Chocolaatje bij?

Dank jullie allemaal voor alle lieve berichtjes gisteren en vandaag! Heb massa's apps, Facebook berichtjes en zelfs ook nog SMSjes gekregen om me succes te wensen. Overigens nog een speciaal woord van dank aan Hilben voor het immens belangrijke kledingadvies! Je had ze eens moeten zien: mijn sokken vandaag waren een multimillion dollar company waardig!

Volgens de lieve Fransoos die ik vorige week aan de lijn had, was het nogal ingewikkeld om bij hem te komen omdat hij ergens diep weggestopt in de stad zijn kantoor heeft. Met zijn 3 pagina's tellende routebeschrijving was het echter een koud kunstje.

Eenmaal binnen bleek de lieve Fransoos een hele lange (echt heeeeele lange) lieve Fransoos te zijn die me hartelijk verwelkomde. Hij pakte meteen een doos chocolaatjes en schoof me voor zich uit de kamer in van zijn vrouwelijke Zweedse collega. Natuurlijk heb ik ze uitgebreid gecomplimenteerd voor zo'n duidelijke routebeschrijving. Fransoos dook glunderend zijn iPad in om daarna van wal te steken met het gesprek.

Eerst een heel verhaal over hoe hun eenheid is ingericht. De moedertaal eenheid in Östersunds kommun telt echt 10-tallen leraren. En dat worden er alleen nog maar meer met alle nieuwe (buitenlandse) mensen die hier in de kommun komen wonen. Als je als modersmålslärare werkt, ben je overigens niet alleen bezig met het onderwijzen van de betreffende moedertaal. Daarnaast kan het ook voorkomen dat je als studiehulp voor studenten optreedt. Dat je studenten helpt bij hun Zweedse studie (van F:an tot aan de hoogste klas van het middelbaar onderwijs) door ze in hun moedertaal dingen uit te kunnen leggen, soort van vertaalwerkzaamheden dus eigenlijk.
Als je in deze rol werkt, dan reis je vaak van school naar school. De studenten die moedertaal onderwijs dan wel studiesteun hebben aangevraagd, zitten niet allemaal bij elkaar op dezelfde school. Dus per termijn wordt er een nieuw schema in elkaar geknutseld zodat het moedertaal onderwijs zowel voor de student(en) als voor de ondersteuner op de meest praktische manier ingericht is.

Na de Fransoos was het mijn beurt. En daarna heb ik nog al mijn vragen kunnen stellen en hebben we nog even wat doorgepraat. Ik leefde namelijk nog in de veronderstelling dat het om een betrekking van max 8 uur per week ging. Begin net handigheid te krijgen in het aan elkaar knutselen van allemaal verschillende extra jobs, dus eentje meer kon er ook nog wel bij.

Maar nee! Het gaat niet om een paar uurtjes in de week. Het gaat om een fulltime positie! Merendeels als Engelse moedertaal onderwijzer en als de huidige Hollandse ondersteuner straks in zijn andere baan gaat beginnen, dan komen die studenten er ook bij. Ik moest mijn best doen om niet meteen op te stijgen. Bye bye hemtjänst! Bye bye rare wisseldiensten!

Al met al was het een heel gezellig gesprek. De Fransoos zei aan het einde van het gesprek tegen zijn collega: "ja maar we kunnen toch nu meteen wel zeggen dat we graag samen aan de slag willen?". Zweedse collega was echter Zweedse collega, dus die lachte heel lief en zei me dat het wel 99% zeker is dat ze graag met me verder willen, maar dat ze wel eerst moeten overleggen. Zonder möte geen voortgang zeg maar. Prima.

Zonder chocolaatje, maar met een heel blij gevoel heb ik afscheid daar genomen. Ik ben benieuwd wanneer ze hun möte gehad hebben en ik weer van ze zal horen.

Oh ja... ken je die mop van die sollicitatie die ik écht vergeten was? Nee? De dag nadat ik gebeld was door de lieve Fransoos, werd ik door een timide Zweedse dame opgebeld. Of ik nog steeds geïnteresseerd was om als Airport officer voor Securitas hier in Östersund te werken. Oeh! Ik moest even heel erg schakelen. Verhip, wat was dat ook alweer. Jawel hoor, 7 maanden geleden - je leest het goed, 7 maanden! - heb ik inderdaad bij hen gesolliciteerd. Nooit meer iets gehoord. Tot deze week dus. Ze was helemaal blij toen ik stralend ja zei. De timide dame zei me toen iets minder timide dat ze me binnenkort een uitnodiging voor een gesprek zal sturen. Je kunt per slot maar beter iets te kiezen hebben, dan helemaal niks toch?

