Dat zit erop!

Na een week van studiedagen en heel veel scholen bezoeken en een beetje een aansluitend schema in elkaar knutselen, was het dan vandaag eindelijk tijd voor mijn eerste schooldag van dit jaar.

Het schema is best aardig gelukt al zeg ik het zelf: met mijn 14 studenten uit 5 landen op 10 verschillende scholen verspreid door heel Östersund heb ik nu een keurig schema van 5 dagen van 8 tot half 3 of half 4. Pauze schiet er af en toe wel een beetje bij in omdat ik dan weer naar een volgende school moet rijden. Goed voor de broodnodige afwisseling zeg maar.

Vandaag dus mijn eerste dag weer terug in de schoolbanken. Begon meteen stevig met NO (bio, scheikunde en natuurkunde) met Nigeria. En hij was de vakantievibes nog niet helemaal kwijt zeg maar. Oh verhip ja, aantekeningen? Moet ik iets opschrijven dan? Oh. Waar gaat het eigenlijk over? Maar wat betekent dat? Is het al pauze. Geduld. En een ferme hand. Hopen dat het ooit gaat werken bij hem. Daarna matte (wiskunde) met een heel lief verlegen meisje uit de laatste klas van de grundskola, de 9e. Nou is matte niet mijn allersterkste onderdeel maar gelukkig heb ik vorig jaar al wat ervaring op kunnen doen toen ik mentor was voor Uganda in de 9e.

Het verlegen meisje was gelukkig niet zo verlegen als iedereen haar had afgeschilderd tegen me. En na het eerste uur matte zei ze stralend dat ze nu voor de A gaat. Het hoogst haalbare betyg. Oh ja vroeg ik? (beetje ambitie is goed!) Wat was je slutbetyg vorig jaar? Een E. Right. Geduld. En vooral de ambitie en het enthousiasme hoog houden.

Daarna door naar een van Östersunds 'stadsscholen' voor taalles aan 3 meiden in de F:an (de kleuterklas). Een van de dames kende ik al van vorig jaar. Pientere tante maar totaaaaal niet in de markt om ook maar 1 woord Engels te spreken. Niet thuis, niet met mij. Met niemand. En ook vandaag niet dus. Ze zwaaide dan nog net wel (met links, dus die classificeer ik dan maar als een Engelse wave) maar daarna dook ze met een vriendin achter de bosjes om zich te verstoppen. Tja, dwingen kan en wil ik niet dus ik heb haar vriendelijk gedag geroepen en ben met de 2 andere dames naar binnen gegaan. Een zeer praatgrage pientere tante die honderduit heeft zitten vertellen over hun 8-weken oude Cocker Spanish puppy. En toen het andere meisje eenmaal een beetje ontdooid was, begin die ook wel te praten. In het Zweeds weliswaar, maar ze gaf adequaat antwoord op al mijn in het Engels gestelde vragen. Is ook wat waard.

En toen naar de laatste school van vandaag om samen met Manchester uit de 2e Engelse les te doen. Zo'n eerste les is het vooral aftasten. Wat is het niveau van Engels, wat vind hij leuk om over te praten en om te doen. Nou, van enige verlegenheid was geen spoor te bekennen. Manchester heeft geen seconde zijn mond gehouden! En wil later politie professor worden. Of iets met Age of Empires. Daarover heeft hij me in het uur wat we hadden alles proberen te vertellen. Want het kon toch niet zo zijn dat ik niks van Age of Empires af wist.

Al met al een vermakelijke dag! Prima begin voor deze höst termin.

Du är en duktig kille

Twee keer per schooljaar heeft Mik een extra belangrijke rol op school. Mik is altijd super belangrijk (natuurlijk), maar 2 keer per jaar is Mik behalve heel belangrijk ook "meneer de voorzitter".

In plaats van rapporten en rapportgesprekken, worden er hier utvecklingssamtal gehouden. Dat is een gesprek met de juf (of meester), de ouders en de hoofdpersoon: de voorzitter. Mik dus, in ons geval. Veertien dagen van te voren begint de voorbereiding al. Dan worden er in de klas formulieren ingevuld door de voorzitters. Over wat ze vonden dat goed ging. En waarom. En worden er tips en tricks gedeeld over hoe je dat nou doet: voorzitter zijn. Voor Mik was het de derde keer dat hij voorzitter was.

