Ik snap het niet

Ik ben nu ruim 2 maanden aan de gang in die job met de ingewikkelde naam.

Ik weet mijn weg in de diverse scholen waar ik kom. Ik ken inmiddels de schema's van mijn leerlingen en ken ook bijna al hun klasgenoten. En toch zijn er bijna iedere week nog dingen waar ik me over verbaas.

De oudste leerling waar ik mee werk zit nu in het 9e jaar. Hij is hier pas een maand of 5 dus is het al super knap dat hij zich zo goed kan handhaven in de klas. Een pientere jongen die super graag wil leren en grootse plannen heeft voor de toekomst. Ergens in de eerste weken van dit schooljaar was bedacht dat het een goed idee zou zijn als hij het 9e jaar twee keer zou doen. Dan kon alles goed bezinken en kon hij goed aan zijn Zweeds werken. Vlak voor de kerstvakantie kwamen de eerste cijfers van dit jaar en daar zag je dat hij voor de meeste vakken heel goede cijfers haalt, de beste van zijn klas in bijna alle vakken.

Een paar weken geleden vroeg ik hem of het hem leuk zou lijken om nog een jaar op deze school te zitten. Tja, uuhm, nou nee. Niet echt eigenlijk. Hij wil door. Toen ben ik eens rond gaan vragen hoe dat dan zit als je naar het gymnasium gaat (de eerstvolgende stap na jaar 9). Oeh, ja, nou, dan moet er online een keuze gemaakt worden in een ingewikkeld systeem waar je een inlog en password voor nodig hebt. En eigenlijk moet je dan ook maar meteen een 2e en 3e keus opgeven van gymnasium programma want als je dan niet toegelaten wordt tot je eerste programma, dan heb je altijd nog een fall back. Oh ja, en de deadline is 31 januari. Dat hoorden we dus gisteren.

Ik snap niet wat de rol van een mentor is hier. Ik zou zeggen dat die toch vinger aan de pols houdt met zo'n jongen. Je wilt toch weten hoe het met hem gaat in de klas. Je praat dan toch met zijn andere leraren, kijkt naar zijn cijfers en dan trek je toch zelf al de conclusie dat het zonde zou zijn dat die jongen hier nog een jaar op school zou doorbrengen?

Anyway, gistermiddag hebben hij en ik bij de studiecoördinator alle info gekregen over de mogelijke programma's, vanmorgen hebben we samen alle alternatieven nog een keer doorgenomen en met een lijst met drie programma's die hij interessant vindt, is hij vanmiddag naar de studiecoördinator gegaan.

Toch zal ik hem wel missen als hij volgend jaar naar het gymnasium gaat.

Money makes the world go round

Wat heb ik dat al vaak gehoord: "ja maar Zweden is zo duuuuuuur!". Een zeer recente studie wijst nu uit dat Zweden minder duur is dan je wel zou denken. Nederland staat op die lijst zelfs hoger genoteerd, dus als een land waar het levensonderhoud meer kost dan in Zweden.

Weer een vooroordeel de wereld uit! Ja toch?

T - 19

Over 19 uur begint Miks eerste Zweedse verjaarsfeest. Zijn kalas (kahlaaahs heb ik vandaag van mijn SFI juf geleerd) begint zodra de school klaar is. En 3 uur later worden ze weer opgehaald. Als het goed is. Het plan is om in de tussentijd oud Hollands te gaan koekhappen, spijkerpoepen en sneeuwpoppen bouwen. En we sluiten af met een schijnbaar oer Zweedse traditie: korv med bröd (worstenbroodje).

En voor daarna kan ik wel een paar opties bedenken:

A. ik stort innig tevreden op de bank met een imaginary glas wijn en geniet na van een zeer geslaagd feest
B. ik ben totally hyper van het gebeuren en ga naar de heftige gympa om alles eruit te rennen en te springen
C. ik bied me spontaan aan als kinderfeestjes-organiseerder voor alle verjaardagen van Miks klas die nu nog gaan komen
D. ik kruip diep onder de dons en val subiet in een diepe droomloze slaap
E. of?