Ben benieuwd wie er eerder is: Securitas met een uitnodiging voor gesprek of de Modersmålsenhet met een baanvoorstel.

Eerlijk is eerlijk

Ik moet er nog aan wennen. Aan mijn nieuwe haar. Tuurlijk, ik snap best dat het goed is dat je het eerst weer even een beetje korter knipt, zodat er daarna meer volume in kan komen. Dat er eerst weer een model in geknipt moet worden zodat het weer fatsoenlijk lang kan groeien. Maar ik moet er aan wennen. En niet alleen ik.

Als ik gewend ben, dan komt er wel een foto. Nu nog even niet....

Bezoek!

Waar een blog al niet goed voor is!

Over 2 weken komen onze eerste bezoekers van het jaar. Zijn eigenlijk onze buren, want ze komen uit Noorwegen voor een weekendje naar ons toe. En wil je wel geloven dat we elkaar nog nooit live gezien hebben? En toch voelt het alsof er een vriendin op bezoek komt. De mannen moeten geloof ik nog een beetje aan het idee wennen, maar dat zal wel los lopen.

Vanaf Trondheim, recht zo die gaat en als je deze afslag neemt, dan ben je 15 minuten later bij ons! Vi ses!

Heleboel Lucia's, 1 sterrenjongen en rennende kerstmannen en -vrouwen

Al was het afgelopen zaterdag Lucia, werd het vrijdagavond al in de kerk gevierd, vandaag is het grote Lucia feest op school.

Miks kerstmannen muts lag al een paar dagen klaar, zodat we die vanmorgen niet zouden vergeten. En zijn rode vest moest schoon blijven want dat was een mooie kerstmannen jas. Huppelend ging hij vanmorgen naar school. Daar was het een drukte van jewelste, de Lucia's buitelden over elkaar in de gang, de pepparkaksgubben werden nog in de kleren gehesen in de garderobe en er liep 1 verdwaalde sterrenjongen.

Mik zag er nooit de lol van in om te verkleden en moest vanmorgen eerst even van de schrik bekomen dat werkelijk alle kinderen in de klas 'verkleed' waren voordat de muts op ging. Toen grote vriend Melder in zijn spijkerbroek en met zwart tshirt aan maar mét kerstmannenmuts voorbij stiefelde, was het ijs gebroken en holde Tomte Mik er in vol ornaat achteraan.

Toen ik wegging, zaten alle Lucia's, kerstvrouwen en -mannen en de pepparkaksgubben op de bank in de klas. De sterrenjongen dwaalde nog een beetje rond. Comes with the profession I guess....

Van pizza, pannenlappen en potpourri

Net terug van ons bezoek aan de kerstmarkt in het Jämtli. Tot mijn verbazing ging het initiatief van de mannen uit om naar de Julmarknad te gaan. Tuurlijk, ik ga wel mee! Na de vrijdagse boodschappen bij Willy:s togen we met opgewekt gemoed naar het Jämtli.

Aan het aantal geparkeerde auto's te zien, leek het een heus druk evenement. Auto's tot ver weg langs de kant van de weg geparkeerd en daar tussendoor ook nog een tiental bussen. Het was zowaar druk! Nou ja, vergeleken met de Kalverstraat op zaterdagmiddag was het muisstil, maar voor Jämtse begrippen was het echt druk! We hebben ons geduldig in de rij begeven om een toegangskaartje te kopen. Viel alles mee met de wachttijd en was een mooi plekje om mensen te kijken. Zagen ook nog een aantal atleten uit diverse biathlon teams door het Jämtli lopen. De Russen, Canadezen en Japanners keken hun ogen uit!

Met het kaartje eenmaal in de hand hebben we ons in het gedruis gestort. Het ene kraampje na het andere met pannenlappen, met knap geborduurde handschoenen, poppenkleertjes, net uit het bos gerukte dennentakken en andere prutseltjes. Eigenlijk een soort van Allerheiligen markt zoals we hier in Rödön hadden, maar dan in het groot. Verspreid over het hele Jämtli stonden er kraampjes. En geloof me, dat is best een groot park! Overal hadden ze buitenkaarsen aangestoken en er waren natuurlijk ook eetkraampjes. Veel verschillende soorten kaas, brood en glögg. En natuurlijk konden de worstjes in alle soorten en maten niet ontbreken. Er was ook nog een sledehonden team gekomen. Tegen betaling mocht je een ritje maken over een groot weiland. De honden hadden er wel zin in, ondanks dat er niet zoveel sneeuw meer ligt. Met een karretje erachter spoten de 8 huskies over het veld, in het donker. Van Mik hoefde het niet zo.

