Tuurlijk, de afgelopen weken heb ik al echt genoten van al het moois dat Rödön te bieden heeft. En niet alleen Rödön, maar het leven hier in Zweden. Mik vindt het geweldig op school, ik leer steeds meer mensen kennen, mijn Zweeds gaat iedere keer weer een stukje beter (gaat alleen natuurlijk lang niet hard genoeg naar mijn zin), maar nu - dit weekend - voelt het echt alsof dingen gaan lukken.

Gek is dat. Toen we nog gewoon in Amstelveen woonden en het leven in Zweden nog maar een plan was, toen kon ik me al verheugen op de stap dat de verhuisdozen zouden komen. En daarna dat alle verhuisdozen ingepakt zouden zijn en daarna.. nou ja, you get the picture... toch? En nu, nu zitten we in die final step (voorlopig althans) dat ons bedrijf gaat groeien, dat we voldoende geld gaan verdienen om volgend jaar rond deze tijd een leuk huis te kunnen kopen. En dan verhuizen we (voorlopig in ieder geval...) voor de laatste keer hoor!

Vrijdagmiddag was het al goed om Gunhild en Knut te spreken. Gunhild is een van de leading ladies hier in de Rödöns Kyrka. Ze organiseren op 1 november een loterij op de grote Allerheiligen markt hier in Rödön en ze vroegen vorige zondag in de kerk of er nog mensen ideeën hadden voor prijzen. Nou, dat hadden wij wel! Gunhild en Knut vinden het helemaal geweldig en heb vrijdagmiddag wel 20 minuten bij ze in het gangetje staan kletsen omdat ze het zo tof vinden dat we meedoen. Ze wonen trouwens in een supermooi huis. Is vroeger een bejaardenhuis geweest maar wordt nu alleen door Gunhild en Knut bewoond. Ze zijn uit Skåne hierheen gekomen omdat hun dochter met een Jämtlander is getrouwd en kinderen heeft gekregen. Ze wilden niet zover bij hun (klein)kinderen vandaan wonen. Anyway, dat was dus al heel gezellig.

En zaterdag zijn we met Fia de hort op geweest om bij 2 wintersportmarkten op zoek te gaan naar goeie 2e hands ski- en langlaufspullen voor ons. Was hardstikke gezellig! En nog goed geslaagd ook. En vandaag zijn we weer naar Lolo geweest. Lolo heeft hier op ongeveer een 20 minuten lopen vandaan een leuk cafeetje wat op zaterdag- en zondagmiddag van 1-4 open is en Lolo bakt de meest fantastische taartjes! En Lolo blijkt een zoon te hebben die fotograaf is. Woont niet meer hier, maar in Bolivia met zijn Boliviaanse vrouw. Anders (zo heet de zoon) maakt hele mooie foto's! We hebben elkaar al gevonden op Facebook en Flickr.

Morgenmiddag naar een netwerk meeting. Een of andere juf van een PR bureau gaat praten over hoe belangrijk het is dat je je als bedrijf op de juiste wijze profileert op sociale media. Goed voor mijn Zweeds zullen we maar zeggen.