Wat denken jullie?

Lichtjes

Ze zeggen dat het de tijd van het jaar is. Nou laat ik me daar normaal gesproken niet zoveel aan gelegen liggen. Aan 'wat ze zeggen'. Maar in dit geval is 'wat ze zeggen' wel waar. Voor mij althans. Miks verjaardag is zo'n ijkpunt, zo'n mijlpaal waarop ik dan terug ga denken aan hoe het toen was, een jaar geleden, 4 jaar geleden, 7 jaar geleden. 

Er is een hoop gebeurt. Typisch zo'n zin uit een soapserie trouwens.. "ja maar, er is zoveel gebeurt!". De rode draad is wel dat het goed is. Niet altijd even makkelijk, maar ik denk wel dat ik elke dag een beetje sterker en wijzer ben geworden. 

En ik weet tegenwoordig precies waar de waxinelichtjes en grote kaarsen in de aanbieding zijn. Want in deze tijd verstoken we kilo's kaarsen! Helpt bij het overdenken! 

Winter wonderland

We zijn blij! Blij met de eerste echte "liggenblijfsneeuw". Vraag ons over een paar maanden nog eens. Maar nu zijn we blij! Vanmiddag heerlijk gebanjerd door de sneeuw. In het bos ligt nog niet echt veel, maar op school en op de crossbaan en op het voetbalveld werden al sneeuwpoppen gemaakt hoor! 

Gek, maar krijg nu ook ineens zin om onze kerstboompjes te versieren. 

Het sneeuwt, HET SNEEUWT!

Grote dikke vlokken! Sinds een uur of 1 sneeuwt het hier en ik word er steeds blijer van. Ask me again in a few months time, maar nu wil ik naar buiten, de sneeuw ruiken, op mijn gezicht voelen! Wordt nu toch ook wel tijd voor die winterbanden.

Nu eerst naar buiten! En daarna: stuvade päron met Glögg.

Mooi leven heh?

Fika

Ik had een heel rustige zondag in de planning. Gewoon ta det lugnt. Na een behoorlijk intensieve week gewoon even relax. En nu is relax meestal met ons 3. Of met ons 2. Of alleen. Alhoewel dat laatste wat minder relax is. Heb wel vaak iemand nodig om me even te stoppen. Even mijn hoofd (en de rest van mijn lijf) stil te laten staan en te genieten. Maar goed, een rustige zondag dus. 

Totdat ik vanmorgen na het opstaan een Facebook berichtje kreeg van Fia, de mama van Amanda (da's weer een heel ander verhaal. Een van de vele vriendinnen van Mik). Of we zin hadden om vanmiddag fika te doen in een cafeetje hier vlakbij. Nou schijnt het een heel ding te zijn als een Zweed of Zweedse je uitnodigt om fika te doen. Wat is nu beter om te integreren dan fika? Dus nadat we eerst met Fia naar de kerk waren gegaan voor een zondagsdienst for the Stora en de Sma, zijn we vanmiddag naar de Bryggstun in Undrom gelopen voor een heerlijke fika. 

Vond het best spannend hoor. Het is nogal wat om hier gewoon van begin af aan weer vriendschappen op te bouwen. Bij Mik gaat dat allemaal toch soort van vanzelf hier op school. Maar ik betrap mezelf er best regelmatig op dat ik dan weer loop te denken "oh maar weet ik wel genoeg te zeggen", "ben ik wel interessant genoeg", "zouden ze me wel aardig vinden". En meer van dat soort tobberijen.Terwijl ik weet dat als ik gewoon ta det lugnt doe, dat het leven dan zo'n stuk makkelijker is. Dus. 