Ben helemaal niet zenuwachtig hoor mam. Totdat wij om 9 uur vanmorgen ook op school waren. Toen was het uur aangebroken en zag je aan Mik dat het toch best een pietsie spannend was. De juf die erbij zat vanmorgen, is Miks juf van het eerste uur. Een magnifiek mens dat zich zo heeft ingespannen (net als de rest van de staf van school trouwens) om Mik zich thuis te laten voelen hier. Nadat we welkom geheten waren door de voorzitter, kregen we een heerlijk bekertje perensap van zijn assistent en werd het schoteltje Maria biskwietjes naar het midden van de tafel geschoven.

Mik heeft danig zijn best gedaan om niet in zijn gebruikelijke race tempo de formulieren door te nemen. We hebben zitten genieten van alle verhalen over Miks vorderingen met Zweeds en Engels, over Miks wens om meer gedichten en verhalen te schrijven en over de leestest die Mik recent gedaan heeft en hoe goed die gegaan is.

Mik verteld best aardig wat over hoe het op school gaat. Maar dat van die test: "oh ja mam, was ik alweer helemaal vergeten".

Juf kan er niet over uit dat Mik zo'n duktig kille is. En ambitieus.

De voorzitter was blij toen het erop zat en rende met hoogrode wangen naar buiten om met zijn vrienden rast te houden.

Meneer de voorzitter / deel 2

Voor mijn gevoel is de school pas net weer begonnen. Na een lange zomervakantie zit het spul pas weer een paar weken op school. Desondanks was het vandaag alweer tijd voor het herfst utvecklingssamtal. Met Mik als voorzitter.

Een week of wat geleden had Mik al het vragenblad voor het gesprek mee naar huis genomen. Het is de bedoeling om samen het blad te lezen en dat Mik het dan daarna invult. Op dit vragenblad staan een stuk of 20 beweringen waar Mik dan vaak, soms of bijna nooit moet aankruisen. Dus bijvoorbeeld: ik vind het leuk op school / ik heb altijd vrienden om mee te spelen in de pauzes / als ik zie dat iemand niet goed behandeld wordt, dan zeg ik er wat van en zo nog een heel aantal.
En onderaan stonden 2 vragen om te beantwoorden:
- waar ben ik goed in
- waar wil ik beter in worden
Al met al genoeg voer voor een gesprek.

Behalve dit vragenblad, had Mik op school ook nog een papier ingevuld. Het officiële voorzittersblad met daarop hoe je het gesprek begint en dan daarna een hele riedel over Svenska: hier zijn we nu mee bezig en dan ging Mik vertellen. Of liever; proberen te ontcijferen wat Mik daar had opgeschreven. Engelska en alle andere vakken. Voordat Mik helemaal van wal stak, werd ons door de voorzitter nog een glaasje perensap en fikabröd aangeboden. Heel echt allemaal.

Al met al een heel gezellig gesprek. Vond juf Ingrid ook wel geloof ik. Belangrijkste is dat meneer de voorzitter nogal haast heeft met zijn werk. Wil altijd als eerste klaar zijn en dan weer nieuwe dingen doen. Nou kunnen we dat Mik niet echt kwalijk nemen. Zit soort van in de genen zeg maar.

Mik vindt het heerlijk op school. Alleen dat walsen, dat mogen ze van Mik wel overslaan. Het Nobelfeest in december kan toch ook gezellig worden zonder dat gewals? Tja, als voorzitter mag je veel bepalen in zo'n gesprek. Maar als het op walsen aankomt, dan is het toch echt fröken die de baas is.

De möte

Vanavond was het tijd voor mijn tweede Zweedse ouderavond (foräldramöte). Ever. 

Vorig jaar brak het zweet me al uit alleen bij het idee van de möte. Hoe werkt dat hier? Wat gaan ze doen? Kan ik ze überhaupt wel verstaan? Zullen ze me niet raar vinden? 