Na een heerlijke vers gebakken zuurdesem pizza (klinkt niet echt lekker als ik het zo opschrijf, maar hij was het wel hoor!) hebben we nog een laatste strolletje gemaakt richting de uitgang. Daar kwamen we langs het stalletje van 2 Witrussische nonnen. Die hadden allemaal mooie houtsnijwerkjes meegebracht om te verkopen. Ik vond het schetig. Zowel de nonnen als de houtsnijwerkjes. We hebben een kerstman baboeska gekocht bij ze. Hebben dus nu meteen 6 kerstmannen! Deze staat in de keuken bij de Adventsster en de echte Tomte staat binnen bij het pepparkakshus.

En toen heerlijk de warme auto in! Het was zeker de moeite waard om zo'n kerstmarkt in het donker mee te maken!

Julkalendern

Sinds gisteren hebben we hier de Julkalendern van de SVT ontdekt. Eigenlijk een beetje wat in Nederland het Sinterklaasjournaal is. Elke dag een stukje over het aankomende grote feest op televisie. In het Sintjournaal is het dan in de vorm van een journaal en hier is het in de vorm van een avonturen serie.

Vanaf 1 december tot aan kerst wordt elke dag een aflevering uitgezonden van Piratskattens Hemlighet. En het is echt spannend! Maar leuk spannend. Sam en Minna gaan met hun moeder op kerstvakantie naar de Orchideekust. Daar verblijven ze in het hotel van hun tante en nichtje Bianca. Bianca, Sam en Minna horen via opa (die daar ook woont) over een piratenschat en dan begint het verhaal pas echt natuurlijk. Ze gaan op zoek, vinden een schatkist met daarin een boek met aanwijzingen. En ondertussen zijn er mensen die alles aan de Orchideekust willen opkopen om het plat te gooien en er fabrieken neer te zetten. Op een strandje staat ineens ook een tentje met 2 mensen die ook op zoek zijn naar de schat. Reuze spannend allemaal! We zaten vanmorgen om 7.15 alle drie in blijde verwachting van de 5e aflevering!

Bij deze serie en bij de Julkalendern hoort ook een echte kalender. Of althans, het lijkt een beetje op een adventskalender: elke dag mag je een vakje openmaken en dan met alle stukjes die je eruit haalt, kan je een puzzel maken (dat wordt een schatkaart volgens mij, maar niet tegen Mik zeggen hoor!).

Ook op de radio hebben ze een Julkalender verhaal. Is wel iets lastiger omdat we daar geen Zweedse ondertitels bij hebben, maar het is wel te volgen en ook best spannend.

En tussen alle kerstverhalen op radio en televisie en het julbord door hebben we het huis versierd. Een grote kerstboom past hier niet, dus met 2 kleine pinusjes en een hele gave Tomte (dank je wel mam!) en natuurlijk het inmiddels beroemde pepparkakshus is het echt wel heel kersterig hier!

PS zelfs Fredrik, de sterbakker van deze week uit Hela Sverige bakar, vond ons pepparkakshus mooi! Kan je nagaan!

Mysig!

Wat een luxe. Wat een oergezellige luxe om mam zo dichtbij te hebben en al onze mooie ontdekkingen hier te kunnen laten zien.

Gisteravond onder een kraakheldere hemel van ons huis naar mams eigen stuga gelopen en gekletst. Schitterende sterrenhemel! Het is alsof Jämtland ook blij is dat mam er is: op weg van het vliegveld naar huis kwamen we eerst al 2 elanden tegen en nu is ook het weer gisteren en vandaag al zo schitterend!

Vanmorgen nadat we Mik naar school gebracht hebben, zijn Marco en ik naar mams huisje gestrold. Met een schitterend uitzicht op de opkomende zon hebben we met z'n 3 thee gedronken in de stuga. Daarna een strolletje naar het meer en weer naar boven naar ons huisje.

En vanmiddag was het tijd voor de grote trip naar de stad. De stad ontdekken, van de Willy:s tot Stortorget, van Lillänge tot Maxi Ica. En daarna heerlijk uit eten bij een gezellig Chineesje (logisch!) op het grote plein.