Op weg naar de Bryggstun was het al wandelend af en toe even zoeken naar woorden, maar al met al was het wel heel gezellig. En Fia vond het ook gezellig. En nu ga ik niet denken "dat zei ze vast alleen om van me af te zijn op een elegante manier en ze wil vast nooit meer". Nee. Want Fia stelde zelf voor om volgende week samen even naar de 2e hands ski-markt te gaan. Praktisch en nuttig. En gezellig. 

Ta det lugnt! 

Onze vrienden van Bahnhof

Even kijken, hoe lang wonen we hier nu? Zit toch al dicht tegen de 3 maanden aan. 2 maanden en een beetje geleden zijn we met onze vrienden van Bahnhof begonnen. De internet mensen van Bahnhof zijn ever so patient. Het heeft ons een fortuin gekost met het bellen naar hun customer service (er zijn nog 23 wachtenden voor u... say what?), maar ze konden precies uitleggen dat we nog een wit kastje aan de muur moesten hebben en dat we daarna via een mooi schermpje in de browser een provider konden kiezen. Dat het toch allemaal iets gecompliceerder lag, dat neem ik Bahnhof niet kwalijk.

Anyway, we hebben internet en het is echt heel snel en stabiel. Zijn we heel blij mee.

Nu hebben we op dezelfde tijd als we internet hebben aangevraagd bij Bahnhof ook IP TV aangevraagd. Leek een slimme zet. Keurige uitleg gekregen aan de telefoon dat het Serverado is die de setup boxen verstuurd. Maar dat de Serverado mensen er een heel duidelijke instructie bij zouden stoppen in de box en dat het aansluiten een fluitje van een cent zou zijn.

Je voelt 'm vast al aankomen.

Ruim 3 weken geleden ging ik stralend in Krokom ons pakketje van Serverado ophalen. Setup box: check. Instructie: check. Aan de slag! Tja. En toen bleek dus dat het niet zo eenvoudig was. En is. Na aansluiten zouden er 5 lampjes groen moeten gaan branden. Bij ons komt ie alsmaar niet verder dan 2. Dus weer braaf gebeld met de vrienden. Was dit keer nummer 18 in de rij. En na laaaaaaaaang wachten, ben ik samen met een Bahnhof jongen nog een keer alle stappen nagegaan en kwam hij er na 10 minuten achter dat er geen IP adres geconfigureerd is voor deze setup box. Dan ga je niet ver komen zei hij. Maar, de goeie jongen zou het wel even fixen met de 2nd line support en we zouden snel teruggebeld worden.

Niks, noppes, nada. Geen zin om weer zoveel geld kwijt te zijn aan de telefoon, zijn we toen gaan tweeten en Facebooken. Twitter vindt Bahnhof (@BahnhofAB) maar eng. En Facebook daar moet je verhipte goed zoeken wil je hun pagina kunnen vinden. Maar goed, na een paar dagen social media gebruikt te hebben, kwam er reactie. Of we alsjeblieft even ons verhaal naar ze konden sturen op hun Facebook pagina zodat ze ernaar konden kijken! Huuuuh?? So much for 2nd line support.

En nu vandaag kregen we van onze vrienden een SMS of we alsjeblieft maar even de andere 2 poorten in het beroemde witte kastje willen proberen, want dat zou vast wel werken. Uuuh NEE DUS, want dat hebben we 3,5 week geleden allemaal al 5 keer gedaan. Voor de zekerheid natuurlijk toch nog even geprobeerd en nee, het werkt inderdaad gewoon nog steeds niet.

Dus, 's kijken wat de kracht van social media is. Wij twitteren ze alvast onze welgemeende wensen voor een goed weekend en dat we genieten van het kijken van films via Popcorn. Want die televisie van Bahnhof, ik heb er een hard hoofd in.