Vanavond had ik er zin in. En het was gezellig. Het begon met een half uurtje bij de fritids. Van de 63 kinderen op school, gaan er 44 naar de fritids voor 1 of meer dagen per week. Wat moet je doen als je kind ziek is, wie moet je bellen. Hoe zit dat als je kind naar de tandarts moet. Wat doe je als je een extra dag bij de fritids nodig hebt. Allemaal van dat soort praktische dingen. En ondertussen nog een beetje bijkletsen met andere ouders die je zoal tegenkomt op zo'n avond. 

Daarna verzamelden we met zijn allen in de gymzaal. Rektor Björn had een mooi Word documentje gemaakt en dat werd met lettertype 44 gebeamed op de muur van de gymzaal. Over Infomentor, het informatie systeem dat men hier gebruikt om ouders en personeel over zaken geïnformeerd te houden. Over het pedagogisch leerplan. Over wie te informeren als je je kind 6-10 dagen van school wilt halen, of langer dan 10 dagen. Daarna was het de beurt aan Sanna van elevhälsan. Een magnifiek instituut vind ik. Er zijn in deze kommun 4 curatoren die de verschillende scholen bezoeken en daar zijn om de kinderen te steunen. En zo nodig de leraren ook. Bijvoorbeeld als kinderen het thuis moeilijk hebben en iemand nodig hebben om mee te praten. Mik vindt haar een toffe juf, "ja mam, als je thuis geslagen wordt, dan kan je ook met Sanna gaan praten". Of als het moeizaam gaat met de groepsdynamiek in de klas, dan is Sanna de aangewezen persoon om de leraren te helpen. Enfin, you get the picture. Na Sanna mocht Kiki, de schoolverpleegster, nog even snel een woordje zeggen en tot slot was het juf Anneli, de gym matrone. 

Na deze algemene info werden we naar de verschillende klassen geloodst om meer specifieke info over de respectievelijke leerjaren te krijgen. Voor ons betekende het dat de groep van de F:an tot de 3:an bij elkaar zat. Ook weer gezellig geklets. Extra info over het schema. Over gezellige dingen die ze op het program hebben staan. Dit jaar hebben ze bijvoorbeeld een heus Nobelfeest gepland. Op 10 december gaat de hele school in sjieke kleding naar de Bygdegård hier om daar te dineren en daarna te walsen. Zou wel een vlieg op de muur willen zijn die avond! Morgen gaat de hele school naar buiten, de hele dag. En Terese, de schoolchef, komt er met haar homemade pyt-i-panna achteraan. En komende week hangen ze ook van de feestelijkheden aan elkaar: eerst dinsdag naar een dansvoorstelling in Krokom, woensdag is het Skoljoggen en donderdag komt een theatergroep hier op school om zelf met de kids te gaan dansen. 

Om nóg wat dichter bij het vuur te zitten bij alle activiteiten dan we al doen, heb ik me aangemeld als klasseouder voor de 2:an. Ook weer voor de gezelligheid, want Fia is klasseouder in de 3:an, dus we kunnen hopen dingen samen doen. 

Al met al een gezellig onderonsje. Duurde ruim 2 uur. Had ook in een uurtje gekund. Maar ja, gezelligheid kent geen tijd toch? 

De zomervakantie begint! Op zijn Zweeds

Vandaag weer zo'n eerste keer van iets heel erg Zweeds. Iets heel Zweeds waar ik heel blij van word: de skolavslutning voor de zomervakantie. Ik kan me eigenlijk niet zo goed herinneren hoe dat in Amstelveen bij de Triangel ging. Ik geloof gewoon in de klas en dan nog een ijsje of zoiets en daarna stormt iedereen op de gebruikelijke tijd naar buiten en joelt dat het zomervakantie is. 

Hier wordt het serieus aangepakt. Miks groep was al weken in de weer om de liedjes voor het evenement vandaag in te studeren: de varm korv boogie en het alom bekende sommarlov (klapklapklap, niet te vergeten!). Gisteren is er nog in de kerk gerepeteerd door de hele school en vanmorgen was het dus tijd voor het echte werk. 