Morgen weer een feestdag!

Fika

Een van de allerbelangrijkste woorden in het Zweeds. Als je uitgenodigd wordt voor fika, dan zit je goed.

Vandaag heb ik in weer een nieuw huis van heerlijke fika genoten. Svantes moeder wilde graag portretfoto's van haar jongste zoon. Via ons contact op school en bij de gympa, is het tot een foto opdracht gekomen. Svante had er niet bijster veel zin in. Helemaal omdat Mik er niet bij was. Maar we hebben er toch nog wat gezelligs van kunnen maken.

En dus heerlijke fika. Alles gehoord over de twee Noorse boskatten. Nog meer nieuwtjes uit de buurt gehoord. En nog een huis toegevoegd aan onze almaar langer wordende lijst van hele mooie huizen hier op Rödön.

Hoezo afstandelijk

We wonen hier nu ruim drie maanden. Voordat we vertrokken, hoorden we van best aardig wat mensen: joh die Zweden, zo afstandelijk, moeilijk om te leren kennen, ze houden zich afzijdig, moeten niet veel hebben van nieuwkomers.

Hoe anders is onze ervaring hier in Rödön! De fika uitnodigingen vliegen ons om de oren, in de eerste week hebben we heerlijk en uitgebreid gelunchd bij Johanna en nu zijn we net terug van een heel gezellig etentje bij Fia.

We komen hier veel mensen tegen die hartelijk zijn. Nieuwsgierig. Belangstellend en hulpvaardig.

En mensen met het uithoudingsvermogen van een renpaard. Wordt aan gewerkt, morgen weer gympa.

Lolo

Gistermiddag hebben we het 'grote mensen feestje' voor Miks verjaardag gevierd. Niet in ons oh zo gezellige, maar ook oh zo kleine apartementje. Nee, we zijn naar Lolo gegaan. Lolo is een hartelijke dame met grijs haar die heeeeeeeeeerlijk kan bakken. Lolo heeft op zo'n 20 minuten lopen bij ons vandaan een oergezellig cafeetje wat in de weekenden van 13.00 - 16.00 open is.

Nou wil het toeval, of misschien is het helemaal geen toeval, dat Lolo een zoon heeft die fotograaf is. Zoonlief woont met Boliviaanse vrouw en dochtertje in La Paz. Via Facebook en via mail heb ik inmiddels al uitgebreid gekletst met Anders en dat was heel gezellig. Anders verlangt best een beetje naar hier dus was eigenlijk blij met onze foto's van Rödön, maar ook eigenlijk helemaal niet want dan werd zijn heimwee alleen maar aangewakkerd.

Toen we gisteren net aangekomen waren bij Bryggstun, heb ik nog even met Lolo gekletst. Ook over Anders en over haar kleindochter. Lolo was er eigenlijk wel blij om, om over Anders en Valentina te kletsen, maar ook eigenlijk niet want dan werd haar verlangen naar haar zoon en zijn familie alleen maar aangewakkerd.

Ik heb mijn arm om Lolo heengeslagen. En daarna heeft ze me al snuffend alle taartjes en al het lekkers laten zien wat ze voor gisteren gemaakt had.

Het was een mooi grote mensen feest.

Gefeliciteerd!

In Nederland heb ik er nooit zo bij stilgestaan. Als je op verjaarsbezoek bent, dan feliciteer je zo ongeveer iedereen met de jarige. Gefeliciteerd oma met uw kleinzoon, gefeliciteerd met je buurjongen, gefeliciteerd met uuuuh de jarige. 

In Zweden doen ze daar niet aan. Je feliciteert de jarige en daarmee is het klaar. Niks van harte met je zoon, nee gewoon: grattis Mik en dat is het dan. Wel praktisch. Is niet zo dat we genegeerd werden of zo. Maar men kent hier niet het gebruik dat men iedereen in dezelfde ruimte feliciteert met de jarige. 

Het schijnt dat men in Zweden meer belang hecht aan zijn of haar naamdag. Aan iedere dag van het jaar is een naam gekoppeld. Meestal zelfs 2, de vrouwelijke en de mannelijke vorm. En tegenwoordig kom je ook al Mohammed en Amina op de kalender tegen, dus het is niet een puur Zweeds gebeuren meer. De naamdagen schijnen wel iets uitgebreider gevierd te worden (dan wel met traktaties) dan de verjaardagen. 

Ga 's opzoeken of er ook een Jojannekes dag is. Of mag ik gewoon meevieren met Johanna?