De hort op

Ben vanmorgen heerlijk de hort op geweest. Even niet alleen maar over de laptop gebogen. Even niet met mijn neus in de Zweedse studieboeken. Even niet de was doen of schoonmaken. Even niet gewoon. Wist niet precies waar ik heen zou gaan, maar dat maakt hier niet zoveel uit. Als je maar goed aangekleed bent (laagjes, seriously.. laagjes is the way to go!) en je hebt drinken bij je, dan kan je het lang uithouden. Heb een stukje van de Olafsleden gelopen. Mijn hoofd stond bijna niet stil. Is natuurlijk ook lastig als je aan het lopen bent en je hoofd gaat ineens stil staan. Maar het was wel heerlijk om gewoon even te gaan. Zo'n 10 km verder en 2 uur later was ik weer thuis. 

Oh ja, zijn dit nou pruimen? Of appeltjes? 

Now you see us

Zaterdag gaan we weer naar Åre. Als je nou goed hier kijkt, wellicht zie je ons dan gaan! 

Uitnodiging

De eerste uitnodiging voor een kinderfeest is binnen.

Mik is uitgenodigd om zaterdag op Albins feestje te komen. Jaar 1, 2 en 3 zijn uitgenodigd op zijn Halloween-themed verjaarspartij. Als je alle kinderen van je jaar (of meerdere jaren) uitnodigt, dan mag je de uitnodigingen op school uitdelen. Als je minder kinderen uitnodigt, dan dien je op een andere manier te zorgen dat je vrienden hun uitnodiging krijgen. Want anders is het zielig voor de kinderen van je jaar die niet uitgenodigd worden. Zegt men.

Binnenkort mogen wij er ook aan. Het eerste verjaarsfeest in Zweden. Vond het in Nederland altijd al een hele happening. Nerve wrecking op voorhand, maar wel om van te genieten als alles voorbij is. We gaan het zien.

Bra

Ik heb het niet echt gemist, de afgelopen maanden.

Ik heb het niet gemist om naar het ziekenhuis te gaan. Om Mrs Oncologist elke drie maanden te horen vragen hoe het met me gaat. Om Mrs Oncologist elke drie maanden opnieuw te verzekeren dat het goed gaat. Om elke 3 maanden haar - ongetwijfeld lief bedoelde - prevelement aan te horen dat Tamoxifen echt heel erg nodig is. En goed is.

En dan de geur. Die typische ziekenhuis geur die me iedere keer weer herinnerde aan wat er allemaal in het ziekenhuis gebeurd is. Tuurlijk, ik prijs me gelukkig dat het gegaan is zoals het gegaan is. Het is op tijd ontdekt en kijk me nu 's zitten: 2 jaar later ben ik blij en gezond met mijn 2 mannen bezig een van mijn vele dromen te verwezenlijken in Zweden. Maar zo af en toe dan sluipen de herinneringen aan het hele ziekenhuis gebeuren door een achterdeurtje mijn hoofd binnen. Misschien moet ik mezelf de tijd daarvoor geven? Maar wat levert dat me op? Een open achterdeur in mijn hoofd geeft maar tocht. Nee, laat die achterdeur maar lekker dicht blijven. Of anders hooguit af en toe even op een kiertje.

En morgen? Morgen ga ik naar een ongetwijfeld aardige dokter hier. Met mijn medisch dossier van Mrs Oncologist onder de arm.

Det går bra med mig läkare. Det går jättebra med mig!

Pastinakel

Ik weet het zo net nog niet met die pastinaak. Een raar kleurtje, een smaak die zelf nog niet bedacht heeft hoe 'ie wil smaken en je kunt er alle kanten mee op. Make up your mind pastinakel! Koken, bakken, frituren wat wil je?

Nu is het zo'n groente van 'nou doe maar wat'. En als het onder een goed gesternte gebeurt, dan komt er nog een smaakje aan ook.

Overigens, werd de pastinakel door de objectieve disgenoten best gewaardeerd. Er werden zelfs al plannen gemaakt voor de volgende keer pastinakel. Wat mij betreft mag dat nog best even duren. Laat die pastinaak eerst zelf maar 's bedenken wat ie nou wil.