Mik moest op de gewone tijd op school zijn. Wij zijn na het wegbrengen meteen doorgegaan naar de kerk voor een goed plekje. En dat hadden we! Om half 9 kwam het hele spul binnen. Vanaf school waren ze in optocht achter de schoolvlag en de Zweedse vlag naar de kerk gelopen. Eerst kwamen de 'kleintjes' binnen. Volgend jaar is Mik geen kleintje meer. En het hele spul schoof zo de voorste kerkbanken in. Nadat iedereen zat, werd de presentatie door Vera en Tuva uit jaar 6 gedaan. Die kondigden alle liedjes (en het waren er veeeel!) met verve aan! 

Na een heleboel liedjes - gelukkig ook nog een paar covers van het Melodifestival - was de afsluiting aan de 6:orna. Na een bedankspeech werden de rode rozen door hen uitgereikt aan de kinderen die volgend jaar in de F:an op school komen. Zo'n lief gezicht, van die bomen van kinderen (ze zijn echt groot in de 6:an!) die dan rode rozen uitdelen aan kleintjes die het best allemaal heel spannend vinden. 

En daarna zongen we allemaal de Jämtlandssång en was het fika tijd. 

Nu is het vakantie. 10 weken lang heeft Mik zomervakantie. Behalve dat ik werk, gaan we natuurlijk ook nog een hoop zomerachtige vakantiedingen doen. Nu alleen het zomerweer nog!

Ik leer het echt nooit...

Mik spreekt een nieuwe taal. Een taal die voor ons niet te begrijpen is. En die ook nergens anders dan op het schoolplein wordt geleerd.

Sinds een aantal weken is Mik in de ban. In de ban van Pokemon. Zoonlief praat, eet en droomt Pokemon. Nu hadden we toevallig nog een paar verdwaalde Pokemon kaarten liggen van toen we nog in Nederland woonden. Met die 4 kaarten ging Mik een paar weken geleden stralend naar school. Om te ruilen. Wat een teleurstelling toen bleek dat die kaarten maar heel dålig waren. "Mam, die schaden maar heel weinig HP, daar heb je helemaal niks aan". Toch is het Mik nog gelukt om een kaart te ruilen tegen een betere kaart.

En een paar weken geleden was het zover: toen kreeg Mik zijn eerste nieuwe Pokemon kaarten nadat zijn kies getrokken was. Laat daar nou net ook een EX bij zitten! I know, ik keek ook vrij glazig toen ik dat hoorde, maar da's dus een extra goeie. En de dag daarop kreeg Mik van een vriendje op school een hele stapel Pokemon kaarten. Zomaar. In zijn handen gedrukt. Inmiddels heeft Mik het indrukwekkende aantal van 64 Pokemon kaarten waarvan 2 EX verzameld.

Pikachu kan ik nog net onthouden maar de namen van die andere 63 Pokemon ontglippen me de seconde nadat Mik me verteld heeft hoe ze heten. En wat hun geëvolueerde vorm is. En die HP's? Geen idee. En dat er dan ook nog verschillende klasses zijn, van gras en vuur enzo dat kan ik dan nog net onthouden. Maar wie mijn favoriete Pokemon is, daar kom ik bij Mik niet zo makkelijk af. "Ja maar mam, ná Pikachu wie is dan je favoriet?". Uuuuh... die ene?

Zullen we lekker nog even gaan fietsen Mik?

Dat fixen we even...

Afgelopen zaterdag was het fixardag bij Mik op school. De klassenouder van de F-1:an is de verantwoordelijke voor de organisatie, Eriks vader was al een week of wat van te voren in de weer met briefjes en Facebook events. En dan maar kijken hoeveel mensen er ook daadwerkelijk komen.

Na een paar dagen van dat miezerige weer met op zich wel een OK temperatuur (alles boven de 5 vind ik nu al lekker), was het zaterdagochtend heerlijk zonnig. Met een stralende Mik op de fiets, liep ik om 10 uur naar school. De arbetsledare (Eriks vader dus) was er al. Die liep wat te scharrelen met een bezem. En zijn briefje dus. De rector was met een paar andere mannen bezig om gaten te graven voor de palen voor de vindskydd en wij waren er. Eriks vader keek me ietwat verschrikt aan toen ik hem vroeg welke klus hij voor mij in gedachten had, maar ik werd na enige aarzeling naar de houtschuur gedirigeerd. Om te kijken of de hästhinder (cavaletties) nog een jaartje mee konden of dat er nieuwe gemaakt moesten worden.

Dat de houtschuur houtschuur heet, is geen wonder. Er ligt veel (en ik bedoel veeeeeel!) hout. In alle soorten en maten. En na even graven had ik de hästhinder ook gevonden. Twee konden nog wel een jaartje mee, maar er moesten ook wel een paar nieuwe gemaakt worden. Inmiddels waren er hopen meer ouders aangekomen, die met armen vol snoeischaren, harken, scheppen, hamers en al wat dies meer zij naar de houtschuur kwamen lopen. Ieder ging soort van zijns weegs. Weinig gestructureerd, maar uiteindelijk is alles van het briefje van Eriks vader af gekomen. En zelfs nog meer.

Hopen kinderen banjerden ondertussen ook rond. Was reuze gezellig. Mik had zijn fiets mee en heeft de opgeknapte cykelbana meteen getest. Amina en Eddy hebben de nieuwe hästhinder geverfd. En tussen de middag hebben we allemaal staan genieten van vers klaargemaakte hamburgers.

By the way: ik begreep van Helena dat het niet een overall bekend concept is hoor, zo'n fixardag. Helena had op haar werk verteld over de fixardag - in Östersund - en daar hadden ze haar glazig aangekeken. Een wat? En wat doe je dan? En word je gedwongen om zoiets te doen? Een onbegrijpelijk fenomeen vonden ze het.

Ik vond het gezellig!

Meneer de voorzitter

Vanmorgen om 8 uur was het dan eindelijk tijd voor het utvecklingssamtal. Mik had zich er al een tijd op verheugd, want in dit gesprek zou Mik de voorzitter zijn. En als je de baas bent over het gesprek, dan is het per definitie een leuk gesprek aldus zoonlief.

Om iets voor 8-en huppelde Mik opgewekt naast ons naar school en eenmaal uitgepeld uit alle winterlagen, liep Mik al handenwrijvend op zoek naar juf. Juf vond het geloof ik toch ook nog best een beetje annorlunda, een beetje anders dan anders want we blijven natuurlijk toch de niet-Zweedse mensen op school. Alhoewel... aan het eind zei juf Ingrid dat ze soms wel eens vergeet dat Mik een Hollander is omdat hij zo goed in de groep past en meedoet.

Maar goed, meneer de voorzitter zat naast juf aan de ene kant van de tafel. Marco en ik aan de andere kant. Ik heb me zo goed als mogelijk ingehouden en heb niks gezegd totdat de voorzitter sprak. Mik kreeg van juf zijn papieren en toen begon het. Välkomna till utvecklingssamtalet.

In de afgelopen weken hebben alle kinderen met juf hun eigen utvecklingssamtal voorbereid en een heel aantal dingen opgeschreven voor tijdens het gesprek. In een noodtempo werd het eerste blaadje afgewerkt. Juf stelde nog een paar vragen tussendoor, en daarna ging Mr Bråttom (Meneer Haast) weer vliegensvlug door met de volgende vragen en antwoorden. Eenmaal op weg met alle vragen, was Mik een beetje vergeten dat wij er ook nog waren en werd het een (gezellig) gesprek tussen juf en Mik. Over wat ze sinds jullov gedaan hebben, waar ze het met thema over gehad hebben, hoe het gaat met zijn IUP (= individueel ontwikkelingsplan). En over met wie Mik allemaal speelt op school, wat ze dan doen als ze samen spelen.

Bijna helemaal aan het eind van het gesprek, kregen we Miks berätterbok te zien. Elke maandag zijn ze daarin bezig. Dan tekenen en schrijven ze over iets wat ze gedaan hebben de vorige dagen en daarna gaan ze er dan in de groep of met juf over praten. Nu al heel erg leuk om het zo terug te lezen en wat een verschil kun je dan al zien met Miks Zweeds aan het begin van het jaar, eind vorig jaar en nu.

Na een half uur was Mik door al zijn papieren heen, waren de nieuwe doelen voor het IUP vastgesteld en vond meneer de voorzitter het wel genoeg geweest.

Benieuwd wat Mr Bråttom zelf van het gesprek gevonden heeft.

Het 10-minuten gesprek

Eens in de 2 maanden is het tijd voor het utvecklingssamtal. De Zweedse versie van het 10-minuten gesprek. Er hangt, net als op Miks oude school in Nederland, een briefje in de gang waarop je aan kunt geven wat een goede tijd voor je is voor het gesprek.

Tot zover de overeenkomsten.

De tijden waaruit je kunt kiezen voor het gesprek lopen van 7 uur 's morgens tot 10 uur. En als je denkt dat je met 10 minuten klaar bent, dan kom je bedrogen uit, want ze vragen je om voor het utvecklingssamtal minstens 45 minuten vrij te houden. De eerste keer dachten we nog dat het een gesprek voor (een van) de ouders met de juf was, maar nee: het is de bedoeling dat de leerling erbij is. En bij dit tweede utvecklingssamtal is het Mik die de voorzitter is van het gesprek. Mik en de juf gaan praten over wat er goed ging in de afgelopen periode, wat er nog beter kan en of het Individueel Ontwikkelings Plan (IUP) nog voldoet of dat er aanvullingen nodig zijn.

Al met al een gezellig en informatief uurtje waarin we (nog) meer te weten komen over wat Mik hier zoal op school doet.

Mik verheugt zich nu al op de 17e, dan is het volgende utvecklingssamtal.

De zonnegroet bij volle maan

Na het experiment van de gympa vorige week, was het vanavond tijd voor het volgende avontuur. Doe al een jaar of wat yoga thuis, met Adrienne (find what feels good, just luuuuv it!). Na aanmoediging van Cecilia dus vanavond naar een yoga groep. Met Cecilia als yoga lerares.

Met mijn yogamatje in de ene hand en een dekentje en bidon water in de andere liep ik onder een stralende sterrenhemel naar school. De gymzaal van Miks school wordt uitgebreid gebruikt door de Rödön Sportklub voor de beruchte gympa, voor innebandy en dus ook door Cecilia voor yoga. De kaarsjes waren al aan toen we binnenkwamen en de mensen die er al waren, praatten van weeromstuit heel zacht. Na de broodnodige administratie, begon het gebeuren.

Eerst ademen, nou ja.. dat moet je natuurlijk wel blijven doen. Anders houdt ze niemand meer over in de yoga groep. Maar goed, ademen dus. En relaxen. En dat allemaal met relaxende muziek op de achtergrond. Moest ik wel een beetje aan wennen. Zit je toch ineens met allemaal mensen die je niet kent een beetje in kleermakerszit relaxed te zijn. En de mevrouw naast me zat zo dichtbij dat ik haar maag hoorde knorren... Met een tingel tegen een mooi schaaltje werd de volgende manoeuvre aangekondigd.

De zonnegroet, een heleboel downward dogs en nog allemaal andere kunstige yoga bewegingen later had ik het lekker warm en voelde mijn lichaam relaxed. De maag van de mevrouw naast me knorde wel nog steeds.Met Ave Maria en nog wat onbekende deuntjes op de achtergrond hebben we de sessie afgesloten met lekker relaxed liggen. Mijn Sanskriet is nog niet zo vloeiend dat ik de officiële naam weet.

Had geen rood verhit hoofd. Voel me wel lekker relaxed. Maar om nu te zeggen: volgende keer duik ik weer in de groep... Ik weet het zo net nog niet. Woensdagavond is er weer gympa. Wellicht is een 2e keer easier?

Namaste!